Doorgaan naar hoofdcontent

See you on facebook


My former colleague recently moved to the other end of the world. It was the best day of my working life.

Until then, this senior associate had displayed the malicious, manipulating and backstabbing behavior you would expect from two women sharing an office. Worse, my colleague was the reason for my entry into the firm, and turned into Barristerzilla from day one. Having landed her pension fund in the form of a nearly-retired partner twice her age, she limited her professional activities to planning her wedding and getting the paperwork ready for their exodus to pension island. In order to justify her continued inclusion on the payroll, she resolved to copying my work and bad mouthing me in front of the partner heading our team. Her pending emigration was, in fact, the light at the end of the tunnel which dragged me through those horrible first six months.

After Barristerzilla left, the working relationship between the partner and I improved rapidly. It seemed liked my days as suppressed trainee were over.

Until the day I received a friend request on Facebook.

The mere image of her profile picture brought about feelings of resentment and fear. What was I to do? Accepting her request would enable Barristerzilla to review details of my personal life, information which could be used against me. On the other hand, declining could trigger retribution.

Whereas our Facebook accounts are generally safe from parental supervision (Babyboomers usually do not engage in any virtual networking), office mates and the like have to be excluded from our social network by choice.

To what extent is it required to get up close and personal with your office peers online? It is not like your colleagues expect you to spill your guts about the weekend in the office on Monday. Moreover, in real life there is a wide range of socially accepted subtleties available to avoid mixing business and pleasure. For example, repeated invitations for after works drinks can be declined politely with a smile and wave.

But Facebook is without mercy. It’s either in or out. Declining a friend request is like an unreturned phone call. It will be noticed. And once that person is in, there is no way out but un-friending them. Now there is a statement.

How to virtually escape your office friend (or foe) remains the question. Declining is the safest way out. If that’s not considered optional for reasons of professional interdependencies, there’s always the option of accepting and vigorously amending your privacy settings. As the CEO of Facebook recently advised, “I encourage you to (...) consider who you’re sharing with online.”Luckily, there is always an ultimum remedium: commit virtual suicide. Less hazardous than in real life, and you can always start all over again.

Goodbye. Farewell. See you on Facebook : )
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …