Doorgaan naar hoofdcontent

Can do

Ik kan het niet, ik wil het niet, het is me niet gelukt. Dat zijn verboden zinnen in een dienstverlenend beroep.

Erger nog: “het kwam door de kopieermachine en de secretaresse van mijn kantoorgenoot dat de koeriersdienst …”

Zip it. Hier zeg je hetzelfde onder een laag van leugenachtige smoesjes. Daar kom je niet mee weg op de ZuidAs.
Collega’s met een can’t do mentaliteit. Van die kantoorgenoten, die een verzoek altijd met een wedervraag zullen beantwoorden. Die geen tekortkoming erkennen, maar hun vingertje priemen naar een kantoorgenoot. In cover your ass emails waar gebruikt wc papier nog fris bij afsteekt.

Al hun excuusjes, smoesjes en smeerlapperij is ruis in je inbox. Niet alleen spelen ze het niet klaar, daarnaast vragen ze aandacht voor hun tekortkomingen. Ronduit asociaal. De enige plek waar dat soort gedrag wordt getolereerd is een zandbak op de kleuterspeelplaats.

Het is toch simpel. Beloof niet meer dan je kan. Doe wat je hebt beloofd. Een cliënt wil ook niet weten waarom iets niet is gelukt. Een cliënt wil alleen weten (i) dat iets is gelukt of (ii) hoe het in de nabije toekomst gaat lukken.

Die gedragscodes gelden ook intern. Wat doe je als een medewerker zich daar niet aan houdt en consequent naar jou wijst?

Zo heeft een medewerker uit mijn team de gewoonte om bij navraag naar haar omissies te reageren met twee mails. Een mail aan partner en deze ZoZa, waarin ze priemt naar mij en opsomt wat voor niet ter zake doende actie ze wel heeft ondernomen in het dossier. Een tweede mail alleen aan mij met de instructie het probleem op te lossen.

Wat nu? Klikken tegen mamma dat het toch echt Klaasje was die in de zandbak heeft geplast? Of ga je er vanuit dat mamma dat ook wel door heeft?

Think again. Er zitten wel meer kinderen in de zandbak en je partner overziet ook niet alles.

Integriteit maakt vaak wel de meeste indruk. Reageer op de mail aan allebei en herhaal je vraag. Reageer niet op de tweede mail. Doe je zelf iets fout: zeg sorry en buig je hoof diep. Voortdurende vingerwijzers vind ik per definitie verdacht. Een gepast excuus werkt meer begrip dan zwartmakerij. Sorry, can’t do.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …