Doorgaan naar hoofdcontent

Das Weisse Band


In the weekend Valentine’s Day hit an obvious homerun, this ZoZa decided to avoid all commercially exploited entertainment and absorb some true culture. So off to the alternative movie theatre it was. Das Weisse Band was on screen that night. The Golden Globe and Golden Palm winning movie depicts German country life at the outset of World War I.

Nothing that gets your Saturday evening going like a good three hours of black and white silent cinematography, we told ourselves. Well, escaping the light heartedness of carnival and Valentine’s Day we sure did.

Initially, my friends had trouble focusing on screen and keeping their eyes open. However, their yawns gradually froze into startled faces when a series of not so pleasant events took place in Peasantville.

As is often the case with rural secluded villages, strict religious and moral standards were imposed on the villagers. Feeling repressed and rejected, those restrictions took their obvious toll on the community’s children.

These consequences do not display themselves over nights. In a Gerard Reve like suffocating atmosphere the picturesque images gradually reveal the not so pretty means a human mind can resort to if left without a discharge valve.


Not surprisingly, specifically the children of the bourgeoisie suffer most from the pressure to meet the impeccable image of the self-contained being that you just not are at four years old.
Not so different from the way you may sometimes feel when expected to act the part of the self confident and in control lawyer you just not are at the start of your career. However, we hope you will try not to unwind by poking out your peers eyes with office scissors when doing overtime.

Das weisse band, true a picture as it may paint, leaves you with a suffocating and depressed feeling. So much that it took me two beers and a Hollywood flat liner without plot or any cultural aspiration too overcome this sense of darkness.

Luckily, Pretty Woman was on Sunday, saving me from a Blue Monday.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …