Doorgaan naar hoofdcontent

Ziek

Het is lente. Voor de Blauwe Engel staat iedereen al weer te borrelen alsof het hoog zomer is. Het is tijd om naar buiten te gaan en je eerste ros√©tje en witbier achter over te slaan. Maar als ik om mij heen kijk is de winter nog niet helemaal voorbij. Ongeveer een kwart van mijn collega’s is geveld door een snotneus, keelpijn en een laat wintergriepje. Ook ik ben ziek. Toch zit iedereen, waaronder ik, nog braaf achter zijn computer te modelleren. Dat roept bij mij de vraag op. Wanneer meld je je ziek?

Mijn collega’s verschijnen al zwetend en rillend nog op hun werk. Met een misplaatst gevoel van verantwoordelijkheid blijven wij te lang achter onze computer zitten. Ook al kunnen we niet meer denken, omdat ons hoofd vol met snot zit. En zien we niks meer door die waterige oogjes van ons. We blijven achter onze power point zitten en we hoesten onszelf halsstarrig een longontsteking in.

Een vriendin van mij werkt bij de gemeente. Als zij zit te snotteren op haar werk, vraagt haar baas of ze zich wel goed voelt. Vervolgens wordt ze naar huis gestuurd om daar ‘lekker onder wol te kruipen’. Mijn baas belt mij nog als ik met 40 graden koorts thuis lig te ijlen, omdat hij zijn niettang niet kan vinden.

Niemand wordt er beter van als jij met je zielige kraakstem een pitch komt geven. Bovendien zit niemand op jouw bacillen te wachten. Dus als je besmettelijk en koortsig bent, blijf je gewoon lekker thuis.

Iedereen heeft recht op twee weken down time. Zie het als network updates, die je mag invullen met de griep, een gekneusde enkel of een ordinaire kater. Dus als je niet al te veel hebt doordeweekgefeest dit jaar en je snottert wat, dan is het jouw beurt om onder de wol te kruipen.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …