Inspiratie

Ik heb net 175 g roomboter amandelspeculaasjes gegeten. Alsof het het minder erg maakt om dit hier zo op te schrijven. Dat is ongeveer 800 Kcal ofwel 3500 Kj ofwel 45% van de dagelijks aanbevolen hoeveelheid. Op zoek naar inspiratie.

Met een mengeling van afgunst en bewondering lees ik hoe nrc next columniste Aaf haar inspiratie overdag struinend in de Hema vindt en die voor collega Saskia de Coster op klaarlichte dag uit de lucht komt vallen terwijl ze de uitreiking van de Nederlandse literatuurprijs bijwoont. Ik zou ook graag professioneel werkloos zijn en de hele dag rondhangen in het café om daar de inspiratie voor een kinderboek te vinden in een cappuccino, zoals Prinses Laurentien.

Ik zit niet in een café, maar in een kantoortoren. Ik ben geen journalist maar advocaat.

Ik tuur in mijn senseo koffie. Op mijn scherm een Deskundige Juridische Opinie. Probeert u maar eens een stukje inspiratie te wringen uit een stuk droger dan een plakje 20+ kaas. Deskundige Juridische Opinie. De naam alleen al doet je grijpen naar een familieverpakking speculaas. Nog een koekje dan maar.

Het werk van een advocaat en journalist ontloopt elkaar niet zo gek veel: je schrijft wat woorden voor wat geld. Waar een journalist wordt begrensd door de marges van zijn papier is de advocaat beperkt in stijl en onderwerp. Een juridisch stuk is idealiter zo droog dat je er stilistisch afgeschilferd uit komt. Weg hyperbolen, metaforen en bijvoeglijk naamwoorden. Een papieren zee aan mathematische analyses en feitelijke bekvechterij. Geen verlossende horizon van 330 woorden in zicht. Misschien ook nog een glas rode wijn.

De enige reden waarom je als advocaat wel goed verdient is dat je over onderwerpen moet schrijven waar echt helemaal niemand zich voor interesseert. De advocaten zijn de vuilnismannen van het schrijversgilde. Eventjes op Facebook. Ik wist niet dat de vrouw van de buurman van het neefje van mijn laatste scharrel op dezelfde school heeft gezeten als de studiegenoot van mijn oud-klasgenoot! Nog een koekje dan maar.

Lees meer!

The Hills

Ohmygod. WTF! Ik zit met een kantoorvriendinnetje bij een lunchtent in Zuid, een beetje de salade op mijn bord van links naar rechts te schuiven. Terwijl ik me tegoed doe aan de carb-loze fiësta op mijn bord bespreken vriendinnetje en ik de laatste kantoorgossip.
Tot mijn blik gevangen wordt door de kantoorequivalent van Spencer Pratt, de Antichrist uit The Hills, die wat wegheeft van een kruising tussen Sadam Hussein en een blonde Hobbit.
“Hello ladiesss!” lispelt de senior advocaat aka de Spencer van mijn sectie terwijl hij naar ons tafeltje komt glibberen. “Lekker aan het lunchen? Gezellig over vrouwendingetjes praten? Ha ha.”

Een huivering trekt over onze rug.

“Iedereen zoekt jou, weet je dat wel? Ik dacht, ik zeg het maar even tegen je. Had Partner X net nog aan mijn bureau, die wilde per se weten waar je was. Ik heb hem maar gezegd dat je waarschijnlijk een lunchafspraakje had met je vriendinnetje hier. Ik zou je BB maar even checken. Ha ha. Nou veel plezier hè?” Kantoor-Spencer blijft nog een paar seconden staan om te controleren of zijn woorden het gewenste effect hebben. En glibbert daarna tevreden weer naar buiten.
Als ik uit mijn 1 minuut durende melt down wakker word heeft mijn kantoorvriendinnetje de rekening al betaald en sprint ik terug naar kantoor voor een sessie schadebeperking.
Een dag op de Zuidas verschilt soms niet veel van een aflevering van The Hills. Zo zit er op elk kantoor wel een bimbo a la Heidi. Zo’n meisje waarvan de dagelijkse werkzaamheden slechts bestaan uit over de gang draven met een dossier tussen de pronte boezem geklemd. En ieder kantoor kent een Spencer, die, wanneer je even niet oplet, de poten onder je bureaustoel vandaan zaagt.
Deze types verdienen alleen een Hills-waardige reactie: een verveelde zucht en een verontwaardigde slow motion eye roll a la Lauren. Lees meer!

Sinterklaas geeft ballen de zak

Je kent ze wel; die mannen van vijftig die je nog steeds op ieder moment van de dag naar hun jaarlied kan vragen. Die nog steeds prat gaan op het feit dat ze in 1981 in clubje 1 zaten. En die de afgelopen 30 jaar geen enkel lustrumfeestje hebben gemist.
Deze mannen zie je veel op de Zuidas. Te veel als je het mij vraagt.
Dit verschijnsel heeft de Zozagirls aan het denken gezet; Wanneer ben je te oud om te geloven in het instituut dat Het Corps heet?.

Je hele studentenperiode geloof je heilig dat jij bij de gaafste studentenvereniging van Nederland zit. Okay, je zit misschien niet aan tafel 1, maar toch, jouw club is een goede tweede. Je hebt in de senaat gezeten en je huis was tof. Al je vrienden zijn lid en de rest zijn knorren.
Maar net als bij het geloof in Sinterklaas begint er op een gegeven moment toch iets te dagen. Zo rond je zevende beginnen jij en je vriendjes openlijk te twijfelen aan de echtheid van Sinterklaas. Voor de zekerheid echter, ben je toch maar extra lief in de winterperiode en zet je toch je schoen, just in case.
In je vijfde studiejaar zie je toch ook wel in dat er andere zaken belangrijker zijn. Eenmaal afgestudeerd ga je werken en daar kom je erachter dat niet iedereen bij een studentenvereniging heeft gezeten. In de eerste drie jaren van je werkende leven vraag je nog regelmatig aan nieuwe collega’s of ze toevallig lid zijn geweest. Eerst openlijk, daarna tussen neus en lippen door.
En net zoals je te oud bent om na je achtste nog je schoen te zetten, ook al wil je dit zo graag, ben je na je eerste drie werkjaren toch ecth te oud om het nog belangrijk te vinden of iemand lid is geweest, ook al is dit stiekem wel zo.... Lees meer!

Kerstgedachte

Het is winter. En iedereen hier op de Zuidas heeft het door. We verlaten ons huis in het donker en komen in het donker weer thuis.
En net zoals in de rest van Nederland staat de winter hier op de Zuidas in het teken van de Mexicaanse griep, winterdepressies en kerstborrels.
Vooral die kerstborrel houdt ons bezig. Die hebben we immers vorig jaar moeten missen. Iedereen herinnert zich de extravagante borrels in Krasnapolsky en de Beurs van Berlage een aantal jaar geleden. Vorig jaar kwam hier abrupt een einde aan. Geen budget. Dit hele jaar hebben we het moeten doen zonder de kerstborrelroddels. Geen smakelijke verhalen over manager A achter de kerstboom met secretaresse B. Of vrijgezelle collega C met getrouwde collega D in het steegje buiten.
Dit jaar hebben we nog niets gehoord van het management. We vrezen het ergste. Om te vermijden dat we de maanden januari en februari door moeten komen zonder mooie verhalen, hebben een aantal collega’s besloten zelf een borrel te organiseren. Gisteren kwam de uitnodiging. Ze hebben een café afgehuurd met een dj, hapjes en drankjes. Iedereen betaalt 45 euro en voila de kerstborrel kan nog steeds voor mooie roddels en natuurlijk verbroedering zorgen. Niet alle reacties waren positief. Waar mensen zich in de Beurs van Berlage te buiten gingen aan champagne en gin tonics on the house, was 45 euro voor een kerstborrel toch wat veel gevraagd. Vijf-en-veertig euro teveel geld? Een abonnement op de Prive kost meer en brengt minder interessante roddels naar de lunchtafel. Toch weet ik zeker dat deze natuurlijke selectie ervoor zal zorgen dat de borrel alleen maar leuker wordt. Alleen de mensen die weten wat een kerstborrel waard is zullen komen opdagen en dat, dat zorgt voor echte kersttaferelen.
. Lees meer!

Temporarily unavailable

Afgelopen weekend werd mijn Mac getroffen door een ongelukkig noodlot. Toen ik op zondagavond nog even wilde inloggen om Iets Belangrijks af te maken, kreeg ik van mijn internetprovider een verontrustende mededeling op mijn scherm te zien: This service is temporarily unavailable. Please try again later.

Als taalneuroot kon ik deze contradictio in terminis wel waarderen, als consument wat minder. Een service ontleent haar bestaansrecht aan het beschikbaar zijn van die desbetreffende dienst op het moment dat ik – de consument - er gebruik van wil maken. Anytime, anywhere. Een korte blik op de algemene voorwaarden van mijn provider leert dat die zich inspant om haar diensten zonder storing te leveren. Behalve dus bij overmacht. Onder overmacht verstaat de betreffende ISP overigens ook uitval van het netwerk. De gelikte ZA-er die dat heeft bedacht mag zich melden.

Als dienstverlener is het levensmotto 24/7/365. Zo ook van een dienstverlener op de ZA. Een sprekend voorbeeld hiervan ondervond ik laatst op de VrMiBo. Toen het na een paar biertjes net gezellig begon te worden, begon de Zwarte Bes van collega S te trillen. Na wat welgemeende adviezen van meedenkende lotgenoten besloot S de berichtenstroom te negeren. Nog geen half uurtje later onderbrak luid gerinkel de door collegas S & L enthousiast uitgevoerde karaoke versie van het is een nacht. Waarom ze nog niet op kantoor was. Was dit een stripverhaal dan zag je mij een glas halfvol bier uit de lucht opvangen temidden van de stofwolk die S achterliet bij vertrek.

24/7/365. Wellicht wordt het tijd dat wij dienstverleners onze algemene voorwaarden eens updaten. Een clausule opnemen; behoudens overmacht. De volgende keer dat mijn Blackberry op vrijdagavond onbedaarlijk begint de trillen, krijgt de zender een welgemeend out of office bericht: my services are temporarily unavailable. Please try again later.
Lees meer!

Nooit te oud om te leren - I'm in Miami bitch!

Toen ik net begon met werken werd ik uitgenodigd voor de verjaardag van een collega. De beste man werd 30. Dat vond ik toen onvoorstelbaar oud en bij de gedachte aan rondhopsende benevelde dertigers, sloeg ik de uitnodiging indertijd beleefd af.

Inmiddels ben ik bijna 28. Stilte. Ik zie u fronsen. Of u denkt: “Ah gut wat sneu.” Of: “Dat valt toch best mee?” Ik troost mezelf met de gedachte dat ik nog niet op de mediaan van de nationale bevolking zit en u daarom vast het laatste denkt. De wens is de moeder van de gedachte.

Om mij heen zie ik andere Meisjes van 30 druk worstelen met de angst om ouder te worden. Wij veranderen van baan en kopen en masse zelfhulpboeken waarin open deuren als “de kracht van het nu” in telkens anders verpakte weeë bewoordingen worden herhaald. Dertigers proberen door bewust te leven weer onbewust in het leven te staan. Dat kan niet. Een jongere denkt er immers juist niet bewust over na of het handig is om het aanbreken van de dag consequent uit te stellen tot het eerste biertje tijdens De Wereld Draait Door. Onbewust leven is het voorrecht van de jeugd.

Daarom geloven wij ZoZa girls eerder in blote ontkenning dan het rationaliseren van deze angst: wij gingen met vakantie naar Huskiaanse bestemming Miami.

Toen wij vriend en vijand vertelden dat we onze zuurverdiende centjes en kostbare vakantiedagen gingen opsouperen in Miami vielen ons meewarige blikken ten deel. Ordinair, oppervlakkig, te oud. Hadden wij onze kans gemist in Salou tien jaar geleden? En groupe seksegenoten rondrijden in een jeep met de ramen naar beneden en de bas omhoog, klinkt als Costa 2001. En zelfs Daan Schuurmans is inmiddels volwassen geworden.

In Florida, home to the old en restless, leerden wij echter een belangrijke levensles: dronken en 53, dat mag, dat kan. Na een uitstapje in de provincie concludeerden wij tevreden dat je hier nooit te oud bent om te leren dat de kater later komt. Dronken, 53 en Meisjes van 30 versieren was ons echter een brug te ver. Na de twaalfde encounter met een lallende vijftiger in bermuda keerden wij weer gerustgesteld richting hoofdstad.

Lees meer!

Huis te koop

Na de aankoop van een nieuw paar schoenen heb ik de neurotische gewoonte alsnog de rest van de winkelstraat af te werken. Enkel ter bevestiging dat ik De Beste Keuze heb gemaakt. In de wereld heb je optimizers en minimalizers; helaas behoor ik tot de eerste categorie. Dit volstrekt onhebbelijke en overigens ook nutteloze gedrag kan het begeleidend winkel gezelschap tot schuimwolkjes van woede brengen.  Ik voorzie grote problemen voor de toekomst, mocht ik mijn neuroses voortzetten in gezinsverband.. 

Gelukkig heb ik nu een meer individuele vorm van zelfkastijding ontdekt: de rubriek “Huis te Koop” op de laatste pagina van FD Weekend.  Sinds kort scoop ik iedere vrijdag de FD van de leestafel op onze sectie.  Om vervolgens koortsachtig door te bladeren naar de laatste pagina en onder begeleiding van kleine kreetjes de schade te taxeren.

Voor de crisis kon ik dan steeds tevreden terugblikken op mijn investering in een van de meest waardevaste beleggingen van ons land: de hoofdstedelijke grachtengordel.

Met de komst van de crisis is deze verkapte makelaarsadvertentie een steeds dieper pokende doorn in mijn oog. Afgelopen weekend las ik er een alarmerend bericht: “Huis te koop in het tuindorp van Stork”. Dat is journalistiek voor “Boerderij te koop onder de rook van Hengelo.” Het betrof een villa, met zeven slaapkamers, een zwemvijver en een enorme tuin. Kosten? Nog geen vijf ton. Nu moet u weten, de kosten voor mijn uit de hand gelopen bezemkast zonder buiten of uitzicht op de gracht bedroegen indertijd nog gewoon drie ton.  Dat vond iedereen toen heel normaal, atlhans, zo hield ik mijzelf voor. Alsof ik mijn vriend probeerde uit te leggen dat ik die Louboutins nodig had voor mijn werk.

Enfin, Louboutins blijven Louboutins en in mijn immer charmante pijpenla heb ik het best naar mijn zin. Toch keert die welbekende onrust steeds vaker terug naarmate ik wekelijks lees hoe de klusjesman, fietsenmaker of kunstenaar enthousiast vertelt over zijn vrijstaande villa langs de A28. Gelukkig heb ik nog geen rijbewijs, anders had ik heel wat kilometers moeten maken deze dagen.. Lees meer!