Doorgaan naar hoofdcontent

H-Woord

Het H-woord hangt al een paar weken als een donkere wolk boven het hoofd van een bezorgde groep twintigers.
Laat twintigers, die twee jaar geleden single en ambitieus na een laatste zetje van een hijgerige makelaar een huis op de top van de markt hebben gekocht. Een startershuis van krap 70 m2, waarin je net niet kan samenwonen. En dat is jammer. Want het toeval was dat je dezelfde avond na het zetten van de handtekening onder de lening van drie ton op één salaris, onder het oog van een al even hijgerige notaris (“Nee hoor, is niet eng! Huizen stijgen altijd in waarde!”) in Studio 80 had afgesproken. Om te vieren dat je als laatste van je single vriendinnetjes een huis had gekocht. En net op die avond stuiterde je op dat hitje van MGMT in de armen van een al even ambitieuze mannetjestwintiger. Die twee maanden geleden al een huisje van 65 m2 op de Wilhelminastraat had gekocht.

Midden twintig, twee gerenoveerde appartementjes met een greywash eiken vloer en een gezamenlijke schuld van zes ton bij de bank.
Soit, iedere generatie zijn ongemak. Na een jaar daten zou je beide appartementjes aan de volgende suckers verkopen, om samen een wat substantiëler huis te gaan kopen. Een echt huis, waar kon worden samengewoond, getrouwd en een eerste kind kon worden verwekt. Maar nu valt het H-woord, en de bijkomende dreiging dat de prijzen van die overgeprijsde vernieuwbouwappartementjes fors gaan dalen. En je dus alleen kan verkopen met een forse restschuld. Toch maar niet samenwonen, en met angst de ontwikkelingen op de huizenmarkt blijven volgen, allebei in je eigen badkamer, met vierkante wasbakken en antraciet natuurstenen vloer.

Geen wonder dat CDA tegen het afschaffen van de hypotheekrenteaftrek is, zonder hyptheekrenteaftrek zal de gezinsvorming in de Randstad een stuk langer op zich laten wachten.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …