Doorgaan naar hoofdcontent

Partners

Wat maakt partners op kantoor zo aantrekkelijk voor de vele stagiaires en jonge medewerksters? Is het hun veelal kalende hoofden? Hun duizelingwekkende salaris? De ring om hun vinger? Of is het het simpele feit dat het een man met macht en aanzien is? Dezelfde reden waarom 16-jarige bakvissen op de barman vallen en 18-jarige groupies op de dj of zanger. Zou het zo simpel zijn? Ik heb die aantrekkingskracht, die sommige partners bij ons kantoor lijken te hebben, nooit begrepen.. Op de verjaardag van Kantoorgenoot B. ging er dan ook een wereld voor mij open. In de woonkamer van haar appartementje in de Pijp had ik een gesprek met drie advocates. Alledrie werkzaam bij een groot kantoor en alledrie een relatie met een aardige jongen. Maar, zoals we allemaal weten, met aardige mensen dempen ze de grachten, dus daar is niks aantrekkelijks aan. Wel lekker veilig, want uiteraard hadden de vriendjes allemaal een prima baan. Maar die spanning hè. Die spanning is de laatste tijd toch wel erg ver te zoeken. En waar is die spanning wel te vinden als je verder 80 uur per week op kantoor zit? Juist. In de lift naar de achtste verdieping. In het trappenhuis waar niemand komt. Op de uit de hand gelopen kantoorborrel (vooral kerstborrels doen het erg goed hierin). En natuurlijk op de late doorhaalsessies.
Alledrie hebben ze een partner van hun eigen kantoor aan de haak geslagen. Voor erbij. Zowel voor hem als voor haar. Want hij is uiteraard getrouwd en heeft drie gezellige blonde kindertjes thuiszitten. De echtgenote in kwestie heeft de slippertjes van haar man al lang geaccepteerd. Hij brengt in ieder geval voldoende geld in het laatje en als hij het niet te opzichtig doet, heeft zij er verder geen last van.
In dat hoekje van dat appartementje waar de rosé het goed deed, was inmiddels Bianca zelf er ook bij komen zitten en tot mijn verbazing vertelde zij geheimzinnig over haar affaire met ‘de kale’.
Wat? ‘De kale’ is een totaal gladde, zich in een midlife crisis bevindende, partner bij ons op kantoor. Smeuïg vertelde ze hoe de afgelopen vrijdagmiddagborrel op zijn kantoor geëindigd was,. Hoe de spanning te snijden was toen ze toevallig beiden in de lift stonden en dat hij zich aan haar vergreep die laatste paar verdiepingen zonder andere mensen in de lift.
Precies de spanning die ze miste in haar doodgebloede relatie met de aardige jongen, die in de keuken de Melba toast stond te smeren. Terwijl ik meewarend naar deze aardige jongen keek. Zei B.” Ik voel me toch wel schuldig naar Jochem toe. Hij is zo aardig en hij is toch echt wel de ware hoor.”
In mijn oren kwam dat enigszins ongeloofwaardig over. Ik sla in ieder geval de volgende kantoorborrel over en neem voorlopig gewoon de trap.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …