ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 25 mei 2010

Cliëntenlunches

Vorige week had ik er weer eentje: een lunch met cliënt. Dit keer geen zakelijke bespreking op kantoor opgevrolijkt door de dagelijkse culinaire uitspatting van de catering. Nee, dit was een echte drie-gangen lunch, buiten de deur.  Met niets zakelijks te bespreken.

 

Deze lunch was “voor de leuk.” Althans, zo werd mij voorgehouden door de partner die mij op sleeptouw nam. Een beloning, als dank voor al mijn harde werken (lees: schuldgevoel afkopen voor al mijn avonden verloren aan zijn neuroses en slechte planning). En natuurlijk even “de banden aanhalen” met cliënt, want ook op de volgende declaratie die zij aftikken moet natuurlijk weer ons logo staan.

 

Twee uur lang in een restaurant met drie vijftigers die niets met elkaar gemeen hebben behalve werk en een stilzwijgende afspraak om het dáár niet over te hebben. Ik stond te springen.

 

Gelukkig was het in werkelijkheid nóg erger dan ik gedacht had. Gespreksonderwerpen die de revue passeerden waren suprematische kunst (kon ik niet over meepraten), over het bedrijf van cliënt twintig jaar geleden (kon ik niet over meepraten), de advocatuur twintig jaar geleden (kon ik niet over meepraten) en plannen voor aankomend weekend (wilde ik verder geen uitlatingen over doen in dit gezelschap).

 

Na twee uur beleefde lachjes, knikjes en af en toe instemmend ge-“hmmm” stond ik gelukkig weer heelhuids buiten. De gebruikelijke beleefdheden waren uitgewisseld, de handjes geschud en ik wilde nét opgelucht ademhalen toen de cliënt zich nog even omdraaide.Trouwens, volgende week is het Grote Opperhoofd in het land…. Misschien leuk om hem ook nog even te ontmoeten…

Hij was nog niet uitgemijmerd of mijn partner stond al te juichen als een kind in een snoepwinkel. Ik zal mijn secretaresse meteen een lunchafspraak laten inplannen voor volgende week riep hij terwijl hij bijna huppelend het verzoek door-blackberry-de.

 

Op mijn beurt kon ik nog net een vreugdedansje onderdrukken. Wie had gedacht dat lunchen nog vermoeiender kon zijn dan werken… just my luck!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen