ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 23 maart 2010

Rokjesdag


Er was eens een rokje. Turquoise, van Italiaanse makelij. Met een frêle, tweezijdig transparante bovenlaag. Het sloot aan op de heupen, waarna het uitwaaierde tot de knie. Het was niet praktisch, wat op de modemeter een goed teken is. Het waaide op, onderweg naar kantoor op de fiets.

En dan begint een film met een gouden randje. Op de grachten valt alles even stil. Werklui kijken op en stoten elkaar aan. De chemokar wringt zich tussen de Amsterdammertjes. De gemeentelijke reinigingskar stopt met spuiten. Een klein meisje kijkt bewonderend langs mijn blote benen omhoog. Als Bea op haar verjaardag troont het rokje op mijn oma over de grachten.

Rokjesdag viel vroeg dit jaar. Afgelopen vrijdag was het weer zo ver. Althans, in mijn belevenis. Je bent early adapter of je bent het niet. Onder leiding van Sophie Hilbrand & co schoor Nederland en masse le tapis gris van de benen. Op de ZuidAs werd de deuzige zwarte broek verruild voor een frivool rokje.

Volgens de vader van de Rokjesdag, Martin Bril, gaat Rokjesdag meer over de lente dan sex. Rokjesdag is een eensgezinde vrouwelijke viering van de stijgende temperaturen.

Rokjesdag gaat dus wel over sex. Als vrouw ben je van jongs af aan geconditioneerd wat voor effect dat rokje sorteert. De vakkenvuller van de AP weet ineens wél waar de gedroogde gemalen Shiro-Miso korrels staan. Met blote werkweigering kom je op zo'n dag weg. Je voelt je vrouwelijk, heet dat dan.

Het turqoise rokje maakte afgelopen vrijdag haar rentree. Helaas. De kalende oude man op de gang had zijn kookpunt blijkbaar nog niet bereikt. Ik moest overwerken. Alleen. Het was best koud op de fiets naar huis om twee uur ’s nachts.

Ik heb definitief te vroeg gepiekt dit jaar.


Rokjesdag, ergens in april geloof ik dus.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen