Doorgaan naar hoofdcontent

Insane in the brain


Vorige week posten we al over regel 1 van het bestaan op de ZuidAs: je bent altijd in control. Deze week besteedden we aandacht aan regel 2: je bent een can do persoon. Om de erudiete Vanilla Ice te quoten: “If you’ve got a problem. Yo. I’ll solve it”. Een Zuidasser lost nijpende kwesties met efficiëntie en kalmte op en is nooit zelf de oorzaak van het probleem.

Alleen als je kantoor heel veel geld oplevert (i.e. je bent partner) mag je met dictafoons naar toevallige passanten op de kantoorgang gaan smijten. Ben je geen partner? Dan ben je een visioen van redelijkheid, zen en totale overgave.

Helaas begrijpt niet iedereen dat je “lekker gek” voor thuis moet bewaren. Hoe je een carrière in de juristerij effectief de nek omdraait voordat je überhaupt een memootje hebt geschreven bewijst ene Leslie Brodie, rechtenstudente in de United States. Leslie is een persoonlijke kruistocht gestart tegen kantoor Kerr and Wagstaffe in California om volgens eigen zeggen een einde te maken aan seksisme en racisme binnen Amerikaanse advocatenkantoren. Ze stuurde een petitie naar ongeveer iedere rechtenstudent en advocaat in San Francisco waarbij ze het kantoor in kwestie beticht van een eenzijdige vertegenwoordiging binnen de maatschap (van blanke mannen van middelbare leeftijd). Daarnaast zou betreffende kantoor volgens Les alleen maar mooie jonge poppetjes aannemen. Tot zover niets nieuws. Een beetje ZoZa girl weet al jaren dat je met een matige cijferlijst alleen iets te vrezen hebt als je niet kan compenseren in de looks department. Lang leve de homogene maatschap!

Maar in plaats van dat deze Amerikaanse Zozette dat nou gewoon als nuttige informatie opslaat en verder gaat op carrière pad, slaat ze ouderwets door en stuurt een hysterische petitie door den lande . Niet omdat ze eruit is gekickt bij een studentstage kantoor in kwestie, maar omdat ze, ja het is waar, een slecht cijfer zou hebben gekregen van een van de partners van het kantoor, die aan een universiteit is verbonden.

En daarmee komen we bij de les 3 voor deze week Zozettes: pick your battles. Als ze al was gaan klagen over een aannamebeleid, had ze even moeten wachten tot ze uberhaupt was aangenomen. Meer info over Leslie en de petitie: http://www.abovethelaw.com/

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …