Doorgaan naar hoofdcontent

Kasboek

Voor de kerst bestond mijn administratie uit een plank in mijn kledingkast en het laatje in mijn eettafel waar ik al mijn enveloppen ongeopend in wegschoof. Veel aandacht besteedde ik er niet aan. Ik had wel een systeem. Enveloppen met een gelig doorschijnsel, betekent “betalen”, want daar zit een acceptgiro in. Meer enveloppen van dezelfde afzender met gelig doorschijnsel is “aanmaning” en dan is het menens. Meestal pakte ik na een aantal van dat soort enveloppen mijn identifier om de crediteuren een voor een uit te schakelen. Na een betaalsessie waarin ik UPC, Waternet en IBG elimineerde voelde ik me heel vroom en sereen.

Deze dagen liggen ver achter me. Eerlijk gezegd weet ik niet wat die wanbetalende klaploper van toen bezielde. In de lange dagen tussen kerst en oud en nieuw heb ik de spaarder en kritische consument in mezelf gevonden. Ik ben naar de HEMA gegaan en heb zes dossiermappen aangeschaft, en tabbladen. In twee dagen zag ik mijn financiƫle leven van de afgelopen drie jaar aan me voorbijtrekken. Ik ontdekte dat mijn schamele inboedel (ik ben minimalist) met drie polissen verzekerd was, ik in de afgelopen twee jaar EUR 1480 aan mijn sportschool had afgedragen voor het niet gebruiken van de crosstrainer en ik aan mijn dagelijkse AH bezoek altijd EUR 15 kwijt ben, ongeacht de inhoud van mijn boodschappenmandje. Vooral dat van die AH bonnetjes vond ik fascinerend, zijn er meer mensen die dat hebben ontdekt?

Tijdens de surge door mijn administratie bracht ik verloren geldstromen in kaart, en ik bezwoer al dat geld voortaan naar mijn spaarrekening te sluizen. Zoals vaker met een nieuwe hobby sla ik nu een beetje door. Inmiddels worden mijn inkomsten en uitgaven nauwgezet bijgehouden in een vrolijk gekleurd kasboek. Ik plak bonnetjes en verzin budget maaltijden, “opgebakken oud brood is een prima vleesvervanger!”, zeg ik dan in mezelf.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …