Doorgaan naar hoofdcontent

One Good Hobby = One Good Job

Why is it that, to be accepted for management jobs in a large bank or strategy consultancy firm, you have to have a special hobby. And reading celebrity autobiographies or shoe shopping doesn’t cut it. It has to be an extraordinary hobby.
One that makes you stand out in the grey crowd. One that shows that you are one in a million. One that shows you have character.
Before I applied for my first job in banking, I wanted to show I was VP material, so I feverishly went looking for a special hobby. And I was not the only one. I talked to people who knitted, who hiked, or were Olympic champion canoeists. One girl I talked to had taken on acrobatics, and another one joined a miming group - just before applying for a traineeship at the bank.

Just having an extraordinary hobby is not good enough. You have to be passionate about it, you have to love it, and most of all you have to have achieved something in it. So if you have taken up table tennis, you have to at least make it to the finals of the national table tennis championships. And if you climb mountains for fun, you have to have a picture showing yourself on top of K2. From this picture, your future employer will conclude that you have character.

What sort of character is that exactly? It is never a nice or friendly character. It is never a creative character. It is a character that knows how to sink his teeth into something. It is someone who relentlessly goes for whatever goal without showing mercy, whether it is the top of K2, the finishing of a 305-page memo, or the firing of an entire IT department. It is someone who gets the job done. That is how character is defined. And that is exactly what they are looking for. Because they know those are the skills you need to survive the office jungle.

In order to prove that I, too, have character, I have taken on flea market shopping as my new passion. My accomplishment is the fact that I have decorated my small Amsterdam apartment with gorgeous paraphernalia for almost nothing. I know how to choose the shopowners that have no idea of the value of their goods, I negotiate fiercely on every penny, and I don’t care if the people in the antique shop hate me for being a total Scrooge. But does that really mean I have character?

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …