ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







vrijdag 29 januari 2010

Skien



Hijgend sleep ik mezelf op de heuvel naar de piste. De ski's die ik net bij de verhuur heb opgehaald glijden over elkaar van mijn schouders af. Mijn vriend biedt aan om mijn ski's te dragen. Hij krijgt een krulletje achter zijn naam. Lopen op skischoenen, in kriebelige fleecepulli's en met een paar salomon's of technica's op mijn schouder maakt me ongelukkig. En dat mijn liefje dit ongeluk wil verzachten verwarmt mijn koud en chagrijnige hart.

Fijn, een weekje skien. Ik heb kantoor, kantoor gelaten en ben met vriend en vrienden in de Franse Alpen neergestreken. We hebben een chalet gehuurd voor een weekje boozen en vreten, zonder schuldgevoel, want "je skiet het er toch vanaf", en "het is koud en je lichaam is een kachel, daar moet brandstof in!". De dagen zijn gevuld met kipnuggets en tartiflette bij de lunch, twixen en balisto's op de piste, kaasfondues en perentaart. Mijn vrienden gedijen prima bij dat perverse eten. Zij staan 's ochtends als een troep blije groep 8 kinderen te springen om de rode en zwarte pistes te tackelen. Ik ga met ze mee naar boven. Na mijn power ontbijt van kiri smeerkaas op vezelloze baguette en pains au chocolat. Ik sta te beven als we in het eitje naar de ijzige Marmottes, Attelas, of Chassoure-Tortin worden vervoerd.Het sneue is, ik ski al een half mensenleven, en ik durf niet te zeggen dat ik er geen zak aan vind. Erger nog, ik vind het gewoon eng. Blijkbaar houd ik meer van het idee van skien, niet zozeer van het skien zelf.Het idee van een vakantie met vrienden in een chalet uit de Last Christmas clip van Wham, is zo ongeveer het meest gezellige dat ik kan verzinnen. Samen lachen met je vrienden, allemaal in grote angorawollen truien, een glas rode wijn in de hand, voor een open haard, en dan met rode wangen vertellen over dat grappige Zwitserse keuterboertje, dat op houten ski's samen met jou een jump nam in het snow park. Haha. Ik luister graag hoor, maar dan zonder dat ik 's ochtends die ski's onder hoef te binden.

Het liefst trek ik mijn chic/sportieve Peak Performance set aan om een beetje in het dorp rond te hangen, boekjes te lezen, en vin chaud te drinken met de bergmensen, maar dat mag niet. In feite hoef ik alleen maar een knieblessure te veinzen, om de rest van de week vrij te zijn. Nog een ijzige bougel piste en dan is het vakantie.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen