Doorgaan naar hoofdcontent

Goed gevoel

Mijn fiets laat het af weten, dus pak ik ’s ochtends tram 5 naar de Zuidas. Als ik de tram uit stap loop ik naar beneden, AH to go rechts, De Blauwe Engel links en een heel groot scherm met een lachende Maxima op de Olympische spelen recht voor mij. Nauta en Stibbe aan mijn rechter- en het WTC aan mijn linkerhand. Door het station. Door de grijze menigte. Vrouwen op hakken, mannen in pak. Iedereen gehaast. Iedereen in gedachten. Het bruggetje over ABN AMRO aan de linkerkant. De schoen van ING ver naar rechts. Iets dichterbij aan de rechterkant, Boekel de Neree, de hoek om links een kantoor van Rabobank en rechts Baker McKenzie. Ik zie de consultants van BCG lopen. Geen idee waar ze zitten, wel ergens in de buurt. Iets verder door naar de ITO toren met Zuidasparel Dicky’s en Houthoff en Accenture ergens daarboven.
Indrukwekkende namen in indrukwekkende gebouwen. Dit is waar ik van droomde als rechtenstudent. Het kloppende financiële hart van Nederland met achter gesloten deuren de intriges, geheime deals, rolkoffers, chanelpakjes en hoge hakken. Internationale onderhandelingen, dicht bij Schiphol. Ieder moment het vliegtuig pakken mocht het nodig zijn om een deal te redden.
Ok, with hinsight knowledge, is het allemaal een stuk minder glamour dan gedacht. Maar toch, ik werk hier in dit bijzondere stukje Amsterdam en zie het allemaal van dichtbij.
Met mijn latte macchiato in de hand en Amy Winehouse op de i-pod stap ik de lift in. Op mijn verdieping aangekomen stap ik de lift uit. Half 10, vandaag gaat een goede dag worden. Ik voel het.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …