Doorgaan naar hoofdcontent

In Between Jobs

Het einde van mijn contract is in zicht. Ik ben in between jobs. Mijn urennorm is gedaald naar een half uur per week en ik toer hele dagen rond op de wereldwijde virtuele snelweg.

Zo volg ik Bryan Boy op weg van Manila naar New York en weer terug. Maakt de Givenchy tribal print legging zijn size 0 stokjes nou “stumpy”? Hmmm. Ik vraag me vooral af wat die hysterische zwart wit print voor een setje Hollandse dijen doet. En, natuurlijk, of dat niet voor minder dan $740 kan. Hetgeen me de afslag doet nemen richting H&M en zara.com.

Ik herneem mezelf. Ik kan tenminste de kranten een beetje bijhouden op zo’n dag.

Een documentaire op NRC next maakt dat ik een uur schijnbaar ingespannen met mijn monitor versmelt. Een groep Congolese immigranten blijkt zich te verzamelen in Brazzaville, Brussel. Anti Gigolo en zijn vrienden maken ruzie over wie de duurste jas heeft. Die is van Kom des Garsons. Of van Fersatsjie. Daarna gaan ze in de draaimolen. Ik vraag me af of het Brazzaville kermispubliek de jas van Anti Gigolo voldoende waardeert. En, waar hij die heeft gekocht. Wat me terugbrengt bij een uurtje shoppen.

Importance of Being Elegant from George Amponsah on Vimeo.


Ik probeer wel wat van mijn dag te maken. Tussendoor plan ik afspraken. Met de schoonheidsspecialiste. En de rijinstructeur. Het is belangrijk jezelf een paar concrete doelen te stellen op zo´n dag.

Ik ben aan het afronden” heet dat dan. Het doet me vagelijk denken aan het zondagmiddag gevoel. Ga toch lekker buiten spelen, zei je moeder dan.

Dat zegt mijn baas niet. Ik verval hier in complete lethargie achter mijn pc. Een bore out dreigt. Ik weet weer waarom het heerlijks is af en toe een dd rapportje in elkaar te draaien. Bouwen. Aan. Document. Ha Bob! Jij draagt tenminste iets bij aan deze organisatie! Om met de woorden van Malcom Gladwell te spreken

It is not how much money we make that ultimately makes us happy between nine and five. It’s whether our work fulfills us.

Al is dat een stapeltje verpulverde bedrukte bomen dat direct rechtsonder in een bureau la verdwijnt.

Bryan Boy zou zeggen: Gurrrrrl you better WERQ!!!

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …