ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







zondag 21 februari 2010

Can do

Ik kan het niet, ik wil het niet, het is me niet gelukt. Dat zijn verboden zinnen in een dienstverlenend beroep.

Erger nog: “het kwam door de kopieermachine en de secretaresse van mijn kantoorgenoot dat de koeriersdienst …”

Zip it. Hier zeg je hetzelfde onder een laag van leugenachtige smoesjes. Daar kom je niet mee weg op de ZuidAs.
Collega’s met een can’t do mentaliteit. Van die kantoorgenoten, die een verzoek altijd met een wedervraag zullen beantwoorden. Die geen tekortkoming erkennen, maar hun vingertje priemen naar een kantoorgenoot. In cover your ass emails waar gebruikt wc papier nog fris bij afsteekt.

Al hun excuusjes, smoesjes en smeerlapperij is ruis in je inbox. Niet alleen spelen ze het niet klaar, daarnaast vragen ze aandacht voor hun tekortkomingen. Ronduit asociaal. De enige plek waar dat soort gedrag wordt getolereerd is een zandbak op de kleuterspeelplaats.

Het is toch simpel. Beloof niet meer dan je kan. Doe wat je hebt beloofd. Een cliënt wil ook niet weten waarom iets niet is gelukt. Een cliënt wil alleen weten (i) dat iets is gelukt of (ii) hoe het in de nabije toekomst gaat lukken.

Die gedragscodes gelden ook intern. Wat doe je als een medewerker zich daar niet aan houdt en consequent naar jou wijst?

Zo heeft een medewerker uit mijn team de gewoonte om bij navraag naar haar omissies te reageren met twee mails. Een mail aan partner en deze ZoZa, waarin ze priemt naar mij en opsomt wat voor niet ter zake doende actie ze wel heeft ondernomen in het dossier. Een tweede mail alleen aan mij met de instructie het probleem op te lossen.

Wat nu? Klikken tegen mamma dat het toch echt Klaasje was die in de zandbak heeft geplast? Of ga je er vanuit dat mamma dat ook wel door heeft?

Think again. Er zitten wel meer kinderen in de zandbak en je partner overziet ook niet alles.

Integriteit maakt vaak wel de meeste indruk. Reageer op de mail aan allebei en herhaal je vraag. Reageer niet op de tweede mail. Doe je zelf iets fout: zeg sorry en buig je hoof diep. Voortdurende vingerwijzers vind ik per definitie verdacht. Een gepast excuus werkt meer begrip dan zwartmakerij. Sorry, can’t do.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen