Captain Kirk

Crap. Gegokt en verloren. Ik gokte op een relaxt weekje kantoorchillastics tussen Kerst en Oud en Nieuw. Heerlijke dagen die om half elf ‘s ochtends beginnen, met een lunch buiten de deur van 11:00 tot 15:00. Vervolgens drie mails versturen, waarin je de wereld cc-t, om iedereen eraan te herinneren dat jij als enige op kantoor bent. Als de eenzame soldaat die uit de rokende loopgraven herrijst. Je medesoldaten hebben het front verlaten. ADe lafaards. Die zitten thuis in de after-Kerst zich gezellig vol te stoppen met af en toe een blik op de BB. En dan zien ze die drie mails van jou over zaken die ze allang vergeten zijn. Zodat alles wat je mailt enorm intelligent en on the ball lijkt. Werken tussen kerst en oud en nieuw betekent meestal minimale inspanning, maximale erkenning, en een onaangetast vakantiedagensaldo.
Meestal, want toprendement zonder het nemen van een beetje risico kan niet, weet iedere knurft.

Met het niet opnemen van vakantiedagen tussen kerst en oud en nieuw neem ik een gok. Als er plotseling wel werk binnenkomt, en ik zit alleen op kantoor te keten met de bewaking, dan heb ik een probleem. Helemaal als dat werk komt van een partij uit het Midden Oosten die het zal jeuken dat we hier in Nederland Kerstvakantie hebben. Plots is iedereen wakker uit z’n winterslaap. Ik krijg links en rechts mails van collega’s die met hun vettige vingers verzoeken afvuren vanaf hun BBs.

Het beeld doemt in me op van een dappere Captain Kirk. Met een energieveld verweer ik me tegen de aanvallen van space invaders. Ik koers in mijn eentje de Enterprise naar een veilig zonnestelsel.
. Lees meer!

Waarom Oud en Nieuw altijd tegenvalt

Het eerste mailtje met als subject ‘O&N’ verschijnt ieder jaar steeds iets vroeger in mijn inbox. Op de verzendlijst staan 14 vriendinnen. De grote vraag’ Wat gaan we doen met Oud en Nieuw’ is reden tot ellenlange mailwisselingen, die tot eind december voortduren.
De reacties volgen al snel en variëren van ‘Ik wil in ieder geval niet meer naar zo’n stom huisfeest’ tot ‘Ik blijf dit jaar thuis met een goed boek’ en ‘Ik bemoei er niet mee, vechten jullie het maar uit, ik sluit wel aan.”
Het grootste gedeelte van mijn vriendinnen heeft echter wel een mening. De één wil naar een veel te duur Amsterdams feest en de ander weet nog wel een leuk huisfeest.
Alle mails eindigen met een ‘sense of urgency’ . Ieder voorgesteld feest is in November volgens de mails al bijna uitverkocht en ook voor de huisfeesten moet je tegenwoordig één van de schaarse kaartjes kopen.
Naast de mailwisseling wordt er onderling gebeld en samengespannen, wat de hysterie tot grote hoogte opvoert.
Bijna iedereen heeft wel een dubbele agenda. Vriendin K wil haar jaar goed afsluiten door naar Amadeus te gaan waar haar nog-net-niet-vaste verkering rondloopt om de deal rond te maken.
Vriendin B. wil naar een feest in Club NL waar haar vriend rondloopt met zijn vrienden en (naar verluidt) veel te veel mooie vrouwen.
Maar vanwege het rampfeest vorig jaar is vriendin B. haar stemrecht ontzegd. Op aandringen van vriendin B. hadden wij vorig jaar in November al 15 kaarten gehaald voor een ‘vreselijk, leuk en gezellig huisfeest’. Het was rampzalig. Slechte muziek, vervelende mensen en te weinig alcohol.
Maar in mijn O&N geschiedenis heb ik meerdere rampzalige jaren gekend. Te drukke kroegen, te dure feesten, te veel alcohol, te weinig alcohol, slapende vriend in de garderobe, vlamgevatte haren, wildplassende vriendinnen bij gebrek aan toiletten. En dit alles in glamourouze outfits waar weken voorbereiding aan vooraf is gegaan.

Een optelsom van factoren zorgt ervoor dat de kans dat O&N tot een teleurstelling leidt vele malen groter is dan de kans op succes. Allereerst is er de anticipatie dat dit feest het jaar nog goed kan maken, nog één avond om 2009 het topjaar te laten worden, wat het had moeten zijn.
Dan is er de angst. De angst om het feest te missen waar iedereen het nog jaren over heeft. Verder is er de spanningsboog die ergens medio november wordt ingezet, gepaard gaande met keuzestress en lichte hysterie. Deze spanningsboog bereikt haar hoogtepunt de dagen tussen kerst en oud & nieuw wanneer moet worden bedacht welke outfits en schoenen gedragen gaan worden. En deze boog eindigt in haar dieptepunt op 31 december rond half drie ’s nachts als blijkt dat het een feest als alle andere feesten is, alleen een stuk duurder. Dat dit niet het feest is dat het jaar goed gaat maken. Dat alle andere mensen het veel leuker te lijken hebben dan jij.
Tel hierbij tenslotte de vele glazen champagne en slechte kroegwijn bij en de kater is compleet.
Toch is de kans op een succesavond er ieder jaar weer. Dus ook dit jaar proberen we het, misschien wordt dit een nacht om nooit te vergeten. Krasnapolsky, here we come.
Lees meer!

Zelfreflectie

De sneeuw vertraagt je tred. Op Uggs in plaats van pumps schuifel je gehuld in dekbed door de straten. De takken gebogen onder hun dikke vacht, rijp dampt onder je capuchon vandaan. Het heeft iets surrealistisch. Afgezonderd in een donzen cocon met grote capuchon is een ieder met zichzelf onderweg. Noodgedwongen sta je eens wat vaker stil. En je weet “It’ s that time of year again”. Oud & Nieuw. Stilstaan, terugkijken, verder gaan.

Het surrealistische landschap past bij de tijd van het jaar. De tijd van lijstjes en jaaroverzichten, de tijd van zelfreflectie en goede voornemens.

Stilstaan is zo niet ZuidAs. ZuidAs is met name vooruit, liefst volle vaart vooruit met drieletterige emails, een hoge urennorm of omzettarget en zondagen op kantoor. Tegen elkaar opboksen en naar buiten laten blijken hoe druk en belangrijk je bent.

Naar binnen kijken past eigenlijk niet bij de ZuidAs. Het gros van de ZuidAs werkt om van buiten de bevestiging krijgen die van binnen ontbreekt.

Werkbijen op de ZuidAs werken niet alleen hard omdat dat moet. Vaak ook omdat ze niet zo goed weten hoe dat anders moet. Get, je zou een keer onverwacht een dag vrij krijgen of het een tijd minder druk. Dan kom je misschien een keer tot jezelf en dat willen we toch liever vermijden.

Volgens de ongeschreven ZuidAs codes zijn zelfrelativering en zelfspot taboe. Zeg nou zelf, is niet een van de eerste dingen die je leert dat je nooit een mail met excuses mag beginnen? Advocaten hebben hun vak gemaakt van het doorschuiven van verantwoordelijkheden. Bijkomend manco is het vermogen de hand in eigen boezem te steken.

Daarom hulde aan de Partner van (letterlijk) een ZuidAs reus die onlangs wel besloot lang en diep naar binnen te kijken. En daarvoor uit te komen. Zichzelf heeft gevonden, ofwel opnieuw uitgevonden en het nieuwe jaar ingaat als zijn vrouwelijke equivalent. Is even wennen voor een cliënt, maar wel verdomd oprecht. Van binnen naar buiten. Het goede voornemen voor 2010. Lees meer!

Dubbele Agenda’s

In elke relatie komt het weleens voor dat je je plannen moet wijzigen, omdat de agenda’s niet parallel lopen. De één wilt dit, maar de ander heeft al wat gepland. No big deal. Het is een kwestie van geven en nemen, dus om de lieve vrede te bewaren pas jij af en toe jouw plannen aan.

Tot mijn ongenoegen heb ik echter al drie keer achter elkaar een afspraakje moeten afzeggen, omdat de agenda’s niet bleken te matchen. En ik voorzie meer offers van mijn kant in de nabije toekomst. Vanaf nu houd ik dus een dubbele agenda bij: die van mij en van mijn partner. Voor zover dat niet al duidelijk was, met partner bedoel ik mijn werkgever. Die heeft namelijk de vervelende gewoonte om mijn agenda te domineren, zonder deze ooit te raadplegen. En dat leidt weleens tot conflicten. Mijn plannen voor een dinnerparty bruut verstoord door een conference call, waarop ik pas 's middags word geattendeerd door het achteloze “kun je het concept nog even aanpassen en uitsturen voor de call vanavond ?” De hoop op een avondje cultureel vermaak genadeloos vervlogen door een email reminder dat het stuk toch écht vrijdag bij cliënt moet liggen. Waarbij het woord reminder wat losjes wordt gebruikt; dit impliceert namelijk een eerder afgesproken deadline.

Vanaf nu is dat echter allemaal verleden tijd. Ik weet tegenwoordig al aan het begin van de week dat ik al mijn sociale afspraken van die week kan afzeggen.

Aan het bijhouden van een dubbele agenda zit gelukkig ook een positieve kant. Normaal zou ik namelijk vrij moedeloos zijn geworden van de stapels papier die in de afgelopen week hun weg naar mijn bureau hebben gevonden. Maar deze keer niet. Via de elektronische agenda heb ik namelijk allang gezien dat de betreffende werkverschaffer de komende twee weken in tropische oorden zal vertoeven. En met een cocktailtje in de hand zit niemand te wachten op juridisch proza van onbelangrijke stagiaires. De komende twee weken ben ik dus weer baas over eigen agenda. Tot grote opluchting van vrienden en familie.

Fijne feestdagen! Lees meer!

Sneeuw op de Zuidas

De banken en kantoren zijn bedekt met een wit dekentje. Eén nachtje sneeuw en het financiële centrum van Nederland is veranderd in het decor van Oliver Twist. De Roemenen voor station Zuid WTC spelen de hysterische extended version van Jingle Bells. Ik smijt mijn fiets in het rek en schuifel als een bejaarde richting kantoor.



Daar komt de enge partner van mijn sectie aangewaggeld in een gewatteerd jack met een frivool rood mutsje. Met zijn dikke buik en rode drankneus heeft hij iets weg van een olijke Kerstman. Alsof ie elk moment een bel uit zijn aktetas kan trekken en uitbarsten in een “Ho ho ho!”. Je zou kunnen zeggen dat ie er, ja hij heeft bijna iets, aardigs over zich. Het is een griezelig plaatje en ik loop snel weer door.



Santa-partner is zonder kleerscheuren gepasseerd. Nu het groepje mannelijke medewerkers nog. Ze staan op 5 meter afstand, schuin voor de ingang. Ze zijn ze nou sneeuwballen aan het gooien? Deze mannen van rond de dertig jaar, richting middle age, die elkaar inpeperen, zoals dat heet. Ongelofelijk.

Het is maar een beetje sneeuw, maar de Zuidas en haar bitter gemene bewoners lijken collectief auditie te doen voor Kerstfilm van het jaar.



Ben. Bijna. Binnen. Twee stappen en daar ga ik. Althans, daar glij ik. Benen in de lucht. Blackberry in de sneeuw.

Terwijl ik de inhoud van mijn tas bij elkaar zoek, passeert Santa partner me, met in zijn kielzog de medewerkers Dasher, Dancer, Prancer en Rudolph.

“Als je klaar bent met dat memo mag je weer verder in de sneeuw spelen, maar voor nu is het speelkwartie over", snauwt evil Santa. Zijn knechtjes lachen hard mee.

Ah, fijn. Alles is weer terug bij het oude. Geen laagje sneeuw kan het venijn van de Zuidas helemaal verbergen.

Merry Christmas vanuit het financiële hart!

Lees meer!

Professioneel afwijzen

Op de Zuidas werken veel mannen en relatief weinig vrouwen. En net als op een zaterdagnacht wanneer er nog slechts één vriendinnengroepje op de dansvloer staat en daaromheen een veelvoud aan mannen circuleert, schept dit een zekere dynamiek.

Zo zat ik afgelopen maandag met mijn manager in een meeting met een afgevaardigde (type Zuidas)van een belangrijke klant. Aangezien dit niet vaak voorkomt, had ik mijn meest professionele houding, kapsel en outfit uit de kast getrokken. . Mijn manager voerde het woord en de tegenpartij beantwoorde alle vragen terwijl hij niet mijn manager, maar mij strak bleef aankijken. Zowel ik als mijn manager schuifelden zenuwachtig met onze stoel om deze toch wel vreemde vertoning.

Bij terugkomst op kantoor zat er direct een zakelijke mail van de afgevaardigde (type onbeschofte Zuidasser) in mijn inbox. Ik beantwoord de vraag zakelijk en professioneel. Een minuut later zoeft een andere vraag mijn mailbox in. De klant is koning, dus ook deze wordt netjes beantwoord. Na wat over en weer gemail komt hij dan eindelijk ‘down to serious business’. Of ik deze week een kop koffie wil drinken. Hoe kun je hier nu professioneel op reageren?

1. Afwijzen, zoals je op zaterdagnacht in de Jimmy zou doen? – niet heel klantvriendelijk en waarschijnlijk ook niet erg professioneel.
2. Gewoon een kop koffie doen? – ‘Wat is er mis met een kop koffie?’ vraagt een mannelijke collega
3. Niet reageren.

Ik krijg een hekel aan de man die mij voor dit dilemma plaatst.

Na allerlei goedbedoelde adviezen van mannelijke collega’s (optie b). Ben ik er einde dag nog niet uit. Ik spreek mijzelf vermanend toe. ‘Je bent bijna 30, stel je niet zo aan.’ Ik stuur hem een mail:’Sorry, Ik heb het erg druk deze week’. Vijf seconden later knippert mijn inbox. ‘Yeah, right’.. Lees meer!

Bibi van der Velden@Bijenkorf

De creaties van Bibi van der Velden - die het midden houden tussen ketting en kunst - zij nu ook beschikbaar voor het gewone volk. Eerder dit jaar opende Bibi nog de Dutch Fashion Week en nu presenteert zij haar eigen pret a porter lijn bij de Bijenkorf. Lees verder voor het officiele persbericht:

"After the bespoke line 'Wearable Works of Art line', there followed the 'Fine Jewellery line', which consists of the most precious materials such as white gold, patina and diamonds. Then there came the Mammoth line, made of 40 000 year old mammoth tooth. The newest line of Bibi van der Veldens is the pret-a-porter line. This accessible line consists of sterling silver, semi precious stones and pearls. This also consists of the sign language collection where small silver hands portray the letters of the alphabet. Part of these earnings will go to the charity "Deaf institute" . The pret-a-porter line is available in the department store 'De Bijenkorf' in Amsterdam. "

Lees meer!

Kerstpakket

Het is de rustigste decembermaand sinds de industriële revolutie. De Zuidas captains bevechten elkaar als een stel magere straathonden om elke kruimel in de vorm van een schaarse deal. Terwijl de messen op hoog niveau geslepen worden, hebben de advocaatjes en bankers op de werkvloer tijd om zich druk te maken over belangrijke zaken. Onderwerp du jour is het kerstpakket. Wat ooit werd geïntroduceerd als goodwill van de baas, die met kerst over zijn hart streek en zijn trouwe werkvolk een extraatje toestopte, wordt het kerstpakket nu met argwaan en zelfs agressie tegemoet gezien.

Bovenaan de lijst van meest gehate kerstpakket, staat het traditionele “voedselpakket”, de mand gevuld met producten uit 1950 zoals gekookte ham en vlierbessenjam, welke een lot van ongeopende beschimmeling tegemoet gaan in de voorraadkasten van Amsterdam Zuid. Thanks, but no thanks, denken de verwende Zuidassers dan.
Waar je de heren en dames advocaat ook goed kwaad mee krijgt is de optie om je kerstpakket te schenken aan het goede doel. Dan kun per e-mail aanklikken dat je in plaats van dat fijne wijnpakket met champie, je pakket aan de zeehondencrèche schenkt. Een sympathiek idee, maar come on!, wie denkt er aan het lot van de arme advocaat? Mag die ook eens aan zichzelf denken?
De hoofdprijs onder de kerstpakketten is de Bon. Een waardevoucher dat kan worden ingeruild voor een abonnement op de Elle of de Quote, een elektrische tandenborstel of een dagje sauna.

Ik vertel mijn collega’s niet dat ik stiekem hoop op de variant voedelspakket, De achtjarige in mij wordt opgewonden van de houten doos, met van dat ritselende plastic zaagsel, en volkomen nutteloze producten die als schatten op de bodem liggen, zoals een theemutswarmer, of een thermoskan.
Het is namelijk pas kerst als ik mijn collega’s met een verbeten blik die vervloekte doos op hun fiets mee zie slepen. Lees meer!

Oud en Nieuw

In de wereld van ruzies en overnames bestaat er geen ergere maand dan de maand December. De maand December is als het perron naar een trein die op het punt staat te vertrekken. Toen je je huis verliet begreep je al dat de planning ambitieus was, maar pas bij de eerste trede op het perron begin je te rennen. Had je thuis rennend je boterham opgegeten, je tanden gepoetst, sprintend met jas in de hand je richting station begeven, dan had je die trein waarschijnlijk gehaald. Maar dat heb je dus niet gedaan. En pas nu, bij het betreden van het perron met de trein nog in zicht, zet je het op een rennen.

De maand December heeft een zelfde effect op het bedrijfsleven.

Als een soldaat in de loopgraven tegen het einde van de eerste wereldoorlog, zwoeg ik mij door de laatste maand van het jaar heen. D-day nadert: 1 januari 2010. Mayday mayday, gaarne nog een akte passeren hier, overname doen daar en zorg dat die Closing nog mee kan in de boeken van 2009. Het ene na het andere advies schiet ik uit mijn memomitrailleur aka COMPAQ 668-5 XC. Alleen deze maand heb ik meer hits op Kluwer dan op Facebook.

Gecombineerd met een schamele 6 uur daglicht door glas is dat gegarandeerd recept voor een depressie. Denk je dat die jongens zaten te lachen te midden van de met gifgas bedompte aardwallen? Er is dan ook maar een schijnend licht aan de horizon dat je door deze dagen heen sleept: Kerstmis, Oud en Nieuw en mogelijk verlof tussendoor.

Maar waar blijft de bevrijding? Goddomme, de geallieerden in mijn persoonlijke oorlog gooien alleen maar vragen voor nieuwe adviezen over het Kanaal.

Vorige week had ik bedacht onder te duiken in la douce France. Ik kon de raclette kaas al bijna ruiken en had voorzichtig een huisje bevestigd. Om het cliché maar even te vervolmaken kreeg ik afgelopen vrijdagmiddag om half 6 een mail uit Londen. Dat er voor het einde van het jaar op 29 december een uitspraak wordt verwacht. Dat we dan meteen in actie moeten komen tegen dat oordeel. Wat onze beschikbaarheid is in die week? Dat, ook al is het (a) een aanname dat er die dag echt een verhaal wordt afgeleverd en (b) zeer de vraag of we daar stante pede tegen in actie moeten komen, het toch beter is om zekerheidshalve op afroep beschikbaar te zijn tussen Kerst & Oud en Nieuw.

Dat je als dokter of begrafenisondernemer onverhoopt moet werken tussen oud en nieuw ligt voor de hand. Het is lastig plannen wanneer iemand het loodje legt en zo iemand kan je moeilijk een weekje laten liggen. Denk je dat een deal bederft? Denk je dat de termijn voor het instellen van hoger beroep niet gewoon drie maanden is? Denk je dat de medewerkers van de rechtbank – let wel, gerechtelijk Ambtenaren – bereikbaar zijn tussen Kerst & Oud en nieuw? Nee, nee, nee!!

Tenzij er iemand overleden is ga ik daarom gewoon weg tussen Oud & Nieuw, zei ik stellig tegen mijn dokterzus. Moet ik alleen wel nog even vrij vragen, wapperend met mijn laatste memo als witte vlag.
Lees meer!

Katerig

Waar in de zomer de gezelligheid vaak op zaterdag (festivals) plaatsvindt, is er in de winter een plek ingeruimd voor de zondagmiddagen.

Zondag einde dag zitten de kroegen in Amsterdam vol met mensen die het weekend nog wat langer willen laten duren. Iedereen heeft een haastig gevoel (we moeten niet te laat naar huis) en daardoor wordt die winterdip er sneller dan normaal uit gedronken.

Gezellig, maar ook desastreus voor je concentratievermogen de volgende dag. Zondag was het zo'n dag. De maandagochtend viel dan ook niet goed. Nu valt deze ochtend zelden goed, maar in een geval als deze was het helemaal dramatisch.

Ik heb mijzelf naar werk gesleept en met bloeddoorlopen ogen verkondig ik dat ik gister rillerig de hele nacht wakker heb gelegen, ‘misschien wel opkomend mexicaans griepje.’

Door mijn ervaringen met katers op het werk, weet ik dat mijn hersenen nog prima functioneren, terwijl mijn lever overuren maakt. Maar waar ik normaal al telefonerend mijn mail kan lezen en mijn to do list kan maken, kunnen mijn lamgeslagen hersenen op een dag als deze slechts 1 taak aan. Dit is dus een goede dag om de al weken vooruitgeschoven vervelende geestdodende klusjes te doen. Die mij deze dag dan ook verdomd goed af gaan, al zeg ik het zelf.

Nog voor de lunch smeekt mijn lichaam om een vette hap. Als de lunchtijd is aangebroken ren ik dan ook als eerste naar de ‘snackhoek’ van ons restaurant. Kroket en kipcorn staan op het menu. Heerlijk!

Voldaan maar met een after lunch dip waar je u tegen zegt vervolg ik mijn geestdodende werk. Rond 15:00h vallen mijn ogen al kijkend naar het scherm dicht. Bang dat mijn collega’s dit opvalt vlucht ik naar de wc waar ik serieus overweeg om even zittend een powernap te doen. Nee, dat is te erg. Voor je het weet word je niet meer wakker en word je om 20:00h ’s avonds door de schoonmaker uit de w.c. ‘gered’. Met moeite sleep ik mijzelf dus weer naar mijn werkplek terug. Nog maar een paar uurtjes. Geheel tegen de anti-kater regels in drink ik toch maar een kop koffie.

De tijd tikt voorbij. Een stuk eerder dan normaal glip ik als niemand kijkt, naar buiten.

Op de fiets naar huis beloof ik mijzelf om de zondagen lekker thuis op de bank met een glas melk door te brengen. Ik ga nooit meer drinken. Lees meer!

Advocatuurlijke aanspreekvormen

Als beginnend stagiaire heb ik wel eens een uur gedaan over het opstellen van een emailtje. En dat was alleen nog maar de aanhef. Advocaten hebben namelijk een uitgebreid arsenaal aan begroetingen en het selectieproces van de Juiste Aanspreekvorm is er een om serieus te nemen. Al vroeg heb ik geleerd dat een verkeerd aangeheven bericht kwaad bloed kan zetten bij de ontvanger. En als beginnend stagiaire wil je geen kwaad bloed zetten. De Juiste Aanspreekvorm kiezen is echter makkelijker gezegd dan gedaan. Het is afhankelijk van verschillende factoren, en altijd moeten alle omstandigheden van het geval worden meegewogen. De keuze is veruit het makkelijkste bij de bij jou onbekende advocaat van de wederpartij. Deze wordt vrijwel zonder uitzondering aangesproken met geachte confrère of geachte collega (of in voorkomend geval: confrater).

De enige variabele factor is het geslacht: zorg dus wel dat je dat goed hebt! Klassieke beginnersfout, die voorkomen kan worden door even de profile pic van de desbetreffende advocaat te hyven of te facebooken. Dat voorkomt meteen beginnersfout no. 2 (meestal voorkomend in de post-correspondentie fase bij de eerste face-to-face meeting):”hé, ik ken jou van die dronken vrmibo/jonge balie borrel/kansloze avond in de bubbels.” Gênant, onprofessioneel en onnodig. Weet wie je voor je hebt.

Terug naar de confraternele correspondentie. Het kan dus voorkomen dat jij je confrère of collega al wat beter kent (professioneel, gaan we even vanuit) of intussen al een paar keer live hebt gesproken. Zeker na een aantal telefoongesprekken komt het wat stijfjes over om in de bevestigende email weer terug te moeten vallen op geachte confrère. De verleiding is groot om je dan, net als je Partner, te bedienen van de amice terminologie. Niet doen, deze is strikt voorbehouden aan advocaten die in of vóór de jaren zestig zijn geboren. Als moderne stagiaire zal je het toch moeten doen met beste + voornaam of het ongemakkelijke geachte + achternaam, beste + voornaam. Een vaak gezien alternatief is overigens voornaam + komma. Deze wordt ook veelvuldig intern gebruikt.

Zelf heb ik een enorme hekel aan de voornaam + komma aanspreekvorm. Ik krijg altijd een rilling over mijn rug als ik een bericht binnenkrijg van mijn Partner dat zo begint. In mijn ervaring voorspelt een dergelijke aanhef nooit een prettige inhoud van het daarop volgende bericht: je hebt namelijk (i) iets niet goed gedaan, (ii) iets heel erg fout gedaan, of (iii) stevent af op het onder (i) of (ii) genoemde indien je niet onmiddellijk de volgende lijst instructies nauwgezet opvolgt.

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit vrolijk ben geworden van een bericht dat begon met mijn voornaam + komma. Berichten waar ik wel vrolijk van word, behoeven namelijk geen introductie. De inhoud wordt direct gemeld: Dank, Akkoord of Gewonnen! En zelfs het compliment (deze komt maar zelden voor, maar deze ZA'er heeft wel eens van het bestaan ervan vernomen) behoeft geen aanhef. Een simpele Mooi! volstaat.

Waarom moeten wij advocaten dan in alle andere gevallen zo ingewikkeld doen? Soms zie ik door de vorm de inhoud niet meer. Waar ik enkele jaren geleden nog ongegeneerd mensen aanschreef met Hey, Hoi of Heej is dat in advocatenland echt not done. Ik ben inmiddels zo gedeformeerd dat ik laatst bijna BFF M aanschreef met: M, akkoord met vrijdag, echter graag uitstel tot 7 uur. Vr. Gr.

Gelukkig kon ik op tijd recallen, ik denk niet dat M gecharmeerd was geweest van mijn reactie op haar borrel invitatie.

Nee, neem dan de Engelstaligen. Die hebben het beter bekeken. Waar wij in Nederland ons hoofd breken over de juiste toonzetting, spreekt de andere kant van het water vriend & vijand aan met dear. Dear is vriendelijk, nodigt uit tot verder lezen en als je ooit een keer per ongeluk je vrienden zo aanschrijft is er nog geen advocaat overboord. Ik ben dan ook fervent voorstander van de invoering van een uniforme aanspreekvorm in de advocatuur. En om geen tijd te verspillen aan halfslachtige vertaalpogingen, stel ik voor om de terminologie integraal over te nemen van de Engelsen. Geen verspilde billable hours meer aan vorm en aanhef, maar focus op de inhoud! Bovendien zou de introductie van een beetje naastenliefde in corresponderend advocatenland niet geheel misstaan.

Vanaf morgen is iedereen dus mijn dear collega. Wie doet er mee?.

Lees meer!

Koffie doen

Een bakkie leut, de troost van de werkende mens, en de meest geaccepteerde upper om de kantoordagen mee door te komen. Maar koffie is voor de kantoorhamster wat de mogelijke aanwezigheid van weapons of mass destruction in Irak voor Blair was: een excuus om eigen werkplek te verlaten en stiekeme dingen op locatie te doen.

Als kantoorgenootjes richting lift wegsluipen onder een mompelend “koffie afspraak buiten de deur”, mag je er van uitgaan dat er in de betreffende Coffee Company activiteiten plaatsvinden die niet als acceptabele invulling van de werkdag worden beschouwd. Oriënterende gesprekken met potentiële werkgevers, affaires met collega's die worden gestart of beslecht en meedogenloze tactieken om kantoorgenoot X tijdens het volgend werkoverleg onderuit te halen. Allemaal onder begeleiding van een skinny latte en vooruit, een choc chip cookie.

Om koffie te doen, hoeft er geen tafel en stoel aan te pas te komen, want onder dit excuus worden ook shopsessies met Zuidasvriendinnetjes op de Beethovenstraat gepland. Het is dan wel zaak dat je er dan een to go meeneemt, dan lieg je niet. De echte durfal neemt tijdens het bevredigen van zijn caffeinefix ook even de renovatie van zijn/haar appartement mee. Gewoon tijdens je koffierondje langs huis lopen, om de klusman wat instructies toe te blaffen, meegenomen machiato zwaaiend in je rechterhand, blackberry in je linker om kantoor in de gaten te houden.

Vroegah, toen je nog studeerde was theedrinken een eufemisme voor allerlei door de ouderejaars geplande vunzigheid die op je studentkamertje diende plaats te vinden. Nu begrijp ik dat als je van die bronstige oudere collega een sms krijgt met de vraag of je een koffie wil doen, het echt niet zijn bedoeling is om gezellig na te roddelen over de kerstborrel. Het is de werkequivalent van het "theedrinken" van toen je nog een studentje met puppyvet was. Inmiddels ben je tien kilo lichter en een professioneel persoon, dus sla je zo'n uitnodiging kordaat af. Waarbij je de afwijzing heel neutraal houdt. Zou je namelijk zeggen, "Nee ouwe, wat dacht je zelf, ik heb een vriend, en jij bent getrouwd en vader van vijf kinderen" Dan antwoordt de kwal in kwestie. "Jee, rustig aan, het was alleen maar koffie doen hoor.". Lees meer!

Revolutie

Als ik een horige was geweest, met lijf en goed verbonden aan de palts van mijn heer, was ik vanochtend bij het krieken van de dag in mijn leren slofjes geschoten om mij op een sukkeldraf richting akker te reppen, alwaar ik mij had gebogen over het lot van een kweepeer. Met ongekende vlijt had ik de koude wintergrond met blote handen omgeruld. Zou mijn heer in zijn koets zijn langsgereden, dan had ik mij sidderend van eerbied en angst door de bevroren aardkloten gerold.

Waar ging het mis met de heren van de feodale samenleving? Wanneer gooiden de horigen het bijltje erbij neer?

Dat vraag ik mij dan wel eens af als ik op pumps in lange zwartje jas door de regen fiets naar kantoor. Als ik mij buig over de centrale controle verordening, belastingaangifte en fruitsalade van mijn baas, na daartoe impliciet te zijn aangestuurd door een CC. Als ik op zondag naar kantoor moet komen om de opmaak van een document te controleren. Als ik Sinterklaas moet afzeggen omdat de cliënt twee dagen tevoren een irreële deadline is beloofd. Als er niet wordt gereageerd op mijn mails en niet tegen mij wordt gepraat omdat het teveel tijd kost rechtstreeks te communiceren met een junior. Als ik niet word ingekopieerd op mails. Als ik mijn moeder moet uitleggen dat ik tot een dag van tevoren niet met zekerheid kan zeggen of we echt kunnen gaan lunchen omdat die toegezegde vrije dag morgen zo weer kan worden ingetrokken.

Dan vraag ik me dat dus wel eens af.

Hoe werd de horige keuterboer? Hoe zat dat ook alweer met die revolutie? Ik geloof iets met opleiding en sociale mobiliteit. Ik heb een academische titel en vier jaar werkervaring. Ergens is er iets misgegaan.

Advocaten zijn vergeten in de vaart der volkeren, achtergebleven in de agrarische samenleving. Hoeveel is een stukje zelfbeschikkingsrecht waard op de arbeidsmarkt van 2010? Een euro’ tje of vijfhonderd minder per maand? Het is tijd voor een revolutie.

Lees meer!

Irritaties

Mijn kamergenootje, laten we haar Brillie noemen, heeft twee irritante eigenschappen.
Eigenschap 1: ze woont op kantoor. Hoe vroeg ik op mijn meest ijverige dagen ook op kantoor verschijn, zij zit er altijd net een half uur eerder, “om in alle rust aan mijn publicatie te werken” slist deze overachiever dan. Het maakt niet uit hoe laat ik ‘s avonds naar huis ga, zij blijft altijd langer om nog wat af te maken. Als een bebrilde memomachine ramt ze dertien uur per dag de ene na de andere briljant juridische notitie uit de printer. Dit tot grote tevredenheid van de partner van onze sectie, die in zijn handjes wrijft met zo’n gouden combinatie van juridisch brille, werklust en de volledige afwezigheid van een eigen leven. Eigenschap 2: ze eet aan haar bureau. Brillie’s lunchkeuze beperkt zich in de regel tot boterhammen met pindakaas. Met uitzondering van vrijdag, want dan staat er haring op het menu. Omdat ze verkleefd is met haar toetsenbord en in beginsel alleen opstaat voor urgente wc breaks, sprint ze elke dag om half een naar de lunchruimte en weer terug naar haar bureau. Zo kan ze met haar rechterhand meteen op inkomende cliëntverzoeken reageren, terwijl ze met haar linkerhand haar broodje haring naar binnen drukt. Het hele proces duurt vier momenten tops, maar de pindakaas/vis lucht walmt nog de hele dag na.
Op kantoor worden kleine ergerlijke eigenschappen van collega’s al snel tergende irritaties van het kaliber "nagels over schoolbord krassend". De gedwongen aardigheid en tolerantie die je voor je kantoorgenoten moet opbrengen maakt zulke frustraties alleen maar groter. De truc is om temidden van zulke ergernis een glimlachende Zen-yogi te blijven.

Dus als ik tegenwoordig bij aanblik van Brillie en haar broodjes pindakaas buitenproportionele haat op voel borrelen, probeer ik me net als mijn beeldige en serene yogalerares op mijn ademhaling te richten. Adem in, hmmm, en houd die pindakaaslucht vast, en adem uit, pfffff. Lees meer!