Doorgaan naar hoofdcontent

Tijd voor jezelf


Zondagmiddag 16.00u. Ik lig in half verlamde toestand op de bank met een pot thee en brakheidsvoer binnen handbereik. Ik staar al drie uur naar de bewegende beelden van MTV weekend break. Mijn rust wordt verstoord als mijn huisgenoot enthousiast thuiskomt van een cultureel uitstapje. Ze merkt op dat ik niet van positie ben veranderd sinds zij vertrokken is. Ik mompel iets instemmends. Ze merkt op dat het lekker is buiten. Ik mompel wederom iets onverstaanbaars; ik heb nog drie uur non-stop weekend break te gaan. Ze brabbelt nog wat verder over “zonde om binnen te zitten” en huppelt vrolijk weer naar buiten om “iets van de dag te gaan maken.” Opgelucht haal ik adem en nestel me wat dieper in de kussens op de bank.

Wat mij betreft is dit een van de beste manieren om een zondag door te brengen. Wat mijn huisgenoot betreft is dit Tijdverspilling met een hoofdletter T. We hebben allebei een razend druk leven en het beetje vrije tijd dat je hebt moet je goed besteden, dat vinden we allebei. Ik vind lummelen een uitermate goede tijdbesteding; zij wordt onrustig van stilzitten. Ze claimt zelfs onrustig te worden van mijn stilzitten (wat ik me moeilijk kan voorstellen gezien de luiheid die ik zo’n moment uitstraal, maar whatever). Een goede zondag bestaat voor haar uit ’s ochtends iets actiefs /cultureels doen,’s middags lekker met vrienden shoppen/borrelen en ’s avonds moe maar voldaan bij mij op de bank ploffen.

Allebei willen we graag meer quality time voor onszelf. Maar wie van ons is nu het beste op weg? Hoewel de meeste van mijn vrienden kiezen voor de weekendinvulling van mijn huisgenoot (en de mijne stiekem ook veroordelen!) heb ik een hoogleraar sociale psychologie gevonden die mijn levensstijl aanmoedigt. Energie volgt aandacht is haar mantra. Alles waar je energie instopt, voed je en daarmee versterk je het. Ofterwijl, hoe drukker je leven, hoe meer je naar actie verlangt. En hoe onrustiger je dus wordt van stilzitten. Het is eigenlijk net een verslaving; een verslaving aan actie. Haar advies is dan ook: afkicken. Niet toegeven aan de onrust, maar vol overgave gaan lummelen. De voorgeschreven lummeltijd is zo’n 10 procent van de dag. Elke dag. Ze raadt aan om de lummeltijd in te plannen, en in die tijd ook echt iets ontspannends te doen.

We hebben haar advies ter harte genomen en een afkickprogramma opgesteld. Mijn huisgenoot gaat elke dag, zo’n anderhalf uur non-billable lummelen, op voorschrift van de psycholoog. En wie weet, als ze is afgekickt liggen we misschien binnenkort samen op de bank naar MTV weekend break te kijken. Want zeg nou zelf, sommige programma’s moet je gewoon samen kijken.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Advocatuurlijke aanspreekvormen

Als beginnend stagiaire heb ik wel eens een uur gedaan over het opstellen van een emailtje. En dat was alleen nog maar de aanhef. Advocaten hebben namelijk een uitgebreid arsenaal aan begroetingen en het selectieproces van de Juiste Aanspreekvorm is er een om serieus te nemen. Al vroeg heb ik geleerd dat een verkeerd aangeheven bericht kwaad bloed kan zetten bij de ontvanger. En als beginnend stagiaire wil je geen kwaad bloed zetten. De Juiste Aanspreekvorm kiezen is echter makkelijker gezegd dan gedaan. Het is afhankelijk van verschillende factoren, en altijd moeten alle omstandigheden van het geval worden meegewogen. De keuze is veruit het makkelijkste bij de bij jou onbekende advocaat van de wederpartij. Deze wordt vrijwel zonder uitzondering aangesproken met geachte confrère of geachte collega (of in voorkomend geval: confrater).De enige variabele factor is het geslacht: zorg dus wel dat je dat goed hebt! Klassieke beginnersfout, die voorkomen kan worden door even de profile pic v…