ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







vrijdag 16 april 2010

Coupe troep

Ik had vandaag een vrije dag, dus ik ging dingen doen waarvan ik denk dat mensen ze doen als ze een dag vrij zijn. Ontbijten met chocola. Koffietijd kijken. Een wandelingetje in het park maken met een huisgemaakte meeneem koffie. Op een bankje in het park zitten en een blaadje lezen.

Na de gratis activiteiten tot 12:00, brak het tweede, duurdere, gedeelte van de vrije dag aan.Ik besloot naar de kapper te gaan. Dat hoort namelijk ook bij mensen die op een doordeweekse dag niet hoeven te werken. Naar de kapper gaan en je nagels laten doen. Ik had ook nog een uur te tijd om enorme verwachtingen op te bouwen over het resultaat van de knipbeurt. Enorme verwachtingen omdat ik op het bankje in het park aan het lezen was met daarin allemaal hoofden met dezelfde golvende lange haarhelmen, in of honingblond, of karamelbruin. Ik wilde ook zo’n pruik.

Omdat ik geloof dat als je veel geld tegen iets aansmijt dit onmiddelijk de kwaliteit van je leven verbetert, maakte ik een afspraak met een dure exclusieve kapper. Op de fiets naar de kapper groeiden mijn al torenhoge verwachtingen naar het obscene. Deze haarmessias zou van mij, niet alleen een goddelijke schoonheid , maar gewoon ook een beter mens maken.

In de salon werd ik ruw wakker geschud. Een boze nicht blafte me toe naar de wasbak te moven. Daar haalde ik het stiekje uit mijn haar, waarop de gemene kapper zei "jeetje, dof zeg. Heb je soms stressssss? Ja, nu wel, dacht ik. Wat mijn vrije dag voetballersvrouw droom zou moeten zijn, werd een haarhel. De overbetaalde kapper trok, plukte en knipte mijn bosje tot er nauwelijks iets van over bleef. Een "hele loose fitting bob" noemde de gemenie het.

Ik lijk wel een uil. En ik moet maandag weer naar kantoor.

.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen