ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







woensdag 10 maart 2010

Zuidasfenomenen - De Offsite

Ik had vorige week een offsite.
Teambuilding, Outing of Offsite. Er worden verschillende manieren en termen verzonnen om je collega’s beter te leren kennen. Waar de offsite voor de één een sessie op de hei inhoudt, is dit voor een ander een weekendje Rio de Janeiro Die weekenden Rio zijn voor slechts een select few weggelegd. Jij en je collega’s zitten bomen te knuffelen, boerengolf te spelen of bij slecht weer te disco bingo-en. Alles is geoorloofd voor een dagje lekker weg van kantoor. Als het even meezit blijft het bij een spelletje, een etentje en een paar drankjes.

Maar niet mijn offsite.
Mijn offsite bestond uit het vangen van schapen en een serieus deel. Het serieuze gedeelte was een echte psychotherapeut/lifecoach, die ons vragen stelde als ‘Als je nu een miljoen zou winnen, wat zou je dan doen?’ en ‘Wat is de reden dat jij iedere dag op je werk verschijnt?’ En dat allemaal in een ‘open’ omgeving.

In mijn hoofd speelde zich een film af. Een enorm feest voor al mijn vrienden en daarna zou ik een meisjesweeshuis opzetten in India a la Oprah. Vanuit mijn ashram zou ik verschillende projecten sponsoren en zo de wereld verbeteren.
Of misschien toch voor mezelf beginnen? Met dat miljoen een atelier kopen in de Jordaan en hippe kunst verkopen.

Maar mijn manager kijkt toe, dus zeg ik braaf dat ik een nieuw huis zou kopen. Uiteraard blijf ik wel het werk doen wat ik doe, omdat ik mij toch echt niets leukers kan voorstellen. Ik kijk om mij heen en zie dat ik niet de enige leugenaar ben. Los van de afdelingsgek (‘Ik zou vandaag nog met mijn werk stoppen om naar Bali te vertrekken en daar een biologische theeplantage beginnen’) geeft iedereen een sociaal wenselijk antwoord.

Van deze sessie weer terug naar het vangen van schapen om zo je collega’s beter te vertrouwen. Staand in de modder met een schaap in mijn armen vraag ik mij af of een miljoen euro genoeg zou zijn voor een schapenfarm in Australië

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen