Doorgaan naar hoofdcontent

In Control


Niets is wat het lijkt op de werkvloer.

De zeer gewaardeerde medewerkster met drie blonde kindertjes in een zelfgeknutseld fotolijstje op haar bureau? Die gaat elke avond jankend naar bed. Omdat ze het werk niet trekt, en liever thuis blijft om met haar kindertjes te knutselen, dan de zoveelste SPA uit te onderhandelen. Mijn bloedserieuze collega, die altijd in diepe concentratie achter zijn bureau zit als je 's ochtends binnenkomt en er altijd nog zit als jij naar huis gaat? Die zit dus online te pokeren. En via iemand van payroll hoorde ik dat er sinds vorige maand beslag is gelegd op zijn salaris.
Op het werk presenteert iedereen een schone versie van zichzelf. Want problemen horen thuis te blijven. En hoe hoog de druk soms ook wordt opgevoerd. Wij worden geacht geen stress te voelen. Rustig blijven, niet zo gek doen. Must. Appear. In Control.

Dus zet een grote groep Zuidassers elke ochtend bij het tandenpoetsen een sypathieke doch serieuze grimas op die er pas aan het einde van de dag weer af mag. Als een stel speciaal gekloonde versies van Corporate Barbie en Ken. Heel soms gaat het mis. Dan verdwijnt de grimas van het vriendelijk doch kalme werkgezicht en zie je een zenuwtrekje, of zweetdruppeltjes van een kater die je collega verborgen probeert te houden. Eigenlijk wil ik dat niet zien. Werk is de enige plek waar ik gewoon niet mezelf hoef te zijn, maar een schone versie ben. Zonder track changes, die zijn voor thuis.
span>

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …