Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit maart, 2010 weergeven

Het Kantoor - II

Schoen genoeg?

In de pauze loop ik naar buiten om voor Dicky’s een broodje pastrami en versgeperste jus te nuttigen. Halverwege mijn broodje word ik opgeschrikt door trommels, knaloranje vestjes en gebulder uit een megafoon. Verstoord kijken wat pakken op van hun FD en salade nicoise. Een stoet van schoonmakers, 80% allochtoon op de anders zo witte Zuidas, scanderen originele leuzen.

Ze zijn boos en dat is te zien. De schoonmakers staken nu al dagen en zetten zich in voor een hoger loon en betere arbeidsomstandigheden. Een schoonmaker verdient namelijk erg weinig is op de youtubefilmpjes van de FNV te zien. Dus zetten ze zich massaal, collectief en enigszins communistisch in voor een hoger loon. En waar anders, dan op de Zuidas waar er veel te veel verdiend wordt.

Toch vinden ook op de Zuidas misstanden plaats die niet door de FNV beugel kunnen. Massa ontslagen zijn ons niet vreemd, bevroren salarissen en afgeknibbelde arbeidsvoorwaarden. Toch zullen we de Zuidaspakken niet zo snel de barricade op zie…

Het Kantoor - I

H-Woord

Het H-woord hangt al een paar weken als een donkere wolk boven het hoofd van een bezorgde groep twintigers.
Laat twintigers, die twee jaar geleden single en ambitieus na een laatste zetje van een hijgerige makelaar een huis op de top van de markt hebben gekocht. Een startershuis van krap 70 m2, waarin je net niet kan samenwonen. En dat is jammer. Want het toeval was dat je dezelfde avond na het zetten van de handtekening onder de lening van drie ton op één salaris, onder het oog van een al even hijgerige notaris (“Nee hoor, is niet eng! Huizen stijgen altijd in waarde!”) in Studio 80 had afgesproken. Om te vieren dat je als laatste van je single vriendinnetjes een huis had gekocht. En net op die avond stuiterde je op dat hitje van MGMT in de armen van een al even ambitieuze mannetjestwintiger. Die twee maanden geleden al een huisje van 65 m2 op de Wilhelminastraat had gekocht.

Midden twintig, twee gerenoveerde appartementjes met een greywash eiken vloer en een gezamenlijke schuld van z…

In Between Jobs

Het einde van mijn contract is in zicht. Ik ben in between jobs. Mijn urennorm is gedaald naar een half uur per week en ik toer hele dagen rond op de wereldwijde virtuele snelweg.

Zo volg ik Bryan Boy op weg van Manila naar New York en weer terug. Maakt de Givenchy tribal print legging zijn size 0 stokjes nou “stumpy”? Hmmm. Ik vraag me vooral af wat die hysterische zwart wit print voor een setje Hollandse dijen doet. En, natuurlijk, of dat niet voor minder dan $740 kan. Hetgeen me de afslag doet nemen richting H&M en zara.com.

Ik herneem mezelf. Ik kan tenminste de kranten een beetje bijhouden op zo’n dag.

Een documentaire op NRC next maakt dat ik een uur schijnbaar ingespannen met mijn monitor versmelt. Een groep Congolese immigranten blijkt zich te verzamelen in Brazzaville, Brussel. Anti Gigolo en zijn vrienden maken ruzie over wie de duurste jas heeft. Die is van Kom des Garsons. Of van Fersatsjie. Daarna gaan ze in de draaimolen. Ik vraag me af of het Brazzaville kermispubli…

Ziek

Het is lente. Voor de Blauwe Engel staat iedereen al weer te borrelen alsof het hoog zomer is. Het is tijd om naar buiten te gaan en je eerste rosétje en witbier achter over te slaan. Maar als ik om mij heen kijk is de winter nog niet helemaal voorbij. Ongeveer een kwart van mijn collega’s is geveld door een snotneus, keelpijn en een laat wintergriepje. Ook ik ben ziek. Toch zit iedereen, waaronder ik, nog braaf achter zijn computer te modelleren. Dat roept bij mij de vraag op. Wanneer meld je je ziek?

Mijn collega’s verschijnen al zwetend en rillend nog op hun werk. Met een misplaatst gevoel van verantwoordelijkheid blijven wij te lang achter onze computer zitten. Ook al kunnen we niet meer denken, omdat ons hoofd vol met snot zit. En zien we niks meer door die waterige oogjes van ons. We blijven achter onze power point zitten en we hoesten onszelf halsstarrig een longontsteking in.

Een vriendin van mij werkt bij de gemeente. Als zij zit te snotteren op haar werk, vraagt haar baas of …

Het Kantoor - V

Het Kantoor IV

Rokjesdag

Er was eens een rokje. Turquoise, van Italiaanse makelij. Met een frêle, tweezijdig transparante bovenlaag. Het sloot aan op de heupen, waarna het uitwaaierde tot de knie. Het was niet praktisch, wat op de modemeter een goed teken is. Het waaide op, onderweg naar kantoor op de fiets.

En dan begint een film met een gouden randje. Op de grachten valt alles even stil. Werklui kijken op en stoten elkaar aan. De chemokar wringt zich tussen de Amsterdammertjes. De gemeentelijke reinigingskar stopt met spuiten. Een klein meisje kijkt bewonderend langs mijn blote benen omhoog. Als Bea op haar verjaardag troont het rokje op mijn oma over de grachten.

Rokjesdag viel vroeg dit jaar. Afgelopen vrijdag was het weer zo ver. Althans, in mijn belevenis. Je bent early adapter of je bent het niet. Onder leiding van Sophie Hilbrand & co schoor Nederland en masse le tapis gris van de benen. Op de ZuidAs werd de deuzige zwarte broek verruild voor een frivool rokje.

Volgens de vader van de Rokjesdag, Mart…

Applying To Be Your Trophy Wife

City girls know how to analyze a company’s balance sheet.City girls know how to draft watertight warranties. But when it comes to matters of the heart, they just can’t seem to seal the deal.

So I went on a date with another banker. A guy I met at a bar. Nothing new so far.

At the time I was mostly charmed by his geeky pick up line: “I just love computers, always have, always will. Since the age of seven, I have spent most of my free time programming.” Rainmen here had all the appearances of a quirky, trustworthy, yet attractive fellow. No STDs or nutty exes attached. He had me at Ctrl+Alt+Delete. I was logged on.

However, Rainman forgot to disclose that he is the son of a business tycoon, and heir to the bank’s emporium. Geek chic!

Consequently, pressure was on. Before I knew it, I could be applying to be the next Ivana Trump. Without ambition for a career as a jetsetting golddigger (and simultaneously with a sound foundation in commitment phobia), I was somewhat stiff on the chopsticks…

Kleine mannen

Gisteren liep ik het kantoor van een partner binnen om hem op te halen voor een vergadering. Partner is geen grote man. Het is ook geen dwerg, maar hij is wat gedrongen en hij loopt van de zorgen een beetje krom. Ik loop die dag op mijn nieuwe Lanvin plateaus, zodat mijn 172 cm opeens veel langer lijken. Ik kan op mijn Lanvins aan goed over zijn kruin kijken. We lopen samen naar de conference room.

Terwijl ik hem in de lift over de belangrijkste onderwerpen van de bespreking informeer, onderbreekt de senior me.

"Je weet wat ze zeggen."
“Over wat?”, vraag ik.
“Over kleine mannen.”
“Vertel.”"
Kleine mannen…”
“Ja?”
“Grote Jannen."

Pats. Meteen een plaatje in mijn hoofd. Twee kabouters die Jan heten en die een enorme piemel op een oplegger voortduwen. Terwijl ze gezellig keuvelen over kaboutertopics, zoals de paddestoelenstand in het bos.

En met dat plaatje in mijn hoofd ging ik confused de twee uur durende vergadering in.

Vrouwen doen dat nou nooit. Grappend, maar stiek…

Motivatie

In mijn sportteam hebben we een tijdje een coach gehad die de basisbeginselen van het motiveren niet helemaal in de vingers had. Deze coach begon altijd te schreeuwen als we als team iets niet goed deden, vooral als we niet hard genoeg renden. Sure, als je een herenteam coacht loont het de moeite om te schreeuwen: mannen worden blijkbaar daardoor gemotiveerd. Hoe harder je schreeuwt, hoe harder ze gaan rennen.

Zo werkt het echter niet bij vrouwen. Vrouwen motiveer je niet door tegen ze te schreeuwen. Dat begreep onze tweede coach maar al te goed. Nadat de dames één voor één afhaakten en het team op leven na dood was, besloten de overlevenden om een nieuwe coach aan te stellen. Deze man begreep gelukkig wél hoe het spel gespeeld moet worden: het beginsel van beloning. Als we als team goed hadden gewerkt mochten we daarna partijtje spelen en af en toe zelfs – in zijn woorden - “theekransje houden”.
Maar deze motivator had meer in zijn mars. Als hij vond dat het tempo bij het inlopen wa…

Het Kantoor III

Het Kantoor-II

Zuidasrun

Met veel bombarie werd de Zuidasrun aangekondigd. Op Internet is een ietwat stijf filmpje te zien, met daarop een ongemakkelijke VP van de hoofdsponsor van deze run. De hele Zuidas is er dan ook van op de hoogte en al mijn collega’s doen mee. Ik niet. Ik heb mij vorig jaar ingeschreven voor deze run onder druk van mijn collega’s. Kom op! Zestien kilometer moet toch gemakkelijk lukken. "Gewoon op karakter." Onder hevige peer pressure heb ik mij ingeschreven. Mijn werkgever betaalde en ik kreeg een shirt met logo toegestuurd. Dapper begon ik met trainen, maar verder dan een rondje Vondelpark ben ik nooit gekomen. Een week voordat deze run begon ben ik gaan klagen over mijn zwakke enkels en pijn in mijn knieën. Dito bij de dam tot damloop. Hier deden niet alleen mijn Zuidascollega’s aan mee. De hele wereld leek zich te storten op deze 10 mile.. En ook hier was ik gezwicht. Wederom betaalde mijn baas de cheque en kreeg ik een shirt toegestuurd. Dit keer een ander kleurtje, maa…

Het Kantoor - I

Lohoving you is easy, cause you're...

..paying me. Yes, we are all whores. OK, maybe not whores. Upmarket escorts, then.
As lawyers, we are required to show a lot of people love. We show the partners love, because they pay our salary and possess the power to nip our budding legal careers in the bud. We suck up to our secretaries, because if they don’t like us they will mess up our daily routines with tools such as, “No, I do not have time to scan 37 contracts. And I assume you know how Outlook works.” Every smart Legalista knows that the road to partnership is paved with love for the IT people, the document checkers, the know-how person, and the door man.
And our number one customer is, of course, the Client.

Everyday, Partner Pimp sends us out on the street to shake it for the client. Unreasonable deadlines? “No problem, my associate will send you the memo first thing in the morning. You need it tonight? She will send it to you tonight. Always a pleasure!” So you start cancelling dinner plans, and type away at a memo that …

Kamergenoot

Als je geluk hebt werk je op de ZuidAs in een sjiek kantoor. Eentje met veel marmer, dat niet aan “kantoortuinen” doet. Geen ruimtes zonder tussenmuurtjes, waar je met je hele afdeling als een stel Chinese productiemedewerkers bent neergezet. De kantoortuin is uitgevonden door op efficiency en winst beluste CEO´s van grote, strak georganiseerde bedrijven. Geen privacy, geen facebookmarathons, gewoon de hele dag doortikken op je computertje.
De meeste ZuidAs kantoren met idiote uurtarieven en teveel diva's in de maatschap, zijn nog niet gezwicht voor deze platte kantoorindeling. Bah, volks. Draagt niet bij aan de uitstraling van kantoor. Een Chanel koop je toch ook niet in een VD tasje? De weledelgestrenge heren en dames van de ZuidAs zitten graag in een ivoren toren met elan. Op hun eigen kamer.
Jij ook? Gefeliciteerd! Meer mogelijkheid tot buitenschoolse activiteiten in de tijd van de baas.

Maar, als junior wordt je vaak bij een oppas neergezet. Je Kamergenoot. Waar je meer tijd m…

Het Kantoor VI

Kantoor V

Bos en Eurlings gaan het helemaal anders doen

De getormenteerde koning van de PvdA, Wouter Bos, kondigde zojuist aan zich niet beschikbaar te stellen als lijsttrekker en kamerlid voor zijn partij. Hij stopt er (voorlopig) mee.
Dit gebeurt een dag nadat Camiel Eurlings, de Kroonprins van het CDA, meedeelde uit te politiek te stappen.

Beiden geven ze aan dat hun gezinsleven prioriteit verdient boven de politiek.
Op de wipwap van werk en prive, bleek prive de dikkere van de twee.
Let wel, voor twee mannen in hun politieke prime.
Bos en Eurlings verlaten het toneel voor op termijn een MP Halsema en onze eigen Iron Lady Kroes in Europa. In Den Haag is het niet langer pikkies vergelijken, maar is Gerda's Glossygate issue du jour.
Is dit de feminisering van de politiek?
Is dit een revolutie?

De heren bewijzen in ieder geval een feilloos gevoel voor Zeitgeist te hebben. In een tijd waarin de male chauvinist pigs op het schavot staan voor het veroorzaken van de kredietcrisis is het misschien hip om uit de kast te komen als thuisvader die de p…

Het Kantoor- IV

Zuidasfenomenen - De Offsite

Ik had vorige week een offsite.
Teambuilding, Outing of Offsite. Er worden verschillende manieren en termen verzonnen om je collega’s beter te leren kennen. Waar de offsite voor de één een sessie op de hei inhoudt, is dit voor een ander een weekendje Rio de Janeiro Die weekenden Rio zijn voor slechts een select few weggelegd. Jij en je collega’s zitten bomen te knuffelen, boerengolf te spelen of bij slecht weer te disco bingo-en. Alles is geoorloofd voor een dagje lekker weg van kantoor. Als het even meezit blijft het bij een spelletje, een etentje en een paar drankjes.

Maar niet mijn offsite.
Mijn offsite bestond uit het vangen van schapen en een serieus deel. Het serieuze gedeelte was een echte psychotherapeut/lifecoach, die ons vragen stelde als ‘Als je nu een miljoen zou winnen, wat zou je dan doen?’ en ‘Wat is de reden dat jij iedere dag op je werk verschijnt?’ En dat allemaal in een ‘open’ omgeving.

In mijn hoofd speelde zich een film af. Een enorm feest voor al mijn vrienden en da…

Zozuidas - the Book!

We did it! Alle 2000 aandelen in ons boek "Hoe overleef ik de Zuidas" zijn verkocht. Fantastisch nieuws, want we zijn straks schrijvers van een ouderwetsch papieren boek! Dank aan alle lezers die hebben geinvesteerd. AWESOME!

Kantoor- III

French Women Don't Get Fat

Hoera! Vandaag is het de internationale dag van de vrouw. Met sjek uit je pak en snor naar kantoor. Alhoewel, de ene feministe is de andere niet.

Haar op je tanden is een beetje linksig jaren 70. Sinds de Dolle Mina’s zijn we scharrels, de pilstrip en een huishoudster verder. Hoe dien je de zusterlijke zaak nog anno 2010? De archetypische feministe vinden wij wat achterhaald. Inmiddels is er een heel gremia aan boegbeelden waar je je aan kan spiegelen. Neem de Amazone Feministe, a.k.a. Hale Berry, Venus of Serena. Letterlijk een vrouw met ballen.

Of de ecofeministe, die vindt dat het groen het even zwaar te verduren heeft als de vrouw. Gwyneth, Agnes Kant of die hysterische moeder uit About a Boy. Goed, daar wordt niemand vrolijk of vrouwelijk van.

Waar trek je je als ZoZa aan op anno 2010? Neelie Kroes? Femke H? Toen viel ons oog op een interview met de voormalig CEO van Veuve Clicquot, Mireille Guilano. Met uitspraken als: “French women know one can go far with a great haircut, a bott…

Losing my religion

Lately I’m trying to figure out why I’m still working in the financial industry. What drives me? What drives our colleagues?
An old friend of mine is working for a Magic Circle firm. He was one of the most promising students to succeed in corporate Holland. A Fred 'The Shred' in the making. Or at least partner with one of the UK-based top firms. But even Freddy has his doubts about working 90 hours a week and constant verbal abuse by a psychopathic partner. Last week he explained the difference between what he calls The Believers and the The Non-believers.
According to Freddy, you start off as a Believer. Fresh out of university, you are grateful to death that you, of all people, were chosen to work at a top firm. You’re the one! And all the losers who were rejected have to work outside the magic circle and will end up in a shabby firm somewhere in the suburbs.

But not you. You will make hours and earn some real money. You are a Believer. And a Believer works 90 hours a week and …

Het Kantoor -II

What would Audrey do? Focus on one thing.

Afgelopen weekend liep ik de Urban Outfitters binnen. Een heerlijke winkel waar onbruikbare kitsch naast designerwear en multimedia wordt verkocht. Alles tegen een zacht prijsje. Een H&M voor de early adapters, een Zara met een rauw randje. Naast de plastic cupcakes lag “What would Audrey do -timeless lessons for living with grace and style” in het schap.
La Hepburn is het toonbeeld van stijl en decorum. Altijd chanel cool. Die zie je niet met een ladder in haar panty en peuter op de arm conference callen in de Albert Heijn. Waarom niet? Audrey focust altijd op een ding, zo vertelde de achterflap me.


Dat bleef even hangen.

Vrouwen doen graag veel dingen tegelijk. Zo ook de ZoZa’s. Zeg nou zelf, wat geeft meer genoegen dan de bank aandoen op weg naar huis, waar je tijdens de lunch de verbouwing doorspreekt met de aannemer? Op de terugweg wip je nog even langs de stomerij, terwijl je inbelt in een conference call waarbij jij slechts ter onderbouwing van de rekening dient. Vink, vink, v…

Het Kantoor - I

Raak - De modeshow

En ja hoor. Weer een modeshow van Raak. Dit keer in het Westerpark. Een hippe locatie, waar tijdens de AIFW ook veel shows werden gehouden.
Wat vinden wij van Raak? Ok. Het is misschien een herhaling van zetten, Froukje, Irene vd Laar en Patty samen met Mayday op de Front Row. Niet echt Alexander McQueen, if you know what I mean. Toch zijn de Zoza's altijd blij als ze de winkelcollectie van Jos van Raak voorbij zien komen. Het ziet er namelijk altijd wel lekker uit. Zo zagen we voor deze zomer de verplichte marinepakjes voorbij komen. Sailorchique in wit rood en blauw voor op het jacht in Cannes of zoals in ons geval, een heel klein sloepje in de Amsterdamse grachten. De couture collectie van Jos van Raak zou niet mis- staan in de aankomende verkiezings-campagne van de SP. Rood was wat de klok sloeg en een scala aan rode avondjurken trok aan ons voorbij. De zoza's voelen zich na de val van het kabinet een beetje linksig, dus wij kunnen het zeker waarderen. Na een campari jus t…

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!