ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 26 april 2010

Onderhandelen: Harvard of Hamas?


Ik ben aan het onderhandelen. Over een appartement in een onfrisse buurt van Amsterdam. Waar de ramen met ducktape bij elkaar worden geplakt. Waar de wielen bij het stoplicht onder je fiets vandaan worden gejat. Waar je beter in sexloze wortelbroek over straat gaat.

Het appartement heeft geen centrale verwarming. Geen ijskast, bad of aparte wc. Een morsig zeiltje in de keuken en platgeslagen cavia’s in de slaapkamer. Type sociale woning if you know what I mean. Niet Zo ZuidAs.

Maar, naast ruime kans op koolmonoxide vergiftiging, biedt het appartement ook voordelen. De woonkamer heeft namelijk een he-le mooi-e vloer, aldus de verhuurder. Zo mooi, dat die een stijging van de kale huurprijs met 30% rechtvaardigt.

Ik was verheugd en gokte op dubbel gerookt massief eiken. Het bleek een 35m2 laminaatje te zijn dat het zeiltje met de cavia’s verbond.

In vijf alinea’s had ik een waterdicht betoog inclusief berekening opgezet, waaruit maar een conclusie kon worden getrokken. Die vergoeding moest onmiddellijk omlaag, wat heet, worden geschrapt. Ik kreeg een eenregelige email terug “Nee. Ik onderhandel niet over de vergoeding”.

Voor mannen is onderhandelen een spel dat zij dagelijks spelen. Een van hun regels is: de eerste nee betekent geen nee, maar geeft de start van de onderhandeling aan.Vrouwen schijnen niet te kunnen onderhandelen. Ze hebben teveel empathie.

Zo niet ik. Had ik niet onderhandeld over de overname van hele corprate groups? Had ik niet de module “Harvard methode onderhandelen” afgerond? Ik zou hem wel even bellen.

"NEE." Geen tegenberekening. Geen begrip voor mijn overige startkosten. Geen tegemoetkoming in wasmachine of gordijnen. Gewoon een ferm NEE. “Waarom zoveel,” sputterde ik nog? "Omdat een ander het er wel voor over zou hebben."

Juist ja. Ik begreep het. Van de huur is geen cent af.

Volgende keer stuur ik een animatiefilmpje. Waarin de verhuurder in 3D op de stoep van de sociale woning wordt afgeleverd. In een doodskist van laminaat.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen