Doorgaan naar hoofdcontent

French Women Don't Get Fat



Hoera! Vandaag is het de internationale dag van de vrouw. Met sjek uit je pak en snor naar kantoor. Alhoewel, de ene feministe is de andere niet.

Haar op je tanden is een beetje linksig jaren 70. Sinds de Dolle Mina’s zijn we scharrels, de pilstrip en een huishoudster verder. Hoe dien je de zusterlijke zaak nog anno 2010? De archetypische feministe vinden wij wat achterhaald. Inmiddels is er een heel gremia aan boegbeelden waar je je aan kan spiegelen. Neem de Amazone Feministe, a.k.a. Hale Berry, Venus of Serena. Letterlijk een vrouw met ballen.

Of de ecofeministe, die vindt dat het groen het even zwaar te verduren heeft als de vrouw. Gwyneth, Agnes Kant of die hysterische moeder uit About a Boy. Goed, daar wordt niemand vrolijk of vrouwelijk van.

Waar trek je je als ZoZa aan op anno 2010? Neelie Kroes? Femke H? Toen viel ons oog op een interview met de voormalig CEO van Veuve Clicquot, Mireille Guilano. Met uitspraken als: “French women know one can go far with a great haircut, a bottle of Champagne and a divine perfume” bracht ze het marktaandeel van Veuve Clicquot van 1 naar 25% in de VS.

Zie hier de power feministe. Die het carrièrepad plaveit voor gelijkheid tussen de seksen. Equal pay for equal work. Ze doet gewoon wat mannen doen, de macht nemen zonder daarvoor dankbaar te zijn.

Hoe doet ze dat? “Wat vrouwen nodig hebben om in het bedrijsleven hogerop te komen is een “goed kapsel’ en een vriendelijke lach”, aldus Mireille. Kortom, een vrouw naar ons hart, die bij het rebelleren tegen het glazen plafond de spiegel niet vergeet.

Eerder schreef Mireille al: French Women Don't Get Fat: The Secret of Eating for Pleasure. Het rolmodel geeft daarin ingenieuze oplossingen voor "portion distortion” zoals de 50% regel (“One trick I use to control my intake is to ask myself if I can live with half the amount being offered; indeed, will I be just as happy eating half as much?”). Het boek heeft het plot van een pannenkoek en was vanzelfsprekend een bestseller in de US. De website bevat zelfs een manifest en een handige visual guide. Zo leerden wij dat de ideale boterham het formaat heeft van een casettebandje. Ongelofelijk!

Daar kunnen de ZoZa’s nog wat van leren.

Afgelopen oktober heeft Mireille een nieuw boek uitgegeven: Work & the Art of Savoir Faire: Business Sense & Sensibility for women in business.

Het geheim van succes in business is volgens Mireille très simple: zorg voor een goede work life balance. De business bijbel geeft daarom antwoord op prangende vragen als “Waarom komen zoveel vrouwen aan na hun huwelijk?” en “Wat doe je met kinderen die niet graag groenten eten?” Buit verder als vrouw je sterke eigenschappen uit (organisatie, empathie) en vermijd roddelen, angst en huilen op het werk! Comme ci, comme ca.

ZoZa’ s, onthoud, en vooral voor het werk vandaag “De tout un peu et de peu pas beaucoup” ;)

xoxo

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …