ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 19 april 2010

A-sociaal

Dit weekend had ik een vrijgezellen. Allemaal jonge corporettes uiteraard. Met een dijk van een baan en dito salaris. Zo’n 80% werkzaam op of rond de ZuidAs. Ons kent ons.

Het was net een interkantorale. Zo'n borrel met de fin fleur van je beroepsgroep rond een laf excuus om bier en borrelhappen achterover te slaan. De organisatie van een sportdag of een toneelstukje bijvoorbeeld. Net als vroegah- alleen hebben het bier en de bitterballen een upgrade meegekregen.

Onzin natuurlijk. Alsof je een half jaar wekelijks bijeen moet komen voor de organisatie van een achternamiddag hockey in Amstelveen. Dit alles strekt ertoe elkaar te kunnen groeten als je later real time monopoly gaat spelen op de Industrieele Groote Club.



Net als een vrijgezellen eigenlijk. Dat is verplicht integreren zodat je tijdens de huwelijksreceptie een reden hebt om bij elkaar stil te blijven staan. Het is immers vervelend als tante Ans uit donker Afrika zich buitengesloten voelt op De Dag. Daar zijn vrouwen heel gevoelig voor. Zeker alleenstaande geïmmigreerde oudtantes van over de vijftig.

Bij zo'n sociaal event morfen meisjes maar al te graag in een koala. Ze beginnen ineens aan het Diepte Interview. Genetisch behept en sociaal geconditioneerd overvragen ze met geveinsde interesse door tot je vroege jeugd. "Oh ja, en hoe vind jij je baan? Oh ja, wat leuk, vond je dat als kind ook al leuk? Ik begrijp precies wat je bedoelt bla bla bladiebladiebladiebladiebladie bla [begripvol knikje]"

Er zijn dan ook geen mannen present. Waar blijven de brakke grappen en non conversaties?

Inmiddels ken ik de toekomstdromen van tante Ans uit de periode van 1950 tot 1970. En natuurlijk het Gevoel wat ze daar toen bij had. Arme Ans.

Zo’n vrijgezellen is werken, werken, werken. De interkantorale is er niets bij. Mag ik nog een dagje weekend if you please?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen