Kantoorrelatie

We moeten er allemaal harder aan trekken op kantoor. Dus als je lekker efficiënt bezig bent verspil je geen tijd aan zoiets extravagants als een privéleven. Dat soort uitspattingen zijn nu gewoon even niet aan de orde.

Nee, de werknemer anno 2009 is een timemanager en dubbelboekt zijn collega als scharrel. Althans dat begrijp ik van verschillende vriendinnetjes in de ratrace van de Zuidas. Een groeiend aantal van houdt zich in het geniep bezig met activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen. Zoals het gebruiken van de arbo-ruimte en het bijbehorende fysio bed voor een projectevaluatie a deux, een onschuldig liftje van de partner na een kantoorborrel dat eindigt in een woeste ravotsessie in het appartementje van een stagiaire. En in de categorie too much information: details over een uitgelekte mailwisseling tussen een secretaresse en haar baas die volgens goed Jambers cliché na werk de rollen flink omdraaien.

En het is niet eens lente! Blijkbaar wakkeren vallende blaadjes en guur weer de razende hormonen van de kantoorhamstertjes op de Zuidas aan.

Het is natuurlijk ook heel fijn, een “projectje” op je werk. Net als vroeger, waar school ineens een stuk leuker was als je sjans had met die kanjer (zo heette dat toen) uit de bovenbouw. Jij schoot ‘s ochtends fluitend in je Dito Dito trui, om vervolgens in de grote pauze op je nieuwe All Stars acht keer langs Sjoerd uit 5 Havo te paraderen.

Verschil is dat je op school openlijk kon sjansen, verkeren, en gedumpt kon worden. Dat hoorde er allemaal bij. Op je werk wordt je geacht te werken en moet het wat omzichtiger.

De tip voor discreet kantoor-daten kwam van een bevriend advocaatje: Neem ieder een andere route als je ’s ochtends uit hetzelfde huis naar kantoor vertrekt. Amsterdam is klein, en ieder stoplicht is een risixo op ontdekking. Als je ’s ochtends toch samen naar kantoor wil fietsen, zorg dan dat je nooit tegelijk op kantoor verschijnt. Zo blijft de essentie van een kantoorrelatie: het geheim, bewaard. Lees meer!

Quotum of niet?

Het nieuws staat er vol mee. Het topvrouwen quotum. De discussie is grofweg te verdelen in twee kampen. Aan de ene kant van de arena staan de 200 topvrouwen die pleiten voor quotering, gesteund door PvdA’er Kalma. Aan de andere kant staan de vrouwen die een quotum onzin vinden. Volgens deze groep is de vrouw blij met haar deeltijd baan en ambieert zij geen topfunctie met bijbehorende uren.

De discussie heeft mij slapeloze nachten bezorgd. Bij welk kamp moet ik mij aansluiten?
. Tot nu toe heb ik drie leidinggevenden gehad. Alledrie waren dit mannen. Deze mannen hebben mij geen strobreed in de weg gelegd en ik heb net zo hard als mijn mannelijke collega’s kunnen groeien.

Als ik naar boven kijk zie ik geen glazen plafond, maar iets anders. Als ik naar boven kijk zie ik een gebrek aan rolmodellen en inspiratie. Ik zie een grijs plafond.

Dit grijze plafond weerhoudt mij ervan een topfunctie te bereiken en/of te ambiëren, domweg omdat ik niet zie hoe ik dat zou moeten doen zonder kleur van mijzelf in te leveren.

Ik mis een inspirerend voorbeeld. Ik mis iemand die laat zien dat het leuk is om in de boardroom te zitten. Dat het gaaf is een commissariaat te vervullen. Dat je ook op je rode pumps die vergadering kan voorzitten.

Voor mannen zijn deze inspirerende voorbeelden er in overvloed. Inspirerende vrouwen zijn onvindbaar, gewoonweg omdat er een gebrek aan is.
Iedere jonge vrouw zoekt haar eigen rolmodel. De een is op zoek naar een Anouk op hakken, de ander naar een Ilse in kostuum en weer een ander heeft een Edsilia in mantelpak nodig.

Een verhoging van het aantal vrouwen aan de top zal het makkelijker maken iemand te vinden waaruit inspiratie geput kan worden. Inspiratie die broodnodig is om die top niet alleen te kunnen, maar ook te willen bereiken.

En hoe verhogen we dit aantal zo snel mogelijk? Juist ja... Ik kan weer rustig slapen. Mijn keuze is gemaakt.
Lees meer!

Julie/Julia

Soms zie je een film waar je zo blij van wordt dat je na de aftiteling besluit iets van de film in je eigen leven te introduceren.
Zoals het besluit om van smoezelig Brinta-meisje in Chanel chick te veranderen comme Anne Hathaway in The Devil Wears Prada.
Julie/Julia is zo'n film.

Het is een waargebeurde film met een geweldige hoofdrol van Meryl Streep als Julia White, de vrouw van een Amerikaanse diplomaat die zich in de jaren 50 in Parijs enorm verveelt. Ze besluit daarop, onder begeleiding van heel hoge kreetjes en warrige handgebaren, een opleiding tot kok aan de gerenommeerde Cordon Bleu te volgen. Vervolgens schrijft ze als de Nigella Lawson avant la lettre "Mastering the Art of French Cooking".

Huup huup Barbatruuk naar New York 2002, waar Julie Powell, die 29 is, boven een pizzeria in Queens woont en een kloterig baantje als klachtenbehandelaar van een 9/11 claimfonds heeft. Totale quarterlife crisis. Totdat ze besluit elke dag een recept vanhaar idool Julia Child te koken en daar een blog over te schrijven.

De andere twee hoofdrollen in de film zijn voor Boter en Ei. Als je deze ingredienten in huis hebt master je volgens mij wel de Franse Keuken. Tijdens de film had ik besloten om als Amerikaanse diplomatenvrouw in Parijs te gaan wonen en een Franse meesterkok te worden. Omdat er in mijn ijskast alleen witte wijn en humus staat (ik ga door een fase), heb ik een doosje eieren en een pakje boter gekocht. President boter, want dat is Frans. Daarmee wilde ik een Julia waardige Eggs Benedicte maken (gepocheerde eieren, ham en Hollandaise saus).

Na drie mislukte pogingen ei pocheren, heb ik een ei gebakken, met veel boter, dat wel. Daarna opgegeten met een kwak humus en een fles witte wijn. Sante!
. Lees meer!

Junk bonds

2009 is een goed jaar voor de junk, vertelde het FD me afgelopen donderdag. Junk bonds zijn schuldpapieren van bedrijven waarbij er een kleine kans is op ‘return on investment’. Denk aan een groepje trailer park Amerikanen dat per ongeluk een hypotheek van EUR 2,000 per maand is aangesmeerd. Als jij als belegger een stukje van het risico voor die groep van de bank overneemt, is het zeer de vraag of je dat geïnvesteerde geld ooit terug krijgt. Voor het geval dat, wordt je wel een hoog rendement beloofd.

Investeren in high yield bonds, betekent in beginsel vaak verlies. Aan de andere kant, als al je kansen laag worden ingeschat, kan het alleen maar meevallen. Een beetje zoals vannacht om vijf uur op de dansvloer.

Na vijven kom je in beginsel geen normaal persoon tegen op de danslvoer. Junks, fervent casanova’s en desperate dertigers vormen het afvoerputje van de uitgaansavond. Jongens na vijven op de dansvloer zijn net zulke gedoodverfde losers als junk bonds. Dat kan geen alcoholzweem of duisternis verhullen. Als een groep hongerige hyena’s romen ze met grote ogen het uitdunnende gezelschap af.

Naarmate sluitingstijd nadert worden dat soort toenaderingspogingen steeds opzichter. Je wordt omsingeld, een drankje kan er niet meer af en schuren blijkt niet voorbehouden te zijn aan Antilliaanse tieners.

Toch is er af en toe ruimte voor rendement.

Zondagochtend was ik tegen half 6 neergezegen op een podiumblok in Paradiso. De beveiliging dreef de kudde al bijeen. Vriendin A ging met haar Italiaanse temperament en modieuze kaplaarzen onvermoeibaar door met puberaal dansen-in-groepsformatie-rond-tas-op-de-grond. Ik had bijkans de taxi gebeld of ze stond ineens de amandelen te verkennen van werkelijk de Last Man Standing. En zowaar, het bleek een prima exemplaar. Hij is architect en donderdag gaan ze wat drinken. Tussen het onkruid groeien soms de moeiste bloemen zou ik schrijven als dit de Libelle was. Spelende vrouw, wat heb ik nu geleerd? Zonder risico geen rendement. Crisis of niet, altijd blijven investeren. Gelukkig werd de klok een uur terug gezet. Lees meer!

Bezuinigingsmaatregelen - Vlaktaks

De zozagirls zijn aan het berekenen wat de verschillende bezuinigingsmaatregelen nu voor jou betekenen. Kan je gewoon in Nederland blijven wonen? Of is de invoering van deze maatregel reden om naar een belastingparadijs (De Seychellen!) te verhuizen? Uit de koker van de VVD, maar ook van de CDA, komt om de zoveel tijd weer de vlaktaks tevoorschijn (prachtig woord by the way).
Wij vragen ons af, die Vlaktaks, What’s in it for us?.Aan de vlaktaks zitten twee kanten. Aan de ene kant lagere loonbelasting (joechee!) en aan de andere kant minder hypotheekrente aftrek (boehoe!).
In de twee vorige columns zijn al een aantal berekeningen gemaakt, die nu samenkomen.
We gaan wederom uit van het gemiddelde Zuidasloon van 61.200 euro per jaar en een te betalen rente van 12.500 euro.
De CDA schermt met een vlaktaks van 33,25%. Ervan uitgaande dat de CDA hierin haar zin krijgt, kunnen we de volgende berekeningen maken (mail ons voor gedetaileerde uitleg).
Oftewel de invoering van de vlaktaks betekent een dikke vette plus voor ons! Met 2.616 euro in onze portemonnee kunnen we heel wat dingen doen.
Een nieuwe Gucci tas, iedere maand een paar nieuwe schoenen van Shoebaloo of een ticket voor jou en je beau naar de Seychellen en weer terug. Lees meer!

Botox

Het moment is daar.

Een van de ZoZagirls overweegt op dit moment neurotoxisch gif, geproduceerd door de bacterie Clostridium botulinum, bekend onder de merknaam Botox, in haar bevallige snoetje te spuiten.

Jarenlang types als Jerney Kaagman en Marijke van Helwegen uitgelachen. En verontwaardigd "tjonge, wat heeft die met 'r gezicht gedaan? uitgeslagen bij foto's van voormailige beauty Nicole Kidman. Dat zouden de ZoZagirls nooit doen, zo'n neppe emotieloze kop. Growing old gracefully, Ja, zo pakken wij dat aan!

Maar toen waren de ZoZagirls 24, ofwel in hun vrouwelijke prime. Net opgedroogd van 10 kilo studentenvet, en nog geen rimpeltje te bekennen. Strakke kont en strakke kop, beter krijg je het niet, dames van 24, knoop dat maar in je oren. 

Tussen je 24e en je 26e gebeurt er namelijk iets heel geks. In de eerste twee jaar van je carriere, word je zo'n acht jaar ouder. We zijn er nog steeds niet uit waar dat door komt. Vermoedelijk is het een combinatie is van de gortdroge kantoor airco (droge huid), smerig kantoor-eten (vet, dus pukkels) en slechte kantoorgrappen waar je met een overdreven grimas om moet neplachen (expressierimpels). 

Hoe het ook zij, na je 26e komt het voor dat je langs een spiegel loopt en denkt, wat een leuke vlotte vrouw van 38. En dan, oh nee dat ben ik.

Niet leuk, dus de ZoZagirl in kwestie heeft het nummer van een kliniek in Amsterdam Zuid opgezocht en gebeld voor een consult. 

En eigenlijk hoopt ze dat de arts haar bij binnenkomst met een gulle lach weer naar buiten stuurt. Komt u maar terug over 5 jaar wanneer er echt rimpels zitten om plat te spuiten.

Fingers crossed.

Lees meer!

Durfkapitaal

Het zit niet alleen Dirk S. tegen deze dagen. Ook ik kamp met een persoonlijke recessie, en wel in mijn liefdesleven. Het is wat gênant om daarvoor uit te moeten komen, maar dat krijg je van al die obligaat anonieme schrijverij. Mijn marktwaarde keldert momenteel keihard richting tweede V in de W.

Ik stond letterlijk stil bij deze krach in mijn course d’ amour tijdens Bikramyoga. Zijn de marktcondities van de Amsterdamse dating jungle een recept voor recessie? De randvoorwaarden zijn in ieder geval klimatologisch uitdagend te noemen. Het aanbod overtreft steevast de vraag. Bovendien is de Amsterdamse paniekmarkt conjunctuurgevoelig: de jaarlijkse septemberverversing geeft gegarandeerd een flinke deflatie van je marktaandeel. Als ZoZa girl opereer je ook nog eens binnen een kleiner marktsegment. De ZoZa girl zoekt haar mannelijk equivalent;haar mannelijk equivalent zoekt een lekker wijf dat niet teveel zeurt. Het is altijd fijn om een ander of De Wereld de schuld te geven.

Of had deze recessie te maken met interne factoren? Had ik mijzelf laten verslonsen? Bij de Standing Head to Knee pose zwabberde ik zenuwachtig heen en weer. Ik dreigde door de balans heen te zakken.

Vriendin F, die de begroting van haar liefdesleven al lang rond heeft, bevrijdde haar strottenhoofd uit de omhelzing van haar knieschijven en kwam met de oplossing. Durfkapitaal. Het was de ideale tijd om te investeren in een start up. Meer consumptie was de enige remedie voor deze recessie.

Dus heb ik onlangs geïnvesteerd in een student. Geheel in stijl werd ik ‘ gekrabbeld op Hyves’ om ‘wat te gaan drinken’. Rendement? Een date waarbij hij (a) niks betaalde en (b) me in mijn eentje een uur liet wachten op het perron. Waar was de auto? Op dit soort smerige studentenstreken zit natuurlijk niemand te wachten.

F is dan ook geen econoom, maar ‘life coach’. F, volgens mij is het tijd voor scherper toezicht op jullie beroepsgroep. Ik ga op zoek naar herfinanciering voor een oude relatie. Dirk, ik geloof in een doorstart!

Wil je Dirk ook helpen? Check dit werkontwijkend vermaak.

Lees meer!

Ontslag

Partners lijden zo vaak aan megalomane zelfoverschatting dat het intellect van hun medewerkers consequent wordt onderschat. Deze week bereikte een nasty staaltje ZuidAs achterklap de inbox van de ZoZa girls . Wat had de Partner in kwestie gedaan? Onhandige mailtjes laten slingeren in zijn mailbox. Partner P dacht zijn medewerkster sluipenderwijs te kunnen ontslaan.

Medwerkster M werd geacht op emails in een subfolder van Partner P te reageren. Maar nee P, een eerste jaars medewerkster is doorgaans nog niet dement en ook niet meer geheel bleu. M is weliswaar geen professor, maar wel academisch geschoold. Als M dus een email leest aan De Ander met de vraag “Ben je nog bij Fs”, weet ze dat het over een concurrente bij een ander kantoor gaat. Als ze vervolgens de vraag leest of De Ander diezelfde dag nog in the City arriveert, weet M dat jullie niet gaan babbelen over zaken. Dat hadden jullie dan wel bij “Fs” gedaan. Het zal een stukje beroepsdeformatie zijn, maar op het moment dat een 60 jarige prof met een 30 jarige medewerker in zijn vrije tijd wil gaan lunchen, zijn er volgens mij maar twee dingen mogelijk aan de hand. Of eigenlijk maar één: een relatie, al dan niet werk gerelateerd.

Als je ontdekt dat je vriendje vreemd gaat, wat doe je dan? Er zijn twee scholen. Je confronteert hem, of je zoekt het zelf tot op de bodem uit, om hem daarna op slinkse wijze een hak te zette. 1 is volwassen, 2 is professioneel. Groot geworden door klein te blijven is de overlevingsmantra op de ZuidAs.

M, leg evenveel achterbaksheid als Partner P aan de dag en pas de volgende strategie toe: bel je concurrente, of beter nog, een van haar naaste collega´s die je nog kent uit je opleidingsgroep of advolympics. Begin tegen deze conculega een uitgebreide klaagzang over de tegenvallende secundaire voorwaarden en toekomstperspectieven bij jou op kantoor. Verhalen over bamboematten onder je bureau, ingehouden bonus en wekelijks terugkerende all nighters moeten de klus wel klaren.

Ondertussen wil je zelf ook niet blijven hangen in een relatie die niet werkt: it takes two to tango. Maar dat prinsengrachtpaleis is ook niet gratis. Dus ga jij lekker op zoek naar een baan die je wel wat lijkt. Ondertussen wacht je tot P De Ander heeft afgewinpeld om zelf ontslag te nemen. Slinks? Ja. Doortrapt? Misschien. Maar Albert Einstein zei het al: E=MC2 ofwel actie= - reactie. M, dit is wetenschappelijk verantwoord: een slimme meid is op haar toekomst voorbereid.

Succes!

xoxo Lees meer!

Haardos

Zijn haar is niet alleen onderwerp van fascinatie voor de Nederlanders. Ook de Britten kijken verwonderlijk naar zijn haardos De Guardian vroeg zich in het begin van dit jaar af "how many copies of Mein Kampf he can store under there.?" Verder schrijft de Guardian: "It is a rare day that one is gifted with a chance to describe a man's hair as racist but, truly, there is no other word for this "Toni & Guy meets Himmler" look.

Ja, Geert Wilders’ pogingen om de UK in te komen zijn niet ongemerkt voorbij gegaan. Wij hadden gehoopt dat het bij de haardos zou blijven. We hadden gehoopt dat het feit dat dit rare mannetje de UK probeert in te komen, niet zoveel indruk op de Britten zou maken. Ze hebben namelijk genoeg zaken om zich druk om te maken. RBS, Brown en Peter Andre.
Met verbazing las ik dan ook onderstaand berichtje via een vriendin uit Londen op mijn facebook account.

STOP GEERT WILDERS FROM COMING TO OUR COUNTRY... STAY IN THE LOW LANDS YOU FUCKING LOW LIFE......... freedom of speech???

Shit, dat is nu het beeld wat onze overburen van ons hebben. Wat moet die man daar toch. Wat staan we toch ontzettend voor schut met deze idioot die nu nog een klein, maar straks een groot gedeelte van onze samenleving vertegenwoordigd.
Moeten we ons straks, net als de amerikanen, op elk buitenlands reisje of congres gaan verdedigen voor het feit dat we uit Nederland komen?

Maar misschien kunnen we het op een intellectueel niveau wel verdedigen? Wat is zijn oplossing om ons schapen door deze ellende te loodsen (DSB, crisis, maatschappelijke onrust)? Geef 400 euro aan alle volwassenen in Nederland om zo de kooplust omhoog te krijgen. Bovendien heffen we gewoon belasting op de hoofddoeken. Top Geert! Verdomd goed plan. Met jou komen we de winter wel door en zeker dat congres in London volgende week.
Lees meer!

Telekids

Opeens ruik je het in de lucht. Herfst going on Winter. En met de Uggsjes die weer uit de kast worden getrokken, dringen weemoedige gedachten zich aan je op.

Wat een vreemd jaar is het geweest voor de jongens en meisje die opgroeiden in de saaie, maar o zo veilige jaren 90. De jaren 70 draaiden om de oliecrisis, in de jaren 80 waren de twintigers en dertigers massaal werkloos en bang voor de Bom.

Maar wij zaten in de jaren 90 onbezorgd op zaterdagochtend voor de MegaBlubberPowerRace, of de Drie dikke dames, als je ouders intellectueel waren.

De Telekidskindertjes maakten dit jaar voor het eerst een spannende nieuwsgebeurtenis van dichtbij mee: de kredietcrisis. Geen verwegprobleem in een obscuur Afrikaans land, maar iets ongrijpbaars dat mogelijk ook ons zou raken op een plek die voorheen veilig en onuitputtelijk was, onze portemonnee. Het zou erger zijn dan de crisis in de jaren 30, en we weten allemaal waar die toe leidde.

Inmiddels zijn we tientallen aangekondigde rampscenario's verder, en de ZoZagirls maken de balans op na een jaar doemdenken. Was het echt zo erg? Hebben we op de Zuidas een cent minder uitgegeven? Of is de voorspelde ellende voor de Zuidas net zo'n luchtbel gebleken als de CDO's die iets meer dan een jaar geleden Lehman deden omvallen?

De momenten waarop de ZoZagirls de crisis voelden was toen we links en rechts collega's geen medewerker zagen worden in de M&A kolossen van de Zuidas. Of toen we oude vriendjes terug zagen keren uit London, nadat ze een jaar geleden met veel bombarie naar de City waren vertrokken. Oh, en er zijn ook een aantal rimpels op onze voorhoofden gesetteld toen de huizenmarkt niet meer deed wat we van hem verwachtten, lekker stijgen.

Nu wordt het winter, en hopelijk gaat het sneeuwen. Dan kruipen de Telekidskindertjes van toen in hun gedevalueerde huizen net als vroeger voor de televisie. Misschien zenden ze in de laatste maanden van het jaar nog een keer zo'n fijne Telekids special uit.

En dan Giegel en Googelen we onze economie gewoon weer terug naar de veilige en voorspoedige jaren 90. Lees meer!

Invitrofutiliteit

Ben je dik, oud en alleenstaand, dan word je nu ook buiten familiefeestjes het mikpunt van discriminatie. CDA en ChristenUnie eisen een verbod op vitrificatie voor ‘sociale gevallen’ , omdat dit ‘luxe-geneeskunde’ zou zijn en ‘niet natuurlijk’. Vitrificatie is het invriezen van onbevruchte eitjes. Het sociale geval ben jij over een paar jaar als je op de verjaardag van je oudtante Karin nog steeds met blackberry in plaats van baby aankomt. Volgens de voortplantingsgeneeskunde is Toos die door welvaartziektes als ouderdom, overgewicht, roken en voortdurende vrijgezelligheid nog steeds ongewenst Kindloos is, een‘sociaal geval’. Volgens haar familie overigens ook.

Het assortiment van de AMC geboortewinkel is onlangs met vitrificatie uitgebreid. Het invriezen van embryo’s behoorde daar al langer tot het fertiliteitsaanbod. Daarvoor is er wel een man nodig die je eitje van tevoren bevrucht. Van die mogelijkheid wordt vooral gebruik gemaakt door vrouwen die op het punt staan een vruchtbaarheidsbeperkende behandeling zoals een chemokuur te ondergaan. Zit je na je ziektebed zomaar met een souvenir uit je vorige relatie of een paniekpeuter van de buurman van II hoog.

Met vitrificate kan je de vaderkeuze uitstellen tot het moment dat je weer helder kan nadenken of zich er een betere kandidaat voordoet. Punt van discussie is met name of vitrificatie ook moet worden aangeboden aan ‘sociale gevallen’. Ziek is zielig, single is sukkelig, daar is geen Sex and the City hype tegen opgewassen. Alsof Toos Kindloos bewust tot haar 35ste vrijgezellig is gebleven!

Zielig of sukkelig, in beide gevallen is er sprake van ongewilde kinderloosheid. Mogen sociale gevallen dan ook gaan invriezen? Lastig.

Maar, in hoeverre is vitrificatie controversiëler dan invitro fertilisatie an sich? Bij het AMC kunnen vrouwen nu ook al tot hun 43ste kinderen krijgen via ivf. Bij eiceldonatie worden vrouwen zelfs al behandeld tot een leeftijd van vijftig jaar.

Het lijkt mij eerder dat de controverse ligt in het terugplaatsen van eitjes bij types als de 62 jarige blinde en -uiteraard- Amerikaanse Janice Wulf. Ieder weldenkend mens heeft natuurlijk zijn bedenkingen bij het terugplaatsen van eitjes in zo´n vermoeide v*gina. Persoonlijk lijkt het mij veel relevanter duidelijke voorwaarden te stellen aan het terugplaatsen van die – al dan niet ontdooide- eitjes. Als ivf nu toch al tot op hoge leeftijd mogelijk is, kan je beter bijtijds gaan invriezen. Dat voorkomt vele vruchteloze frustrerende behandelingen op latere leeftijd. Je laat je eieren thuis toch ook niet maanden op de plank liggen voordat je ze in de ijskast stopt?

Biologisch gezien worden eitjes idealiter op twintig jarige leeftijd ingevroren...Dokter Fulco, wanneer heeft u nog plaats?

Lees meer!

Pinpassenleed

De bij een bank werkend mens heeft veel te verduren. Twee jaar geleden kreeg je op verjaardagen buiten de Zuidas klachten over de gebrekkige pinpassen. Ze doen het niet goed bij de NS kaartenautomaat, bij het minste of geringste worden ze ingeslikt en bij overmaat van ramp moet je ook nog betalen voor de vervanging ervan. Pinpassenleed alom en iedereen kan er over meepraten. Meestal eindigden de gesprekken nog in een goedmoedig gelach. Met de crisis werden de onderwerpen serieuzer en de sfeer grimmiger. De aandelenportefeuille was met 50% geslonken, iedereen heeft vrienden van vrienden die werkloos zijn geworden en iedereen kent ook een ondernemer die failliet is gegaan.
Afgelopen weekend was ik wederom in het zuiden van het land op een verjaardag en tot mijn verbazing was het redelijk stil rondom de bancair getinte onderwerpen.
Geen Neelie, Dirk, Gerrit, Nout of Pieter.
Het is mensen te ingewikkeld geworden, het overzicht is verloren gegaan en er kan niet zonder meer een kant worden gekozen.
Pieter die theatraal en rebels de klanten van DSB oproept om hun geld weg te halen. “Goed zo! Ze verdienen het om failliet te gaan”. Of toch niet? Gewone mensen die ook hun geld kwijt raken, mensen die hun baan verliezen en AZ zonder de vertrouwde shirtjes. Neelie die het goed voor heeft met de consument, dus moet HBU verkocht worden, of toch niet? Nog een buitenlandse bank die in Nederland voet aan de grond krijgt en ook hier weer mensen die hun baan verliezen.
De verjaardag loopt op zijn eind en er verschijnt toch nog een onderwerp dat mijn werk aangaat. De chipknip. Mijn tante heeft 150 euro op haar chipknip staan, maar de chipknip doet het niet meer. Om het te regelen moet ze naar een bankkantoor, maar haar kantoor is net gesloten. Nu snijdt ze een onderwerp aan waar iedereen over mee kan praten. Al het gezeur teruggebracht tot de chipknip. Lekker overzichtelijk. Lees meer!

De matelozen

Toen Karst T zijn zwarte Suzuki Swift in de haag van toeschouwers rond de Koninginnedagfestiviteiten te Apeldoorn boorde, was dat een daad van machteloosheid. Sommige burgers vinden in Vadertje Staat of de Here een geruststellende dirigent des levens. Als die dirigent de leiding klaarblijkelijk kwijt raakt, zijn de machtelozen overgeleverd aan Het Onbekende. Dat levert paranoia op. De paranoia van de machtelozen, aldus hoogleraar Manfred Schneider aan het woord in NRC.
Karst zou paranoia zijn geweest als gevolg van depressiviteit: “De man had zijn baan verloren en was zijn huis kwijtgeraakt; dit dreef de anders zo goed aangepaste en beslist niet gestoorde man ertoe zijn auto als moordwapen te gebruiken en zich als ongeleid projectiel op de koningin te storten.”
Laat dit even bezinken.

Bekruipt jou nu ook een ongemakkelijk gevoel van herkenning? Hoeveel van dit soort lijpe ongeleide projectielen in de dop lopen er rond op de ZuidAs? Menigeen is drie jaar geleden vol enthousiasme en overgave begonnen op de ZuidAs. De kantoorcultuur was verworden tot leefstijl. Sushi tussendoor en ´s avonds met elkaar uit. Volledige overgave werd gepropageerd. Work Hard Play Hard. De Doorsnee ZA´er was Mateloos Ambitieus. Die ambities ziet menig ZA´er nu machteloos verdampen. Wat als de matelozen machteloos worden?

Afgelopen vrijdag hebben enkele gemaskerde mannen een gewapende overval gepleegd op de Bank of Tokyo, gevestigd in het WTC. De overvallers zijn er met een nog onbekende buit vandoor en nog voortvluchtig.

Wie heeft het nu weer niet tot medewerker geschopt? Welke VP is gekort op zijn bonus?

Volgens de Duitse hoogleraar in NRC zijn de daders van ongerijmde antisociale bloedbaden “depressieve wanhopige, bijzonder eenzame mensen.”
Getsie. Jullie zijn gewaarschuwd. Ik kom mijn toren niet meer uit.

xoxo. Lees meer!

Daten voor dummies

ZoZagirls kunnen de jaarlijkse begroting van een multinational in een spreadsheetje uiteenzetten, in een weekend een bank overnemen, en twee closings simultaan draaien.
Dit alles in een beeldig harembroekje en Louboutins, waarmee ze diezelfde avond naar een Bikramklasje huppelen om in 40C olympische prestaties te leveren.

Kortom, ZoZagirls kunnen veel. Maar wanneer het om daten gaat zitten we opeens weer in groep 8, en is het meer Sesamstraat dan Wallstreet. Je staat op de Vrij borrel een Campari cocktail weg te tikken en je shiny zelf te wezen. Enter leuke vent. Knap, geen spekzolen, leuke baan (liefst combi van creatief en succesvol). Hij heeft zelfspot en lacht om jouw grapjes. Dit gaat ergens heen. Aan het einde van de avond wordt er gezoend, ook dat gaat niet verkeerd. Dus worden er nummers uitgewisseld, en begint er voor de ZoZagirl een akelig onzekere periode die daten wordt genoemd.


Daten is een naam voor bijeenkomsten tussen jongens en meisjes, waarbij de ene partij (meestal de jongen) al van meet af aan weet dat dit em niet gaat worden, en waarbij het meisje tussen de dates door blaadjes van een madelief plukt en het mantra herhaalt "hij is wel op me, hij is niet op me". Zo kinderachtig, en wat een zelfbedrog. Als je na vier keer eten bij Brix nog als een puber naast je telefoon moet wachten, is ie waarschijnlijk niet op je!

De ZoZagirls zijn door schade en schande wijs geworden. We durven dus te stellen dat er geen enkele echte relatie is begonnen met belstress, ellenlange conference calls met vriendinnen over 35 mogelijke interpretaties van de sms "Het was gezellig! tot snel."

We horen echter graag succesverhalen. Bewijs dat er twee voormalig daters nu samen op de bank lachend herinneringen ophalen aan die goede oude tijd "hahaha, weet je nog, die avond, toen je me niet belde, en ik pas na drie weken een sms met de hartelijke groeten kreeg?"

We horen het graag. Lees meer!