Doorgaan naar hoofdcontent

Als ik later groot ben

Tja. Ik ben altijd de braafste van de klas geweest. 
Door het VWO gerold, cv-fahige extra curriculaire activiteiten, een 9 voor mijn scriptie. 
En dat alles om, eh, een droombaan op de Zuidas te krijgen. Als ik de zoveelste uitnodiging voor een data room in mijn mail box krijg, neem ik een serieuze werkhouding aan, met gepeinigde blik op mijn scherm. En ga ik mijn leven, zoals Bassie dat zo treffend zegt, even aan de binnenkant van mijn ogen bekijken. Als ik terug kon naar 2000, het begin van mijn studietijd, wat zou ik dan zijn geworden, met wat ik nu weet? 

1. "Iets" in een museum. Echt een baan voor de sjieke Amsterdam Zuid meisjes die geen zin hebben om de corporate slaaf uit te hangen. Glamour, cultuur, maar het verdient geen zak. Dus op de door jou georganiseerde tentoonstelling over "Hoepelrokken in 17e eeuws Vlaanderen" moet je wel even een rijke geldschieter aan de haak slaan. Kein problem. Zonder stress heb je uren de tijd om je Bikram strakke lijf te hijsen in een gedegen Pauwpakje. Hello Marilene!

2. Redactrice bij een glossy. De hele dag rondrennen met moodboards en starbucks skinny latte's. Op Louboutins die de modehuizen ter promotie toesturen. Serieus nadenken over thema's als "Twaalf manieren om je onderbenen effectief te harsen" en "De Harem broek, ja of nee?". It sure beats jurisprudentie ontbijt.

3. Bioloog in Artis. Een jeugdfavoriet. Visjes voeren aan de pinguins. Een baby giraffe de fles geven. De rest van de dag wippende Bonobo aapjes uitlachen. Dicht bij de natuur.
Helaas zit ik in 2010 op een ander soort apenrots. 

Inloggen in de dataroom dan maar. 


Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …