Doorgaan naar hoofdcontent

Bibi: back to the Future

Bibi van der Velden presenteerde gisteravond haar nieuwe Wearable Works of Art collectie tijdens de Amsterdam Fashion Week en de ZoZaGirls waren erbij. Was het vorig jaar nog bij de beesten af, dit jaar ging Bibi back to the future.
De voorpret begon met gepaste glamour in de polder. Inge de Bruijn had zichzelf stevig in de maquilage gezet en maakte een grand rentree met no name wingwomen en extensions. Nooit geweten dat Inge het zwembad heeft verruild voor de catwalk. Ook Kim Feenstra was van de partij, die ons toevertrouwde het licht in de WC “Freeeselijk” te vinden. We love you Kim, wij ook. Verder was het kwartet Waldemar-Sophie-Ruben-Laurien aanwezig en sierde Neerlands trots Yfke de catwalk.
Enfin, BN’ers, Beauties en wannbe’s (wat doet Frank van Idols tegenwoordig ook alweer?) wiegden heen en weer in afwachting van de show onder het genot van wat poppel.

De zaal was afgeladen. Een paar goodie bags verder en we zaten front row- op de trap. Toen werd het stil. Spotlight aan. En in het licht van de “Giant Laser” bleek dat Bibi een glamour-in-de-polder evenement toch artistieke allure kon meegeven.
De collectie die Bibi dit jaar neerzette was vrijwel het tegenovergestelde van vorig jaar. Tribal versies futuristisch, dierlijke materialen versus glas en gestroomlijnde vormen. Maar het was kunst met een K. Prachtig hoe muziek, licht en collectie op elkaar aansloten. De lazer maakte het geheel mysterieus en krachtig. De modellen hadden een futuristische nude look, waardoor de kunstwerken nog beter uitkwamen.
Hoogtepunten waren wat ons betreft het spiegeltjesmasker, de witte geblazen schouderbollen, het harnas van Yfke en de waterval van transparante bollen.

De stijl van de kunstwerken deed ons denken aan Gaga meets Gaultier. Metallic met een tikje Thierry Mugler. Maar in feite is Bibi’s kunst niet te vergelijken met een andere couturier. In 2006 opende Bibi samen met haar moeder en bekend beeldhouwer Michèle Deiters de Studio White Space. Als beeldhouwer drukt Bibi een heel eigen stempel op de collectie. Van juwelen was dan ook bijna geen sprake meer. Dit was kunst.

Dit was alweer de vijfde keer dat Bibi met haar 29 jaar deelnam aan de Amsterdam Fashion Week. Vorig jaar de openingsact en dit jaar de grand finale. Back to the future. Wij zijn er nog een beetje stil van.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …