ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







woensdag 6 januari 2010

Partners

Wat maakt partners op kantoor zo aantrekkelijk voor de vele stagiaires en jonge medewerksters? Is het hun veelal kalende hoofden? Hun duizelingwekkende salaris? De ring om hun vinger? Of is het het simpele feit dat het een man met macht en aanzien is? Dezelfde reden waarom 16-jarige bakvissen op de barman vallen en 18-jarige groupies op de dj of zanger. Zou het zo simpel zijn? Ik heb die aantrekkingskracht, die sommige partners bij ons kantoor lijken te hebben, nooit begrepen.. Op de verjaardag van Kantoorgenoot B. ging er dan ook een wereld voor mij open. In de woonkamer van haar appartementje in de Pijp had ik een gesprek met drie advocates. Alledrie werkzaam bij een groot kantoor en alledrie een relatie met een aardige jongen. Maar, zoals we allemaal weten, met aardige mensen dempen ze de grachten, dus daar is niks aantrekkelijks aan. Wel lekker veilig, want uiteraard hadden de vriendjes allemaal een prima baan. Maar die spanning hè. Die spanning is de laatste tijd toch wel erg ver te zoeken. En waar is die spanning wel te vinden als je verder 80 uur per week op kantoor zit? Juist. In de lift naar de achtste verdieping. In het trappenhuis waar niemand komt. Op de uit de hand gelopen kantoorborrel (vooral kerstborrels doen het erg goed hierin). En natuurlijk op de late doorhaalsessies.
Alledrie hebben ze een partner van hun eigen kantoor aan de haak geslagen. Voor erbij. Zowel voor hem als voor haar. Want hij is uiteraard getrouwd en heeft drie gezellige blonde kindertjes thuiszitten. De echtgenote in kwestie heeft de slippertjes van haar man al lang geaccepteerd. Hij brengt in ieder geval voldoende geld in het laatje en als hij het niet te opzichtig doet, heeft zij er verder geen last van.
In dat hoekje van dat appartementje waar de rosé het goed deed, was inmiddels Bianca zelf er ook bij komen zitten en tot mijn verbazing vertelde zij geheimzinnig over haar affaire met ‘de kale’.
Wat? ‘De kale’ is een totaal gladde, zich in een midlife crisis bevindende, partner bij ons op kantoor. Smeuïg vertelde ze hoe de afgelopen vrijdagmiddagborrel op zijn kantoor geëindigd was,. Hoe de spanning te snijden was toen ze toevallig beiden in de lift stonden en dat hij zich aan haar vergreep die laatste paar verdiepingen zonder andere mensen in de lift.
Precies de spanning die ze miste in haar doodgebloede relatie met de aardige jongen, die in de keuken de Melba toast stond te smeren. Terwijl ik meewarend naar deze aardige jongen keek. Zei B.” Ik voel me toch wel schuldig naar Jochem toe. Hij is zo aardig en hij is toch echt wel de ware hoor.”
In mijn oren kwam dat enigszins ongeloofwaardig over. Ik sla in ieder geval de volgende kantoorborrel over en neem voorlopig gewoon de trap.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen