Doorgaan naar hoofdcontent

A-sociaal

Dit weekend had ik een vrijgezellen. Allemaal jonge corporettes uiteraard. Met een dijk van een baan en dito salaris. Zo’n 80% werkzaam op of rond de ZuidAs. Ons kent ons.

Het was net een interkantorale. Zo'n borrel met de fin fleur van je beroepsgroep rond een laf excuus om bier en borrelhappen achterover te slaan. De organisatie van een sportdag of een toneelstukje bijvoorbeeld. Net als vroegah- alleen hebben het bier en de bitterballen een upgrade meegekregen.

Onzin natuurlijk. Alsof je een half jaar wekelijks bijeen moet komen voor de organisatie van een achternamiddag hockey in Amstelveen. Dit alles strekt ertoe elkaar te kunnen groeten als je later real time monopoly gaat spelen op de Industrieele Groote Club.



Net als een vrijgezellen eigenlijk. Dat is verplicht integreren zodat je tijdens de huwelijksreceptie een reden hebt om bij elkaar stil te blijven staan. Het is immers vervelend als tante Ans uit donker Afrika zich buitengesloten voelt op De Dag. Daar zijn vrouwen heel gevoelig voor. Zeker alleenstaande geïmmigreerde oudtantes van over de vijftig.

Bij zo'n sociaal event morfen meisjes maar al te graag in een koala. Ze beginnen ineens aan het Diepte Interview. Genetisch behept en sociaal geconditioneerd overvragen ze met geveinsde interesse door tot je vroege jeugd. "Oh ja, en hoe vind jij je baan? Oh ja, wat leuk, vond je dat als kind ook al leuk? Ik begrijp precies wat je bedoelt bla bla bladiebladiebladiebladiebladie bla [begripvol knikje]"

Er zijn dan ook geen mannen present. Waar blijven de brakke grappen en non conversaties?

Inmiddels ken ik de toekomstdromen van tante Ans uit de periode van 1950 tot 1970. En natuurlijk het Gevoel wat ze daar toen bij had. Arme Ans.

Zo’n vrijgezellen is werken, werken, werken. De interkantorale is er niets bij. Mag ik nog een dagje weekend if you please?

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …