ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







woensdag 31 maart 2010

Schoen genoeg?


In de pauze loop ik naar buiten om voor Dicky’s een broodje pastrami en versgeperste jus te nuttigen. Halverwege mijn broodje word ik opgeschrikt door trommels, knaloranje vestjes en gebulder uit een megafoon. Verstoord kijken wat pakken op van hun FD en salade nicoise. Een stoet van schoonmakers, 80% allochtoon op de anders zo witte Zuidas, scanderen originele leuzen.

Ze zijn boos en dat is te zien. De schoonmakers staken nu al dagen en zetten zich in voor een hoger loon en betere arbeidsomstandigheden. Een schoonmaker verdient namelijk erg weinig is op de youtubefilmpjes van de FNV te zien. Dus zetten ze zich massaal, collectief en enigszins communistisch in voor een hoger loon. En waar anders, dan op de Zuidas waar er veel te veel verdiend wordt.

Toch vinden ook op de Zuidas misstanden plaats die niet door de FNV beugel kunnen. Massa ontslagen zijn ons niet vreemd, bevroren salarissen en afgeknibbelde arbeidsvoorwaarden. Toch zullen we de Zuidaspakken niet zo snel de barricade op zien klimmen. Geen saamhorigheid, geen trommels en geen ratelaars. Hoogstens een klaagzang onder genot van een witte wijn en een borrelhap. Waarom eigenlijk?

Vinden wij het zo maar prima dat ons loon bevroren wordt? Vinden wij niet dat wij recht hebben op behoud van onze arbeidsvoorwaarden of onze baan?
Waarom geen sit in op Zuidas? Waarom geen leuzen als: “Wij gaan niet bij de pakken neer zitten!” , “Veertiende maand houdt ons staand!” of “Geen bemoeienis van het ministerie, wij willen terug in onze 7 serie!”
Waarom staken de papierschuivers op de Zuidas eigenlijk nooit?

Als de schoonmakers staken zien we dat na 1 dag al terug in het kantoor- en straatbeeld. Stinkende stations en rommelige straten. Als de strategy consultants of corporate accounts besluiten hun werk neer te leggen. Wat dan? Wat gebeurt er dan?
Dan... niks.
Juist.

Misschien is dat wel de reden waarom we niks van ons laten horen. De schoonmaker weet dat hij te weinig verdiend en laat dit de wereld horen. Durven wij dat ook? Of blijft het bij een ingezonden brief in het interne communicatieblaadje?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen