Doorgaan naar hoofdcontent

My boss is lazy

Our manager does not work. We, meaning my 11 colleagues and I, are convinced that he does not perform actual work activities during the day. That is next to reading the newspaper and checking the performance of his enormous stock portfolio.
He takes long lunches, starts working at 9:30am and often leaves for home before the rest of us, because he has to "take care of the children".

We know better. His children are 12 and 15 year of age, and as far as we know, he has a wife who does not work.
He often works from home, and if we call him, he usually does not respond right away. However he does sometimes send an e-mail from his Blackberry at 7am or 9pm to show us he is working day and night.

But we know better.

He has a strategically well-positioned desk, with his back to the window so no one can check his computer screen to see what he is doing...except when it is mid-winter and it gets dark early in the afternoon. My colleagues and I who face him can see the reflection of his computer screen in the window, without him knowing. This has lead to awkward situations. While he puts on a posture of a hard working man (frown, concentrated eyes, and high raised shoulders), we see him checking Twitter and playing point games on Party Poker. Whilst playing, he sporadically asks us work-related questions as to convince us he is working.

We know better.

He often misses the mornings in the office, due to public transportation problems and flat tires (we ride the bike to work in Amsterdam). He claims to be a statistical abnormality.

We know better.

Last month we had our annual performance evaluation. Our manager claims that costs are too high and revenues too low, so we have to say good-bye to our bonuses. We all have to try a bit harder to get our sales up to speed and show a good work ethic. It isn’t easy for him either, he works his ass of and he misses out as well.

We definitely know better.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …