Doorgaan naar hoofdcontent

De do's en don'ts van doneren aan Haiti

Net als in 2004 na de Tsunami in Azië is ook nu de ramp en de noodzaak voor hulp in Haïti gesprek van de dag. Mensen worden aangemoedigd om te doneren, door vrienden, collega’s, televisiepersoonlijkheden en radiopresentatoren. Via Twitter, Hyves, Facebook en blogs wordt iedereen opgeroepen om te doneren. Het wordt ons ook nog eens heel gemakkelijk gemaakt. Met 1 sms doneer je 10 euro aan de gezamenlijke hulporganisaties en via speciale buttons op websites, kun je makkelijk geld overmaken. Vandaag werken alle zenders samen om zoveel mogelijk geld op te halen. De media aandacht is overweldigend en het lijkt wel of iedereen doneert.

Toch is ook in dergelijke situaties cynisme de Nederlander niet vreemd. Waar gaat al dat geld naar toe? Wordt dat geld niet door corrupte regimes op een bankrekening in Zwitserland gestald? Hoeveel van dat geld gaat daadwerkelijk naar de slachtoffers?

Het deze week uitgekomen rapport van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid is koren op de molen van de cynici. Het rapport trekt namelijk de doelmatigheid van het huidige ontwikkelingsbeleid in twijfel. Getraumatiseerd door de vele slechte verhalen die we (willen) horen over ontwikkelingshulp twijfelen sommige mensen aan het nut van hun donatie.

Maar wat anders kunnen wij Zuidassers doen om de mensen in Haïti te helpen?

Op veel blogs staat beschreven wat je in ieder geval NIET moet doen:


- Geef geen goederen. Veel mensen zijn bij het doneren van geld bang, dat hun zuurverdiende centjes terecht komen bij monsterlijke dictators of scary regimes, dus geven ze kleding, schoenen en shampoo. “Niet doen!” zeggen bijna alle hulpverleners. Donateurs denken kennelijk dat hun pumps, Dockers broek en Andrelon haarverdikker van pas komt in een rampgebied. Stapelhoge goederen nemen enkel ruimte in beslag en blijven liggen, weten de hulpverleners uit ervaring. Doneer dus geld.


- Ga er niet naar toe. Boek geen retourtje Domincaanse Republiek om vanuit daar met je backpack op je Timberlands en je multifunctionele tropenbroek naar Port-au-Prince te trekken. Grote kans dat je daar alleen maar tot last bent en terug komt met een trauma waar menig psycholoog aardig wat geld aan kan verdienen (geld wat je beter naar een goed doel over had kunnen maken).


- Vermijd nieuw opgezette organisaties. De particulieren die denken te weten wat de mensen in Haïti nodig hebben, of de fraudeurs die inspelen op het huidige sentiment en altruïstische gevoelens van mensen zijn talrijk. Zonde van je geld. Geef aan een bestaande organisatie en check de website.


- Verwacht niet dat jouw donatie gelijk hulp biedt. Het duurt even voor er verbetering te zien is. Val de organisatie dus niet lastig met vragen. Ze hebben wel wat beters te doen.

Wat moet je WEL doen:


- Geef geld. Veel geld. Als Zuidasser verdien jij gemiddeld 65,000 euro per jaar. Geef!

- Bedenk wat de overlevenden in Haïti nodig hebben. Water, eten en medische hulp. Zoek een organisatie die aan een (of alle) van deze behoeftes voldoet. Een organisatie voor scholing bijvoorbeeld, is misschien minder geschikt.


-Bekijk waar je geld naar toe gaat. Als jij wilt dat jouw geld naar Haïti gaat, bekijk dan de website van een hulporganisatie om te zien hoe zij met specifieke donaties omgaan.

- Geef geld aan een organisatie met een netwerk in Haïti. Zij zijn veel beter in staat hulp te coördineren en zijn op de hoogte van specifieke culturele verschillen en moeilijkheden.

Okay duidelijk, we gaan geld geven en veel. Maar aan welke organisatie?

Een rondje bij collega’s leert dat veel geven aan giro 555. Via giro 555 komt je geld terecht bij de Samenwerkende hulporganisaties. Dit zijn 9 grote (internationale) organisaties, zoals Oxfam Novib, Save The Childeren en ICCO.

De vraag of dat de beste organisaties zijn om hulp te bieden in Haïti is moeilijk te beantwoorden.
De charitynavigator (een onafhankelijke organisatie, die goede doelen beoordeelt) heeft aangegeven wat de 10 meest effectieve en efficiënte organisaties zijn om hulp te bieden in Haïti

Van die 10 organisaties zijn er een aantal ook bekend in Nederland. De organisaties die ook werven in Nederland zijn Rode Kruis, Artsen zonder grenzen, CARE en Save the Childeren. Zowel het Rode Kruis als Save the Childeren maakt deel uit van SHO.
Jouw donatie aan giro 555 wordt verdubbeld door de Nederlandse overheid, echter het gaat ook naar de organisaties die niet in de top 10 van de charitynavigator staan.
Een lastige beslissing dus, maar of het nu SHO, AzG of CARE wordt, jij behoort in ieder geval niet tot die zuurpruimen die zogenaamd niet geloven in het doen van donaties.


Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …