ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







donderdag 18 maart 2010

Motivatie

In mijn sportteam hebben we een tijdje een coach gehad die de basisbeginselen van het motiveren niet helemaal in de vingers had. Deze coach begon altijd te schreeuwen als we als team iets niet goed deden, vooral als we niet hard genoeg renden. Sure, als je een herenteam coacht loont het de moeite om te schreeuwen: mannen worden blijkbaar daardoor gemotiveerd. Hoe harder je schreeuwt, hoe harder ze gaan rennen.

Zo werkt het echter niet bij vrouwen. Vrouwen motiveer je niet door tegen ze te schreeuwen. Dat begreep onze tweede coach maar al te goed. Nadat de dames één voor één afhaakten en het team op leven na dood was, besloten de overlevenden om een nieuwe coach aan te stellen. Deze man begreep gelukkig wél hoe het spel gespeeld moet worden: het beginsel van beloning. Als we als team goed hadden gewerkt mochten we daarna partijtje spelen en af en toe zelfs – in zijn woorden - “theekransje houden”.
Maar deze motivator had meer in zijn mars. Als hij vond dat het tempo bij het inlopen wat verhoogd kon worden, ging hij heel dicht achter de laatste persoon in de rij rennen. En hoewel er best momenten zijn waarop je als vrouw een goedgespierde man hijgend in je nek wilt hebben, was dit er niet een van. Maximale versnelling, zonder stemverheffing.

Je begrijpt, binnen no time was ons spelplezier en ook ons team weer hersteld.
Hoe goed onze sportcoach het ook begrepen heeft, aan leidinggevend Zuidas (waar naar eigen zeggen ook topsport wordt beoefend) zijn deze motivational tactics helaas niet besteed. Daar wordt blind vastgehouden aan de traditionelere methoden, waarmee partnerlief waarschijnlijk zelf is grootgebracht. Ik ben alleen nog nooit gemotiveerd geraakt van een afbrandsessie die wordt vermomd als feedback, een openlijke woedeaanval van Mr Diva over mijn klaarblijkelijke tekortkomingen of een terecht wijzende sneer midden in een jurilunch of een call met cliënt.

Trust me, het kan écht veel makkelijker: een klein schouderklopje zou al genoeg zijn om de meeste zozagirls harder te laten lopen. Minimale inspanning, maximale versnelling. En zoals de BBB trainer in de sportschool de volgende reeks crunches aankondigt met “kom op dames, jullie moeten binnenkort strak die bikini’s in” hoop ik nog steeds ooit de bemoedigende woorden van mijn partner te horen: “kom op dames, nog even doorzetten en dan worden jullie medewerker!”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen