Doorgaan naar hoofdcontent

Kerstborrels vs Nieuwjaarsborrels


De beste manier om een jaar af te sluiten is met een borrel. De beste manier om een nieuw jaar in te luiden is – wederom – met een borrel. Het verschil tussen de ZA kerstborrel en de nieuwjaarsborrel is echter levensgroot. De stemming op een nieuwjaarsborrel is altijd beheerst. Het oude jaar kan niet snel genoeg worden afgesloten, waarna de motivational speeches volgen om in het nieuwe jaar nóg beter, harder en sneller te werken. Concullega’s wensen elkaar ongemakkelijk half handschuddend en half inleunend voor drie zoenen een gelukkig nieuwjaar. Iedereen laat zich van zijn beste kant zien en is vriendelijk en beleefd tegen elkaar.

Dit in tegenstelling tot de kerstborrel. Op de kerstborrel is de stemming juist uitbundig; de feestdagen staan voor de deur, de dertiende maand is net uitbetaald en niet te vergeten, de drank is gratis. Een smakelijk recept om eens lekker los te gaan, je hebt het tenslotte verdiend na een jaar hard werken.
Toch is het verstandig om de twee basisregels van de kerstborrel in acht te nemen. Op de kerstborrel zijn er maar twee don’ts: teveel alcohol nuttigen en te intiem worden met je collega’s. Dat tweede hangt meestal nauw samen met het eerste. Tot mijn vermaak is er ieder jaar weer een concullega die deze basisregels overtreedt. Die in een hoekje belandt voor een intiem onderonsje met een co-worker, net zoals je vroeger al tongend in een hoekje van de kroeg belandde.

Dit jaar was ik die collega. Details? I’m not one to kiss and tell, maar laten we het erop houden dat we ons hebben gedragen als twee tieners die voor het eerst alcohol hadden gedronken. En zoals altijd, komt de kater pas later.

Na twee weken bezinning kwam ik mijn partner in crime voor het eerst weer tegen op de nieuwjaarsborrel. In die twee weken had ik mijzelf uiteraard voorbereid op dit moment, met als doel vriendelijk, nonchalant en vooral nog enigszins professioneel over te komen. In mijn hoofd verliep deze ontmoeting vlekkeloos. In de realiteit was dit weerzien ongemakkelijk en opgelaten. Gelukkig heeft niemand om ons heen dit opgemerkt; tussen de beleefde en af en toe onwennige nieuwjaarsbegroetingen viel ons gedrag niet uit de toon. Gelukkig maar.

Met dit achter de rug en uit de weg kunnen we dan nu op volle vaart het nieuwe jaar in denderen, zonder ooit nog achterom te hoeven kijken naar foutjes uit het verleden. Lang leve de ZuidAs mentaliteit!

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …