Bezuinigingsmaatregelen - Afschaffing hypotheekrente aftrek

De Zoza girls maken de denkbeeldige balans op. In dit deel van de serie vragen we ons af; die afschaffing van de hypotheekrente aftrek - What’s in it for me?- Of in dit geval -What’s left for me?-
Hoewel het een onderwerp is waar we liever niet over nadenken trekken de zozagirls toch de stoute schoenen. Lees en huiver.

Dat fijne bedrag, dat we iedere maand zo rond de 15e gestort krijgen op onze rekening. Dat bedrag, waardoor we nog net het einde van de maand redden, gaat ter ziele als deze maatregel wordt ingevoerd. Voor de gemiddelde single ZZA’er met huis in de Pijp of Jordaan is dat bedrag van levensbelang.
De hoogte van het bedrag dat je terugkrijgt is afhankelijk van de hoogte van je hypotheek en de hoogte van je loonbelasting. Wij gaan ervan uit dat jij je Prinsengrachtpaleisje voor 250,000 euro hebt gekocht en uiteraard volledig gefinancierd hebt door de bank (sparen?).
Je loon is 61.200 euro hadden we eerder al bedacht. Dat betekent het volgende.

Nu krijg jij dus ieder jaar 5.892 euro terug van de belasting. De afschaffing van dit bedrag is een regelrechte ramp voor je sociale, werk en privé-leven! Hoe komen we nog de maand door?

Maar kleeft er ook een voordeel aan de afschaffing? Misschien wordt het gecombineerd met de afschaffing van de overdrachtsbelasting?
De overdrachtsbelasting is 6% over de waarde van je huis. Voor een huis van 250,000 euro heb je dus 15,000 euro overdrachtsbelasting betaald. De rest was voor de notaris en de veel te dure makelaar (wat heeft hij uiteindelijk nou voor je gedaan?)
Als jij je huis verkoopt zal de koper van jouw huis geen overdrachtsbelasting hoeven te betalen. Dit betekent feitelijk dat jij de vraagprijs mooi 6% omhoog kan schroeven. Op de korte termijn betekent dit dat jij een winst maakt van 15,000 - (450 x 12) = 9,800 euro. Kaaaching!
Vervolgens ben jij natuurlijk slim genoeg om ervoor te zorgen dat men bij jou niet zo’n zelfde streek uithaalt. Je bespaart dan 6% op je tweede (duurdere) huis. Een win- win voor de gehaaide zozagirl. Lees meer!

Sorry minister

Gisteren heb ik een hilarische parodie gezien op politiek Nederland getiteld “Sorry minister”. Voor iedereen die ofwel een tijdje op een ministerie heeft gewerkt of, zoals ik, als adviseur met de vierde macht te maken heeft gehad, is het een feest van herkenning.

Minister Karel Bijl moet het opnemen tegen zijn team van drie ambtenaren. Secretaris Generaal Helen, passief agressief en volledig achter de ellebogen. Meer frigide dan een vriezer en zo stijf als heur knot. ZoZa girls, Helen verzorgt een gratis basiscursus “Werk weigeren – zo doe je dat”, gecombineerd met de module “Omhoog delegeren”. Helen is het archetype van de ‘liever lui dan moe’ ambtenaar.

Helen heeft een monsterverbond gesloten met privé secretaris Maarten en diens assistent, de schoenengooier Mohammed. De VPRO zet weer heerlijk politiek incorrecte typetjes neer. De ietwat naïeve Minister wordt continu opgezadeld met een veelvoud zwarte tassen werk – een parodie op “de Tas” die ieder minister wekelijks mee krijgt. Ondertussen lacht het driespan hem consequent uit tijdens televisieoptredens vanuit de veiligheid van de huiskamer.

In tijden waarin de burger weer hoopvol omhoog blikt naar Den Haag om de economie uit het slop te trekken, is een stukje relativering erg ontnuchterend. Heel Hollands. Bovendien krijg je tussen de regels een paar nuttige survivaltips voor de kantoortuin mee.

Het werd helemaal herkenbaar in het reclameblok. Onze enige echte Olivier van Oliver’s – de lunchhit op de ZuidAs- blijkt nu ook de hoofrol te spelen in de reclame voor de Staatsloterij. ZoZuidAs. Kijken volgende week maandag!

Xoxo

Lees meer!

Onze favoriete ex advocaat, schrijfster van erotische verhalen en diepe poezie, Deirde Dare, heeft weer van zich laten horen. 
Na haar ontslag bij de Moskouse vestiging van Allen & Overy vorig jaar zijn blijkbaar barre tijden aangebroken voor miss Dare, die nu dreigt haar diensten aan te bieden voor  $2,500 per nacht (inclusief ontbijt). En met diensten bedoelen we niet haar drafting skills. Voor de Zuidassers die nog niet bekend zijn met het fenomeen Dare, lichten we je kort in.

De Amerikaanse advocaat Deirdre Dare (43) was vorig jaar het onderwerp van menig gesprek bij koffie apparaten rond advocatig Nederland.

Werkzaam bij A&O Moskou, had ze blijkbaar tijd over om zich te richten op haar grote passie:  het schrijven van ondeugende ouwe vrouwen verhaaltjes voor haar online roman "Expat: A Weekly Serialized Novel About Life in Moscow". In Expat heeft het hoofdpersonage sex met verschillende Europese expats in Moskou.

 

Hoewel volgens een disclaimer op haar website de verhalen op pure fictie berusten, dragen verschillende personages in de verhalen namen van directe (ex) collega's van Dare. A&O was logischerwijs niet zo blij met de literaire aspiraties van Dare en beeindigde de arbeidsovereenkomst met haar voormalige werknemer. Daarop startte Dare een procedure tegen A&O en claimde een substantiele schadevergoeding van 3,5 miljoen BP.

Om ondertussen haar spannende expat bestaan in Moskou te kunnen bekostigen schrijft de ex advocaat tegenwoordig de column “Sexpat” voor Moscow News Weekly.

Wie nieuwsgierig is geworden (en echt geen zak te doen heeft) kan terecht op www.deidredare.com voor piemelpoezie (de ZoZagirls hebben in Deirdre een nieuw genre ontdekt), en foto's van een middelbare vrouw in een negligeetje met stippeltjes.

We geven het woord nu aan Deirdre die het uiteindelijk het beste zelf kan vertellen:

“I have no intention of giving everything to a cock on a horse with a bright diamond ring”

Helder, Deirdre.

Lees meer!

Bezuinigingsmaatregelen - Toptarief

Tijdens de presentatie van de miljoenennota werd duidelijk dat er in Nederland wat staat te gebeuren. Als de vele commissies er eenmaal uit zijn zullen we zeker horen dat iedereen er op in moet leveren. Ook wij zullen de dans dit keer niet ontspringen. De zozagirls maken de denkbeeldige balans op en geven antwoord op de vraag: What’s in it for me?.

Vorige week heeft Balkenende de verhoging van het toptarief “niet langer een taboe” verklaard. Alle grootverdieners op de Zuidas schrikken zich rot en dreigen Nederland te verlaten. Loontechnisch is de markt al ingezakt, de winstuitkeringen zijn nihil en de sjieke bedrijfsuitjes zijn ook passé. Dat geknabbel van de overheid aan het schamele loon wat overblijft wordt niet gewaardeerd. Wordt het voor ons dan toch ook echt tijd om een zonnig oord op te zoeken waar ze nog nooit van het woord belasting hebben gehoord? Zeg een Seychellen?

Om deze vraag te beantwoorden zijn de Zozagirls speciaal voor jou aan het rekenen geslagen. Als leidraad gebruiken we het alom gewaardeerde onderzoek van Advocatie.nl. We gooien er een paar centen bovenop; iedereen weet dat de lijst de lonen veel te laag inschat. Ook advocaten moeten kennelijk voorzichtig zijn met het openbaar maken van hun lonen.
Wij schatten het inkomen van een gemiddelde Zuidas advocaat (Een Stibbiaan of een Baker McKenzie advocaat) op 5100 euro p/m.
Voor de rest van de financiële sector ligt het loon aan de ene kant wat hoger (strategy consultant) en aan de andere kant wat lager (bankier zonder bonus). We houden bruto 5100 euro aan voor onze berekeningen. Dat betekent een loon van circa 61,200 euro per jaar.


Bovenstaande tabel laat zien dat we in de huidige situatie met het toptarief van 52%, 24,827 euro aan belasting betalen. Zou het toptarief verhoogd worden naar 60%, dan zijn we 514 euro meer aan de fiscus kwijt.
Een ticket naar de Seychellen kost 730 euro. Dus als we gewoon in ons heerlijk hollandje blijven pakken we een winst van 216 euro. Wij zeggen, voer maar in dat toptarief. Lees meer!

De Succesvolle Stagiair: Dress the Part

Overleven op de vorm begint met een verzorgd uiterlijk. Daarom geldt niet alleen voor werkdag 1 op jouw pad richting partnerschap: Dress the part.

Als je een Closing hebt gehad tot vijf uur ´s ochtends of een acuut afgrijzen hebt ontwikkeld tegen de partner met wie je sinds kort samenwerkt, dan is de verleiding groot uit stilzwijgend protest of desinteresse onopgemaakt op je Uggs op kantoor te verschijnen. Nooit doen. Je voorkomen is je visitekaartje op kantoor en geeft binnen enkele seconde een statement af hoe serieus jij je baan neemt. Een onverzorgd uiterlijk schreeuwt desinteresse of, erger nog, ´jezelf niet meer in de hand hebben.´ Je kan beter een half uur per dag minder besteden aan billable werk en wel aan uiterlijke verzorging.

Dress the part wil zeggen dat je gepast gekleed gaat. Dat is iets anders dan je volledige identiteit verliezen in een oversized jaren 80 broekpak (ook al is de jaren 80 revival nog steeds niet voorbij).

De verzorgde look begint met een verzorgde huid. Als beginnend stagiair verschijn je op vrijdagochtend, na de obligate Jonge Balie borrel in Wildschut gevolgd door onafwendbare aftocht richting Lange Leidse, nog wel eens ouderwets brak op kantoor. Met 25 doet dergelijke nachtbrakerij je minder goed dan met 18. Gelukkig heb je nu wel meer geld om de littekens van een avondje doorzakken te repareren. Ook in het FD staan af en toe nuttige dingen: Wallen onder de ogen zijn na hard werken of weinig slapen met nano-emulsie van Beyond Skin Science na enkele dagen verdwenen. Nano deeltjes die een fractie van de breedte van jouw stomende poriën zijn beloven de boel voor het oog te repareren.

Gaat je jeugdig elan gepaard met nog wat flinke mee-eters na een avondje snakken op de vrijmibo en teveel avonden eten op kantoor, val dan terug op dezelfde technologie voor acne: Sol Gel Technologies biedt soelaas, als we het FD mogen geloven. Alhoewel het FD elke vorm van street credibility ontbeert en helaas ook onmiskenbaar aan elkaar hangt van sluipsponsoring, ben ik toch erg gevoelig voor deze academisch onderbouwde vorm van marketing. Na je 25ste beging je met nachtcrèmes, bijvoorbeeld die van Biotherm en ook Fitness pour les yeux van hetzelfde merk helpt een handje.

Enfin. Je kan smeren all you like, de bittere waarheid is dat je er naturel toch niet meer zo fris uitziet als op je vijftiende. Stap twee is dus de juiste make up. Let wel, een goed likje verf is onmisbaar wil je opgaan voor het predikaat succesvol stagiair. Laat verzuurde senior medewerksters type werkpaard je niet anders doen geloven.

Als Nano technologie niet helpt, biedt Touche éclat van Yves Saint Laurent uitkomst. Deze gouden toverstaf bedekt zwarte wallen. In combinatie met wat kunstmatig rode appelwangen (Bobbi Brown cream blusher of de goedkopere powder blush van Bourjois) zie je er in ieder geval uitgeslapen uit.

Make-up bewaar je in je bureau la voor het geval je donderdagavond verdwaalt. Wat je ook doet, zorg er te allen tijde voor dat je er de vrijdag wel voor 10en zit. Bij de meeste grote anglo-amerikaanse kantoren is er een douche op kantoor. Heb altijd een setje extra hakken, t-shirt met hooggesloten boord en de obligate zwarte heupbroek klaar liggen op kantoor. De Zwarte Broek is dozig en een basis item voor iedere stagiair. De Zwarte Broek kan je (voor deze keer) ongegeneerd bij de WE kopen (Beethovenstraat). Doziger dan daar krijg je ze niet en het is toch echt niet de bedoeling in een zwart satijnen verkapte smoking broek (denk Madonna en Britney) op kantoor te verschijnen.

Je hoeft je niet helemaal over te geven aan het Esprit gevoel. Voor je kleding geldt als maatstaf dat die gedistingeerd en authenthiek moet zijn. Raak dweept een beetje teveel met Estelle en Yolanthe en is bovendien net wat onbetaalbaar. Tip, koop daar een paar duurdere items zoals bijvoorbeeld een trenchcoat van Marlene Birger, Snob of FIlippa K. in plaats van elk jaar een H&M’ tje te verslijten. H&M & Zara zijn vanaf jouw intrede in het Werkend Bestaan alleen nog acceptabel voor basics. Niet obligaat in pakken uit een stuk gaan lopen, we zitten niet in het leger. Wel Haasje Repje (Pijp) en klassieke vintage, bijvoorbeeld bij Episode (hoek Keizersgracht/9 straatjes). Maar het nieuwe winkelen is natuurlijk per definitie online. Niet voor niets boekt Wehkamp ook in tijden van recessie nog een recordwinst. Kijk dus op http://www.ilovevintage.nl/nl, http://www.designer-vintage.com/index.html en http://www.ladress.com/ en laat alles op kantoor bezorgen.

[wordt vervolgd]

Lees meer!

Ja ik wil... (je geld/status/achternaam)

Wie denkt dat verstandshuwelijken alleen in Christen Unie propaganda en hardcore reli-milieus voorkomen, think again.
Ook op de Zuidas date en trouwt men met minder zuivere motieven dan de pure Liefde alleen.

Het leven is geen romcom. En als jij op maandagochtend op het Strawinskyplein onhandig struikelt over een tegel, lig je gewoon op de grond. Je valt niet tegen een toevallig voorbijlopende Matthew McConaughey aan (de ontmoeting tussen de hoofdpersonen in zo’n film gebeurt om onduidelijke redenen altijd via een botsing, valpartij of stapel papieren die wegwaait).

In hetzelfde kader komt de gemiddelde straatprosituee in het dagelijks leven ook niet vaak een rijke zakenman tegen die haar een creditcard geeft waarmee ze Rodeo Drive kan leegshoppen om vervolgens samen in een Porsche de zon tegemoet te rijden (zoals in de ultieme romcom Pretty Woman).

Als dat zo zou zijn dan zouden de ZoZagirls wel een paar ZuidAs vriendinnetjes weten die hun geluk vermoedelijk op straat zouden beproeven.

De ZoZagirls hebben namelijk genoeg vriendinnetjes die niet per sé verliefd zijn op hun rijke en ambitieuze verloofden. Luchtig vertelt zo’n vriendinnetje dat ze geen “fysieke klik” heeft met haar aanstaande, maar dat ze “ontzettend bij elkaar passen” en het “verder zo gezellig hebben”.

Wat eigenlijk betekent: "Nee ik hou niet van hem, maar deze kerel kan ik binnen twee jaar naar het Gooi lokken om een kleine Julia/Storm/Milo te baren en a la Maria Kooistra in zigeunerjurken de Boho mama uit te hangen".

Fair enough. Misschien heeft zo’n dame het op het eerste gezicht goed bekeken, maar jarenlange indoctrinatie door Hollywood is ons toch niet in de koude kleren gaan zitten.

Als op kantoor het liftbelletje gaat, kijken de ZoZagirls altijd even naar wie er uit de lift stapt. Wie weet heeft Hugh Grant een carriereswitch naar de advocatuur gemaakt.

Lees meer!

Lustformule

Op Nu.nl stond een interessant bericht. Psychologe Susan Quilliam heeft lust op de werkvloer in een (hoogstwaarschijnlijk zeer wetenschappelijke) formule gegoten. Number crunchers die we zijn, zijn we gelijk aan het rekenen geslagen en tot de conclusie gekomen (nu een keer wetenschappelijk onderbouwd) dat de Zuidas een voedingsbodem is voor affaires en sexuele escapades.

Het gaat om de volgende formule:

SA= ((SCFx2) + (AO(US+SE+Z)) + (VA(EO+IV+VTP)))

Seksuele aantrekkingskracht = ((Sterke centrale figuren x 2) + (Aantrekkingskracht Ontwikkelen (Uitdagende Situaties + Sterke Emoties + Zelfrelativering)) + (Voortdurend Aanpassen (Externe Omstandigheden + Innerlijk Verzet + Vijandigheid Tussen Personen).

De Zoza girls hebben op een schaal van 1 tot 10 de factoren van deze formule gekwantificeerd op basis van onze ervaringen op de Zuidas.

• Sterke Centrale Figuren: Op de Zuidas zijn de sterke central figuren in ieder kantoor te vinden. De branieschoppende partners, de diva managers en de gelikte MD's. Dit zij zeer sterke centrale figueren, een 10 dus.
• Uitdagende Situaties: De uitdagende situaties zijn ook in overvloed te vinden. Killing deadlines, lange uren achter excel proberend niet in slaap te vallen en nachten doorhalen. 9+
• Sterke Emoties: Huilende stagiairs, schreeuwende managers, gestresste partners. Voorbeelden van sterke emoties in overvloed. Een 10.
• Zelfrelativering: Een 0, behoeft geen verder betoog
• Externe Omstandigheden: Dreigend ontslag, veel te hoge hypotheeklasten, dure thuiszittende vrouw, kredietcrisis. Deze externe omstandigheden drijven collega's in elkaars armen en/of bed. Een dikke 9.
• Innerlijk Verzet: Het innerlijke verzet is groot. De drijfveren van de Zuidassers zijn al veelvuldig besproken (link). Een 8.
• Vijandigheid Tussen Personen: Ellenbogenwerk, catfights, mails met MD's in de cc om je gelijk te halen bij een collega. Alleen in de Gouden Kooi was de vijandigheid groter. Een 9.

Komen we uit op maar liefst 65 punten. Geen andere sector die een dergelijke sexuele aantrekkingskracht met zich mee brengt! We hebben de foto's van de kerstborrels om het te bewijzen
. Lees meer!

Prinsjesdag in recessie

Het was weer hoedjes en begroting kijken gistermiddag. Een jaar na de val van de Lehman Brothers, presenteerde Bea de rijksbegroting voor volgend jaar. Al zijn die plannen tegen D Day steevast uitgelekt, in tijden van recessie gaat Prinsjesdag niet onopgemerkt voorbij. De financiële fin fleur en oppositie stond vanzelfsprekend klaar met kritiek: de kabinetsplannen zouden visie en daadkracht missen. Maar Balkie deed die kritiek af als ´populistisch´ en ook Bos noemt zichzelf “geen gekke Henkie” (zie FD vandaag p.4). Een recessie overleef je immers niet in 1 dag.

Macro- economische beschouwingen daargelaten wat betekenen de plannen voor ons ZA´ers?

Ten eerste: hoera voor ondernemend Nederland! De maximumbedragen onder bestaande regelingen zoals de Groeifaciliteit en de Garantie Ondernemingsfianciering worden vervijf- en drievoudigd. Financiers en bedrijven kunnen dus voor hogere bedragen gebruik maken van kredietverstrekking waarbij de overheid de helft van het risico afdekt. Het maximale bedrag waarvoor financiers – banken, participatiemaatschappijen en private equitypartijen – dekking van de overheid konden aanvragen was EUR 5 mln, maar dat is nu opgetrokken tot EUR 25 miljoen. Ondernemers kunnen nu voor een drie keer hoger bedrag krediet aanvragen (EUR 150 mln) onder de Garantie Ondernemingsfinanciering.

Dat klinkt allemaal erg mooi, maar de eerste vraag blijft natuurlijk aan welke voorwaarden je moet voldoen om op zo´n regeling een beroep te mogen doen. De regeling is bedoeld voor bedrijven ´die in de kern gezond zijn´. Tja, valt de op jouw bovenwoning gehuisveste start up ook onder die noemer?

Mag je gebruik maken van een van die faciliteiten, dan moeten een bank het krediet natuurlijk wel willen verstrekken. Gezien de hogere eisen die worden gesteld aan banken om hun ratio´s te bewaken in deze tijden van zwaar weer, wordt dat nog lastig.

Verder zijn er zo´n 30 miljoen voordelen voor directeur-grootaandeelhouders. Voor de ZA´er lijkt dit nog een ver van je bed show, maar wellicht zit het je achterban komend jaar wat mee. Het is altijd fijn als je favoriete reservefonds (Je Vader) in ieder geval fiscaal sterk staat het komende jaar. Let wel, voor medisch specialisten ziet 2010 er minder rooskleurig uit: die moeten massaal inleveren (EUR 375 mln) omdat het declaratiestelsel op punten wordt gewijzigd.

Het meest gunstig lijkt ons nog het bericht dat er 1000 microkredieten met een maxinumwaarde van EUR 35.000 beschikbaar zijn voor startende ondernemers in 2010. Hoera! Daar komt je internet start up dan weer wel voor in aanmerking. De winstvrijstelling voor het MKB gaat bovendien omhoog van 10,5% naar 12% en het urencriterium vervalt. Je nieuwe onderneming kan je dus met een minimum aan officieel verantwoorde uren opstarten in de baas zijn tijd.

Voor de loonslaven geldt dat er wordt gesnoeid in het woud van vergoedingen en verstrekkingen (FD 15/09/09 Kabinet steunt ondernemers). We mogen in de toekomst nog maar sjoemelen met bonnetjes voor representatie, mobiele telefoons, faciliteiten voor thuiswerken en kerstpakketten tot maximaal 1,5% van ons totale (bruto)salaris. Dat is best veel declaratoir potentieel voor 1,5%.

Getsie! Ik herinner me een weekje cursus in Londen vorig jaar, waar wij als advocaat-stagiairs grosseerden in het opvoeren van dergelijke onkosten. De bonnetjes voor een hele week uit eten, taxi´s en clubs met onze nieuwe besten bleken prima declarabel. Voor zover je kantoor de policy op dit punt gaat wijzigen, zorg er dan in ieder geval voor dat een dergelijke bezoek samenvalt met een HR-event. Op die manier hoef je niet zelf te declareren, maar vallen de kosten voor binge drinking and dancing direct in het recruitment budget. Gelukkig is het belangrijkste kerspakket op de ZuidAs nog altijd de bonus.

Bovendien vallen de belangrijkste vergoedingen niet onder deze drempel: reis- en verblijfkosten voor zakelijke doeleinden (ja ook een taxi naar conferentiecentrum Woudschoten omdat je te brak en te laat was voor je eerste dag Praktijkleer), cursus-en studiekosten en verhuiskosten bij bedrijfsverplaatsing vallen onder een aparte regeling.

Alle kosten die openbaar bestuurders maken en declareren moeten volgens Guusje van Binnenlandse Zaken op internet gepubliceerd. Dan zit je wel met een probleem. Gelukkig is het grootaandeelhouderschap voor de doorsnee ZA´er toekomstmuziek

Wat nu al wel vervelend kan worden is de mogelijke afschaffing van de hypotheekrente aftrek. Zoals bij iedere economische neergang wordt Nederlands´ belangrijkste fiscale voordeel voor yuppen weer met afschaffen bedreigd. Overigens ook zoals gebruikelijk, gelukkig nog geen concrete plannen in die richting. Huizen met een waarde boven een miljoen worden binnenkort wel zwaarder belast en de kinderbijslag wordt bevroren tot 2012.

ZoZa zegt: start je eigen onderneming en wacht nog even met je remigratie naar het Gooi. Voorlopig zit je nog goed zonder kinderen op je bovenwoning in Oud-West.

xoxo

Lees meer!

Dutch and the City

In de week van 9/11 waren Wim en Max op citry trip naar NYC. Al moet je er dagelijks voor onder Prins Pils schuiven, er zijn slechtere kandidaten om op shopping spree mee te gaan. En de timing zat ook nog mee: het was fashion week in New York! Zo doe je inspiratie op voor de wintercollectie onder het mom van een stukje maatschappelijke betrokkenheid.Je zou bijna vergeten dat Wim en Max voor een ander baanbrekend evenement waren overgevlogen: Peter Stuyvesant´s aankomst in Nieuw Amsterdam. Wie? Wat? Waarom? Inderdaad, je zou het bijna vergeten. De Provincie Friesland had er een eigen kantine voor opgezet. Niet recessiewaardig! - Friesland loopt soms misschien wat achter, Doutzen uitgezonderd.- Toch was het leuk voor Wim en Max dat er wat fans bij deze uitwedstrijd waren meegereisd. Zelfs de Nederlandse media hield zich namelijk eerder bezig met Viktor en Rolf dan met Wim en Max.

Als het in de media niet over fashion ging, dan ging het wel over de val van de Lehman Brothers, nu een jaar geleden. De val van de Amerikaanse zakenbank luidde volgens velen de globalisering van de recessie op de Amerikaanse financiële markten in. Een jaar na dato moest daar de afgelopen week nog heel wat verwerkingsschrijverij aan worden gewijd. Peter Stuveysant´s komst ligt heel wat verder in het verleden. Zo´n 400 jaar om precies te zijn. Wellicht dat de New Yorkers, met uitzondering van een handjevol chauvinistische Nederlanders, dit heuglijke feit daarom ontging. Geef ze eens ongelijk, die zaten met zijn allen vooraan bij Herve Leger en DvF.

Toch deed Max met dat postbodepakje – wat ze overigens ook al aan had bij de opening van de Arnhemse mode biënnale- leuk mee.

De VEB presenteerde de pro´s, maar ook de con´s van het Nederlandse ondernemersklimaat. Heerlijk, lekker Hollands, nooit te hoog van de toren blazen. Ook daar luisterde overigens niemand naar, behalve de VEB leden per video conference, als we het FD mogen geloven (zie FD 2009-09-10, p. 15). I am from Holland, where the f*ck you from?

Lees meer!

Mad men

Ik ben tijdelijk verhuisd naar Madison Avenue, NY, 1960.
Zoals bij elke op dvd gekochte serie heb ik me me in een weken durende t.v. sessie gestort, slechts onderbroken door werk en wc bezoek. Daarbij ontwikkel ik meestal ook een korte, maar hevige verliefdheid op het hoofdpersonage, in dit geval ladies man Don Draper. Hij is niet de eerste. Medio 2007 had ik een bakviswaardige obsessie voor Tony Soprano, de obese kalende maffia baas uit The Soprano's.
Ook Jack Bauer heeft me gedurende de 24 marathon in 2008 niet onberoerd gelaten. Het moment dat Jack tot me sprak "I'm federal agent Jack Bauer. This is the longest day of my life", zat ik op mijn veilige bank te hopen op een ontvoering door een onduidelijke Tjetjeense splintergroepering.

Maar met Mad Men is het anders. Deze serie is geen crush. Het is ware liefde.
Dat komt door de onbeschaamde politieke incorrectheid van de serie: Don Draper: "Let me ask you something, what do women want?
Roger Sterling: "Who cares."

Maar met name aan de formidabele kleding die in de serie wordt gedragen heb ik mijn hart verloren.

Waarom kunnen we vanaf maandag niet allemaal in Mad Men stijl naar ons eigen Sterling Cooper (ZZA: het reclame bureau dat centraal staat in de serie)?

Een stijl waarin mannen eruit zagen alsof ze ook echt alleen op zondag het vlees kwamen snijden. Permanent een sigaret in de mondhoek en al voor de lunch aan de Scotch.
Onze mannelijke Zuidasgenoten doe de Don""door te kiezen voor 60's corporate chic, met manchetknopen en een Kennedy stijl pochet (plat gevouwen).

Mad Men vrouwen dragen kokerrokken, chique chiffon blousjes en en broches. De ZoZadames strijken hun bewerkte nylon kousen nog eens glad en toasten met een apple martini op de Mad Men van de Zuidas!
. Lees meer!

Review - Raak show

De Zozagirls worstelden zich afgelopen maandag door meters hairextensions en gleden bijkans uit over de plassen zelfbruiner, maar toen zaten ze wel knus vooraan bij de jaarlijkse show van Raak Amsterdam. Jos van Raak presenteerde alweer zijn vijfde show in de Baggagehal in Loods 6.
Zoals ieder jaar werd de catwalk ook dit keer weer opgeleukt met Vrienden van Jos, zoals Froukje de Both (alweer een platte buik na de bevalling, lekker bezig), Irene van de Laar (bijzonder goed geconserveerd) en Lieke van Lexmondt (gewoon een leuk mens). De eigen collectie van Jos bestond uit 18 avondjurken in sobere kleuren. Jos was niet zuinig geweest met het tule, maar als je gaat voor de gothic Barbie look hoeft dat geen probleem te zijn.De winkelcollectie bestond uit chanel themed jasjes, parelkettingen, pailletten, een varieteit aan strakke leren broeken en paarse lieslaarzen. De ZoZagirls kloppen deze winter zeker aan bij Raak voor het fantastische pailettenjasje uit de collectie en die paarse lieslaarzen (die waren de bom).

Lees meer!

Zuidas vrouwen - De controlfreak

Veel vrouwen zijn gek op lijstjes. Een to do lijstje op werk, een boodschappenlijstje voor thuis, een bezienswaardigheden lijstje op vakantie en een “wat wil ik bereikt hebben op mijn 35ste” lijst voor het leven in het algemeen.

En het allerliefst werken we de lijstjes van boven naar beneden af, zodat we achter ieder item op het lijstje een vink kunnen zetten. Dat geeft een heerlijk bevrijdend gevoel, ook al is het maar voor even. Daarna staart het volgende to-do-puntje op het lijstje ons alweer aan en gaan we hard aan de slag om dat korte bevrijdende vink gevoel weer te krijgen. Als een junk, die zijn shot nodig heeft.
Mannen zie je veel minder vaak met lijstjes (uitzonderingen daargelaten). Als je een man in de AH met een boodschappenlijst ziet kun je er vergif op innemen dat hij deze van zijn vrouw/vriendin heeft meegekregen. Deze verwacht zij afgevinkt thuis weer terug te zien. Mannen hebben grosso modo in hun hoofd zitten wat ze willen hebben en komen vanzelf wel dingen tegen die ze misschien ook nog nodig hebben. Ze zijn minder bang om dingen te vergeten en hebben minder behoefte aan het artificiële gevoel van controle dat een lijstje geeft.

Er zijn vrouwen die de vink exercitie naar de next level tillen. Zij vinken om het vinken en zetten stiekem gedane items op het lijstje om daar dan alvast een vink achter te kunnen zetten. Je hebt ook vrouwen die het vinken mee naar de werkvloer nemen. Die het vinken tot een kunst hebben verheven. Zo ook vriendin A. Vriendin A is een vinker pur sang. Zij weet dit van zichzelf. Ook weet ze dat andere mensen, meer specifiek haar werknemers, dit weten en er achter haar rug om moeten gniffelen. But she just can’t help herself. A is 32 en heeft twee leuke kids en een man met een topbaan. Maar A is een verbeten controlfreak op de werkvloer. Ze geeft leiding door haar werknemers dagelijks te voorzien van to-do-lijstjes. Deze werknemers zijn zelf ook hoogopgeleide mensen (er zitten zelfs twee promovendi tussen). Je kunt je dus afvragen of deze kleuterjuf methode het gewenste effect heeft.

Een gesprek met A. leert dat A. de zaken eigenlijk helemaal niet zo onder controle heeft. ’s Ochtends rent ze de deur uit om op tijd op werk te zijn, nadat ze de kinderen eten heeft gegeven. Om vijf uur snelt ze de deur uit om de kinderen weer op te halen. Eenmaal thuis kookt ze, doet ze de was, maakt ze schoon, geeft ze de kinderen te eten en brengt ze naar bed. Haar man komt thuis als de kids al in bed liggen. In de rustmomenten van de avond maalt het door haar hoofd wat ze allemaal nog moet doen die avond, de volgende dag, deze week of de rest van de maand.
Om haar hoofd te legen, maakt ze lijstjes. Lijstje met gedetailleerde beschrijvingen van wat er allemaal moet gebeuren en wie wat moet doen. Deze lijstjes legt ze op haar nachtkastje en ’s nachts als ze van de druk niet kan slapen schrijft ze er wat puntjes bij.

Deze lijstjes distribueert ze onder haar werknemers, zo heeft ze het gevoel controle te houden. Ook haar eigen lijstje werkt ze netjes af. Kinderen aankleden. Vink! Kinderen naar creche. Vink! Lijstjes distribueren. Vink!

Lees meer!

De succesvolle stagiair

Vorige week schreven we al dat de ongeschreven regels op de ZuidAs negen van de tien keer niet met de inhoud van je werk te maken, maar met de vorm. De mantra Fake it till you make it helpt je daarom een heel aantal jaartjes op de ZuidAs vooruit.

Hoe word ik een succesvol stagiair? Toen ik aan het begin van mijn carrière op de ZuidAs stond, had ik een hartig gesprek met mijn vader. Hij vertelde mij dat hij zijn co-assistenten op ongeveer acht verschillende competenties beoordeelde, waarvan vakkennis er slechts een was. Ik vond die opmerking enigszins ontluisterend van de man die de afgelopen 24 jaar had beweerd dat alles onder de zeven onvoldoende was. Zoals met veel andere dingen in mijn leven, had de beste man in retrospectief helaas gelijk.

Veel stagiairs beginnen op de ZuidAs met de misvatting dat ze zijn geselecteerd vanwege hun enorme Intellectuele Meerwaarde. Het gevolg van creatieve HR leugens in misleidende campagnes over ´stagiairs die werken aan uitdagende zaken in een internationale omgeving´of ´opereren aan de top van de markt in teamverband´. Dat zijn metaforen voor met name servicegerichtheid. Je dacht toch niet echt dat jij bent binnen gehaald om zelf de nieuwe fiscale constructie van het SPV uit te denken dat de topholding van een internationaal concern overneemt?
Nee gekkie, jij moet referenties checken, dossiers opvragen bij collega´s in Londen, en dan het standaard formulier contract aanvullen met de aantekeningen in klad die je partner je in de vorm van een ´mark up´ toestuurt.

Welke eigenschappen zijn dan wel belangrijk? Het deed me denken aan twee mannelijke succesnummers uit mijn kennissenkring.

Succesnummer 1 werkt als investmentbanker bij een Nederlandse bank. Het is een lieve schat die goed kan Excellen maar, evenmin als ik, het buskruit heeft uitgevonden. Dat hoeft ook niet, want nr 1 is dol op socializen, mensen recruiten, werkt iedere nacht tot 2 uur en brengt de rest van zijn afdeling tips and tricks bij over de nieuwste versie van MS Power Point. In tijden waarin driekwart van zijn afdeling wordt ontslagen vanwege de kredietcrisis, maakt nr 1 waarschijnlijk binnen het jaar wel promotie.

Succesnummer 2 heeft een eigen consultancy onderneming. Hij klaagt elke dag buiten kantooruren steen en been en ik heb zelden een meer miserabele blik in iemands ogen gezien, met uitzondering van de speurhond in Lady en de Vagebond. Hij geeft advies op het gebied van IT, terwijl hij zelf zijn tomtom niet kan besturen. Dat blijkt zijn succes niet in de weg te staan. De man kan meedogenloos delegeren en vertelde me laatst dat hij zijn medewerkers meegeeft: “Don´t be sorry if you didn´t do your best, I will already be sorry for you”. Aardig onaardig.

Kortom, op weg naar succes weegt de vorm een factor 7 keer zwaarder dan de inhoud als je het mij vraagt. De belangrijkste competenties die verband houden met de vorm zullen we je de komende weken uit de doeken doen. Sommige daarvan zoals aardig onaardig zijn, timemanagement en de juiste werkhouding, kwamen al aan bod. De volgende keer: dress the part. Lees meer!

Fake it till you make it

Van de ongeveer 15 vrienden en vriendinnen in de advocatuur kan ik er een opnoemen die het werk oprecht leuk vindt, 5 die hun bef alweer in de wilgen hebben gehangen en een die hardnekkig blijft doen alsof. Vriendin Alsof vindt ook kakkerlakken in bedompte Thaise hostals "exotisch", een boterham met pindakaas "fantastisch lekker" en haar relatie gaat altijd "helemaal goed". Laten we het percentage overtuigd togadragers op een magere 10% houden.


Vanwaar de chronische depressie van de gemiddelde togadrager op de Zuidas?
Mijns inziens niet alleen vanwege Miskend Creatief Talent. Zelfs niet vanwege de onmogelijkheid grip op je eigen agenda te houden. Die chronische lethargische en ongeïnspireerde blik in de ogen van De Advocaat komt volgens mij door de (te)vergaande professionalisering die wordt verwacht. Professionalisering is in dit geval een metafoor voor het ontkennen althans onderdrukken van menselijke emoties. Op de ZuidAs wordt je binnen de advocatuur geconditioneerd om ver van je gevoel af te staan.


Partners uitgezonderd, is het is bijna nooit verexcuseerbaar emoties te laten zien. Geen onzekerheid of angst in het geval je in je eentje een deal moet uitonderhandelen met een partner aan de andere kant van de onderhandelingstafel. Bah, zo onvolwassen. Ook niet algehele depressie indien je met wat probleempjes kampt in de privé stiuatie. Gewoon doorwerken aan dat processtuk op zondagochtend op kantoor als je wordt gebeld met heftig nieuws over je ouders. “Dat stuk moet morgen wel ingediend. Loop maar een rondje door het Vondelpark.” Een kantoorgenoot van mij werd gebrek aan juridische belangstelling verweten in de maand dat ze haar relatie van zes jaar beëindigde , verhuisde naar een andere stad, een huis verbouwde en kampte met een uit de hand gelopen longonstekening.

Geen smoesjes, luidt vaak het devies. Nobody needs a negative Nancy.

Dat klinkt bikkelhard en dat is het ook.

In de advocatuur wordt dit soort kritiek vaak gepareerd met een verwijzing naar de incapabiliteit van de stagiair in kwestie. Slim, want door dergelijke sadistische kritiek doe je als stagiair nog harder je best om alles “stronger, better, faster” te doen zonder je montere mentale zelf te bewaken. Niet waar bovendien: een medestagiair vertrouwde me kort geleden toe een jaar lang niet te zijn uitgeweest wegens hyperventilatie problemen vanwege stress. Medestagiair X vindt het moeilijk haar masker op te houden. Medestagiair x wil modeontwerpster worden. Maar Medestagiair X wordt wel degelijk gezien als de belofte van haar sectie.

Ver van je gevoel af staan veroorzaakt stress en ongeluksgevoelens. Als stagiair is het dan vaak: huilen, huilen, huilen. De vraag is, hoe je jouw Zen mode weer terug krijgt.

Maak in ieder geval NOOIT de kapitale fout om te denken dat het louterend werk je hart te luchten bij een vertrouwd Medewerker en daarmee begrip te kweken voor jouw groeistuipjes. NOOIT DOEN! Dergelijk gedrag breekt de ongeschreven regels van de Zuidas en je wordt er wel degelijk op afgerekend. Een consultant die ik ken wordt ondanks onveranderlijk goede inhoudelijke beoordelingen alsnog ontslagen omdat die heeft aangegeven te willen praten met een coach.

Mijn BFF F kwam onlangs met het beste advies ooit: begin met baby steps. Ga naar de WC, snuit je neus neem een koffietje en doe in ieder geval alsof je lacht. Gewoon die mondhoeken omhoog krullen en aardig en beleefd blijven. Trek in ieder geval elke dag iets gezelligs aan. Blijf make up op doen. Juist als alles in duigen valt: play by the rules en fake it till you make it. Daarbij gaat ZZA je helpen. Hoe langer ik meedraai op de ZuidAs, hoe beter ik de spelregels van het werkethos op de ZuidAs weet te doorgronden. Negen van de tien keer hebben die niet met de inhoud van je werk te maken, maar met de vorm. Daarom in de volgende weken de serie: Hoe word ik een succesvol stagiair? Lees meer!

Boze mannen

Elke ochtend, om 08:09 springt een Zoza-girl van haar hippe Pick Up town bike om de trein van kwart over te halen.

Low fat latte in een hand, het FD in de andere, ontwijkt ze slecht geklede ambtenaren en groezelige perronrokers om in peace op de trein te wachten.

Terwijl de deuren van de trein openslaan en ik (die ZoZagirl ben ik dus) de stroom mensen die uitstapt afwacht, ramt een dikke vijftiger met zijn koffertje de latte en het FD uit mijn handen. Vervolgens Hulk Hogan-ed deze ambtelijke pad me uit de weg en gaat met zijn middelbare billen op de enige vrije plek in de coupe zitten. De rest van de rit kauwt hij zelfgenoegzaam op zijn meegebrachte boterhammetjes. Je hoort hem denken: Jullie staan, EN IK ZIT Motherf*ckers!

Jonge vrouwen, die vindt de Boze Man pas echt irritant. Elke vrouwelijke twintiger die het waagt om in zijn gangpad te staan wordt gecockblockt en krijgt een enkeltje deurstang zitten buiten de coupe.

Waarom Boze Man zo boos is snap ik eigenlijk niet. Toen hij zo oud was als ik, kon ie voor een prikkie een huis kopen, wij niet.

En hij heeft lekker kunnen meerijden op de naoorlogse groeispurt van de Nederlandse economie. Wij mogen nu puin gaan ruimen.

Ik draag bij aan het pensioen van deze ontevreden vijftiger, terwijl niemand dat voor ons gaat doen.

Morgenochtend sta ik op het perron met een koffertje, klaar voor een potje WWE wrestling. Die stoel daar, die is van mij vriend!

Lees meer!

Minachting

Mijn collega vindt zichzelf ge-wel-dig. Dit komt vooral tot uiting in de minachting naar anderen toe. Door die minachting klopt hij zichzelf indirect op zijn iele borstkast. Mijn collega staat in zijn minachting naar anderen toe niet alleen. De Zuidas is gevuld met deze minachters.
Wat wordt er zoal geminacht. Te beginnen wordt er cross functioneel geminacht. Bankiers zijn arrogant en kunnen niet communiceren. De consultants komen altijd met kant en klare oplossingen die ze op elk scenario toepassen. Advocaten kunnen nog geen 1 + 1 verwerken en van excel hebben ze nog nooit gehoord .
Maar in dezelfde sector wordt er ook geminacht. Iedere bankier werkt bij de beste bank en ook iedere consultant heeft het toch goed gedaan door bij een top firm te gaan werken. Er wordt steevast gescholden op de concurrent. Ze zijn arrogant of het zijn losers. De lijsten van overfusies.nl is een belangrijke bal in het spel der minachting. Maar ook andere lijsten worden in de strijd meegenomen.
Als we zijn uitgescholden buiten ons eigen kantoor wordt er binnen het gebouw geminacht. Die kneuters van risk management zijn echt zeikerds, die hebben nog nooit een klant aan de telefoon gehad. En de relatiemanagers zitten de hele dag maar te lunchen, brunchen en dineren en te borrelen en weten van de producten niks af.
En als we daarmee klaar zijn, dalen we af naar microniveau, naar je eigen afdeling. Jij doet het sowieso beter dan je collega’s. Je werkt veel harder en vooral Carolijn is altijd heel vroeg weg en copy/paste al haar teksten uit oude memo’s. De enige reden dat zij zover is gekomen, is omdat ze de vriendin van een vriend van je manager’s manager is.
Volgens mijn minachtende collega doet iedereen zijn werk zo ontzettend slecht! God, het is maar goed dat hij op deze wereld is, want anders zou het totaal mis gaan. Wat voedt die neiging tot het verbaal neerhalen van andere co(ncu)llega’s?
Iedereen doet het. Dat zou betekenen, dat het gezeur geen waarde heeft. Waarom doen we dit dan? Waarom is het zo fijn om anderen te minachten? Om anderen als incompetent te zien? Maskeren we daarmee onze eigen onzekerheid? Als je maar hard schreeuwt dat anderen totaal incompetent zijn, wordt jij dan automatisch als uitermate competent gezien? Misschien wel door de groentjes, de mensen die dit gezeur nog niet vaker hebben gehoord, die nog onder de indruk raken van een dergelijke tirade. De doorgewinterde ZZA’er echter heeft al zo vaak grote woorden gehoord dat hij dit gezeur op waarde weet te schappen (op een schaal van 0 tot 10, wordt het een -1). Ik hoor mijn collega rustig aan, gelukkig werk ik al een poosje op de Zuidas.

Lees meer!