Doorgaan naar hoofdcontent

Motivatie

In mijn sportteam hebben we een tijdje een coach gehad die de basisbeginselen van het motiveren niet helemaal in de vingers had. Deze coach begon altijd te schreeuwen als we als team iets niet goed deden, vooral als we niet hard genoeg renden. Sure, als je een herenteam coacht loont het de moeite om te schreeuwen: mannen worden blijkbaar daardoor gemotiveerd. Hoe harder je schreeuwt, hoe harder ze gaan rennen.

Zo werkt het echter niet bij vrouwen. Vrouwen motiveer je niet door tegen ze te schreeuwen. Dat begreep onze tweede coach maar al te goed. Nadat de dames één voor één afhaakten en het team op leven na dood was, besloten de overlevenden om een nieuwe coach aan te stellen. Deze man begreep gelukkig wél hoe het spel gespeeld moet worden: het beginsel van beloning. Als we als team goed hadden gewerkt mochten we daarna partijtje spelen en af en toe zelfs – in zijn woorden - “theekransje houden”.
Maar deze motivator had meer in zijn mars. Als hij vond dat het tempo bij het inlopen wat verhoogd kon worden, ging hij heel dicht achter de laatste persoon in de rij rennen. En hoewel er best momenten zijn waarop je als vrouw een goedgespierde man hijgend in je nek wilt hebben, was dit er niet een van. Maximale versnelling, zonder stemverheffing.

Je begrijpt, binnen no time was ons spelplezier en ook ons team weer hersteld.
Hoe goed onze sportcoach het ook begrepen heeft, aan leidinggevend Zuidas (waar naar eigen zeggen ook topsport wordt beoefend) zijn deze motivational tactics helaas niet besteed. Daar wordt blind vastgehouden aan de traditionelere methoden, waarmee partnerlief waarschijnlijk zelf is grootgebracht. Ik ben alleen nog nooit gemotiveerd geraakt van een afbrandsessie die wordt vermomd als feedback, een openlijke woedeaanval van Mr Diva over mijn klaarblijkelijke tekortkomingen of een terecht wijzende sneer midden in een jurilunch of een call met cliënt.

Trust me, het kan écht veel makkelijker: een klein schouderklopje zou al genoeg zijn om de meeste zozagirls harder te laten lopen. Minimale inspanning, maximale versnelling. En zoals de BBB trainer in de sportschool de volgende reeks crunches aankondigt met “kom op dames, jullie moeten binnenkort strak die bikini’s in” hoop ik nog steeds ooit de bemoedigende woorden van mijn partner te horen: “kom op dames, nog even doorzetten en dan worden jullie medewerker!”

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …