Doorgaan naar hoofdcontent

Bloggers

On Fashionblogs from Mary Scherpe on Vimeo.


Wat wil jij later worden Hendrikje? Hendrikje wil later Blogger worden. Bloggers zijn de nieuwe rocksterren.

Neem Bryan, een negentienjarige Filippino die door John Galliano is bestempeld als een van de meest invloedrijke recesenten op mode gebied. Bryan heeft gewoon een goede internetverbinding, thuis in Manila, en impeccable taste. En ok, hij spreekt een aardig mondje over de grens. Bryan, net als de Coveted, Sartroialist of Nalden zijn early adapters. Zij zijn er om jou te vertellen wat’s hot en not via de wondere wereld van het web. Dat is natuurlijk een heerlijke gedachte. Als Beth Dito Idol kan worden is het voor jou misschien ook niet te laat. Op je zolderkamer, achter je pc.

Dan twitter en twieter jij er de hele dag op los over wat je allemaal niet enorm belangwekkend, ontroerend, opvallend, mooi, schandalig of anderszins de moeite van het vertellen waard vindt. Op je zolderkamer. Nou kijk en je oma en jongere zusje zijn misschien best geïnteresseerd in jouw verbale diarree.

Een tijd terug las ik nog dat er op het World Web een virtueel kerkhof aan ongebruikte of stilletjes gestorven blogs lag. Twitter was het nieuwe medium. Iedereen aan de tweets. De spanningsboog van een goudvis kan je met dat gekwetter nog net overbruggen. Maar Twitter is niet om verhalen te vertellen, Twitter is om de aandacht te trekken.

Twitter is voor de blogger wat Reuters is voor de traditionele journalist. Bij nieuwsredacties zien die de hele dag persberichten van bijvoorbeld Reuters voorbij ratelen in hun inbox. Aan de journalist of redactielid om een geschikte selectie te maken voor het avondjournaal.

Bloggers worden niet alleen gevolgd maar volgen ook hun peers. Hoe meer jij op de hoogte bent van andermans leuke weetjes, des te meer up to date heet je zelf door het leven te gaan. Dus verwijst iedere blogger naar de blogs van andere urban icons en volgt eenieder zijn eigen volgelingen op twitter. Druk druk druk, als leek weet je door de waterval van tweets niet meer waar je moet kijken. There comes the blogger. Die legt jou uit wat er toe doet en niet.

De oligarchie van de Young and Happening.

Hoe komt Hendrikje daar tussen?In de eerste plaats kan je je blog beperkten tot iets waar jij helemaal gezellig van wordt zoals arbitrale vonnisen, aardappelen of games. Sleep overal RSS feeds vandaan, volg andere early adapters op tweeter. Voila. Fortune & virtual fame. Kijk je shinen in het licht van je laptop.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …