Doorgaan naar hoofdcontent

The Creative Crowd


Last week Amsterdam hosted International Fashion Week. For one whole week we got to ditch the work gear and dress up, which is a rare thing in our down-to-earth "I need to be able to wear this while biking" city.
So dressing up was exactly what I did when our most talented jewelry designer, Bibi van der Velden, invited me to her show.

The show was on a Sunday evening and with the prospect of five full days of hard work ahead, I was eager to exchange the banking industry for the more glamorous fashion scene.
Fashion shows are mostly about drinking and networking, so I mingled amongst the artsy crowd. On my way to the Champagne bar, I passed tres serieuse photographers, sunglassed members of the in-crowd, and stick thin legs on towering heels. I felt strangely out of place. Not only were all the girls at least six feet tall (excluding the seven-inch heels), they all seemed to know each other.

They were all 'creative', as they put it, which could mean as much as having designed men socks or outfits for Chihuahuas, but creative none the less.

As in any other industry, the 'creative' industry is one with its own codes and conducts. There is a highly vicious pecking order. At the top of the food chain we find the successful models and designers with their own catwalk shows. At the bottom we find many wannabe-crafters and model/waitress/singers (the so-called slashers).

Somewhere dangling under the food chain, even below the slashers, we find the non-creative crowd, i.e. people who have a job that doesn't involve looking pretty while presenting a moodboard.
This non-creative crowd has a working day that start at 9:00 and knows how to work a Blackberry. They have fixed hours and - how dreadful - a boss. The non-creative crowd gets regular paycheck and on top of that, an unadventurous pension plan. Horrific words to the truly creative.
And even though I didn’t have 'Banker' written on my forehead and tried my best to play the part, the artsy crowd sensed a non-creative, paycheck-and-pension-plan vibe around me.
Feeling an outcast I hit the bar with my non-creative friend (a lawyer) and talked about non-creative issues, such as filing our 2009 tax report and banker bonuses: yes or no?
After a few drinks, the actual show with jewelry to die for, and another few drinks, I walked home too drunk for a Saturday - let alone a Sunday - night. I hit my bed thinking about the alarm clock going off the following morning and wished I was part of the creative crowd, a world without obligations, e-mails or conference calls. My thoughts drifted to the beautiful necklaces from the catwalk, which lead me right to next month’s paycheck, and back to the alarm clock.
8am, rise and shine!

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

We krijgen een nieuwe site!!

En dat is heel hard nodig, want deze blog startten wij in 2010 op Blogger, toen Hyves nog bestond en dit de meest gebruikte bloggersfunctie was. Maar inmiddels zijn we zeven jaar, twee boeken, tig social platforms en een SERIE! verder. En is onze site dus toe aan verandering. Over die serie:

Na 4 jaar dromen is hij er eindelijk. ZoZuidas de serie. Met Annet Malherbe en Mark Rietman in de hoofdrol. En ook Noortje Herlaar, Robert de Hoog, Guy Clemens en nieuwkomers Jouman Fattal en Bram Suijker spelen in de serie die voorjaar 2018 op NPO 3 komt.

Een serie over financiele schandalen, handtastelijke clienten, nachten doorwerken en kantoorborrels die volledig uit de hand lopen. De Zuidas dus. We maken de Zuidas toegankelijk vanuit een insider perspectief. Dankzij de serie gaat binnenkort een vernieuwde versie van ons boek ook weer in de verkoop.

Maar dat is niet alles. We willen meer met zozuidas... Schrijf je dus op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen!