Doorgaan naar hoofdcontent

Onderhandelen: Harvard of Hamas?


Ik ben aan het onderhandelen. Over een appartement in een onfrisse buurt van Amsterdam. Waar de ramen met ducktape bij elkaar worden geplakt. Waar de wielen bij het stoplicht onder je fiets vandaan worden gejat. Waar je beter in sexloze wortelbroek over straat gaat.

Het appartement heeft geen centrale verwarming. Geen ijskast, bad of aparte wc. Een morsig zeiltje in de keuken en platgeslagen cavia’s in de slaapkamer. Type sociale woning if you know what I mean. Niet Zo ZuidAs.

Maar, naast ruime kans op koolmonoxide vergiftiging, biedt het appartement ook voordelen. De woonkamer heeft namelijk een he-le mooi-e vloer, aldus de verhuurder. Zo mooi, dat die een stijging van de kale huurprijs met 30% rechtvaardigt.

Ik was verheugd en gokte op dubbel gerookt massief eiken. Het bleek een 35m2 laminaatje te zijn dat het zeiltje met de cavia’s verbond.

In vijf alinea’s had ik een waterdicht betoog inclusief berekening opgezet, waaruit maar een conclusie kon worden getrokken. Die vergoeding moest onmiddellijk omlaag, wat heet, worden geschrapt. Ik kreeg een eenregelige email terug “Nee. Ik onderhandel niet over de vergoeding”.

Voor mannen is onderhandelen een spel dat zij dagelijks spelen. Een van hun regels is: de eerste nee betekent geen nee, maar geeft de start van de onderhandeling aan.Vrouwen schijnen niet te kunnen onderhandelen. Ze hebben teveel empathie.

Zo niet ik. Had ik niet onderhandeld over de overname van hele corprate groups? Had ik niet de module “Harvard methode onderhandelen” afgerond? Ik zou hem wel even bellen.

"NEE." Geen tegenberekening. Geen begrip voor mijn overige startkosten. Geen tegemoetkoming in wasmachine of gordijnen. Gewoon een ferm NEE. “Waarom zoveel,” sputterde ik nog? "Omdat een ander het er wel voor over zou hebben."

Juist ja. Ik begreep het. Van de huur is geen cent af.

Volgende keer stuur ik een animatiefilmpje. Waarin de verhuurder in 3D op de stoep van de sociale woning wordt afgeleverd. In een doodskist van laminaat.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …