Doorgaan naar hoofdcontent

Skien



Hijgend sleep ik mezelf op de heuvel naar de piste. De ski's die ik net bij de verhuur heb opgehaald glijden over elkaar van mijn schouders af. Mijn vriend biedt aan om mijn ski's te dragen. Hij krijgt een krulletje achter zijn naam. Lopen op skischoenen, in kriebelige fleecepulli's en met een paar salomon's of technica's op mijn schouder maakt me ongelukkig. En dat mijn liefje dit ongeluk wil verzachten verwarmt mijn koud en chagrijnige hart.

Fijn, een weekje skien. Ik heb kantoor, kantoor gelaten en ben met vriend en vrienden in de Franse Alpen neergestreken. We hebben een chalet gehuurd voor een weekje boozen en vreten, zonder schuldgevoel, want "je skiet het er toch vanaf", en "het is koud en je lichaam is een kachel, daar moet brandstof in!". De dagen zijn gevuld met kipnuggets en tartiflette bij de lunch, twixen en balisto's op de piste, kaasfondues en perentaart. Mijn vrienden gedijen prima bij dat perverse eten. Zij staan 's ochtends als een troep blije groep 8 kinderen te springen om de rode en zwarte pistes te tackelen. Ik ga met ze mee naar boven. Na mijn power ontbijt van kiri smeerkaas op vezelloze baguette en pains au chocolat. Ik sta te beven als we in het eitje naar de ijzige Marmottes, Attelas, of Chassoure-Tortin worden vervoerd.Het sneue is, ik ski al een half mensenleven, en ik durf niet te zeggen dat ik er geen zak aan vind. Erger nog, ik vind het gewoon eng. Blijkbaar houd ik meer van het idee van skien, niet zozeer van het skien zelf.Het idee van een vakantie met vrienden in een chalet uit de Last Christmas clip van Wham, is zo ongeveer het meest gezellige dat ik kan verzinnen. Samen lachen met je vrienden, allemaal in grote angorawollen truien, een glas rode wijn in de hand, voor een open haard, en dan met rode wangen vertellen over dat grappige Zwitserse keuterboertje, dat op houten ski's samen met jou een jump nam in het snow park. Haha. Ik luister graag hoor, maar dan zonder dat ik 's ochtends die ski's onder hoef te binden.

Het liefst trek ik mijn chic/sportieve Peak Performance set aan om een beetje in het dorp rond te hangen, boekjes te lezen, en vin chaud te drinken met de bergmensen, maar dat mag niet. In feite hoef ik alleen maar een knieblessure te veinzen, om de rest van de week vrij te zijn. Nog een ijzige bougel piste en dan is het vakantie.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …