Doorgaan naar hoofdcontent

Zuidasrun


Met veel bombarie werd de Zuidasrun aangekondigd. Op Internet is een ietwat stijf filmpje te zien, met daarop een ongemakkelijke VP van de hoofdsponsor van deze run. De hele Zuidas is er dan ook van op de hoogte en al mijn collega’s doen mee. Ik niet. Ik heb mij vorig jaar ingeschreven voor deze run onder druk van mijn collega’s. Kom op! Zestien kilometer moet toch gemakkelijk lukken. "Gewoon op karakter." Onder hevige peer pressure heb ik mij ingeschreven. Mijn werkgever betaalde en ik kreeg een shirt met logo toegestuurd. Dapper begon ik met trainen, maar verder dan een rondje Vondelpark ben ik nooit gekomen. Een week voordat deze run begon ben ik gaan klagen over mijn zwakke enkels en pijn in mijn knieĆ«n. Dito bij de dam tot damloop. Hier deden niet alleen mijn Zuidascollega’s aan mee. De hele wereld leek zich te storten op deze 10 mile.. En ook hier was ik gezwicht. Wederom betaalde mijn baas de cheque en kreeg ik een shirt toegestuurd. Dit keer een ander kleurtje, maar nog steeds met logo.
Nu kwam ik tot anderhalf rondje Vondelpark, waarna ik mij hijgend op het terras van Vertigo wierp. Drie weken voor de loop, deelde ik mijn collega’s mee dat mijn enkels (in die zes maanden) toch nog niet helemaal hersteld waren.
Rennen is volgens veel managers een kwestie van karakter. Wie de NY marathon heeft gelopen heeft karakter en doorzettingsvermogen. Iemand die 2 rondjes Vondelpark net niet redt, ontbeert deze eigenschap volgens dezelfde theorie.
Doorzettingsvermogen en karakter zijn kennelijk belangrijke eigenschappen op de Zuidas, want er doen veel mensen mee aan deze runs om te bewijzen dat ze deze eigenschappen bezitten. Wat er met karakter wordt bedoeld is mij een vraag. 'De laatste 3 km loop je op karakter'. Eerder op je tandvlees lijkt mij. En dan de maandag na de run met pijnlijke spieren met z’n allen de tijden vergelijken. Vooral dat vergelijken van tijden is voor mij een reden om vroegtijdig af te haken. Als je niet in ieder geval de 1 uur en 30 minuten hebt gehaald, dan kun je maar beter hopen, dat ze je eindtijd niet hebben genoteerd. Ook worden op de maandag-after die vreselijk oncharmante finishfoto's bekeken. Als je weet dat jouw hele kantoor op maandag naar je finishfoto zit te kijken, zorg dan in ieder geval dat het er uit ziet of die 16 km een makkie was. Dat is pas karakter.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …