Doorgaan naar hoofdcontent

De verGeenStijling van onze samenleving

Er zijn van die gebeurtenissen die je leven geheel overheersen. Dood, schijnt er eentje te zijn. Verhuizing is een goede tweede. Al dozen volstouwend verlies je langzamerhand het contact met de realiteit. Je gedachten beperken zich tot levensvragen als “Is het zonde als ik dit monopolypoppetje niet meeneem?” of “Hoort dit losse schroefje niet bij de linkerPax?

Voor een verhuizing zijn grofweg twee scholen. Nummer 1: je bereidt alles voor met de efficiƫntie van een Closing. Weken van tevoren cancel je je sociale agenda en je maakt pagina dikke to do lijsten.

Of, je bent een onvolwassen confrontatiemijdend persoon die alles op het laatste moment laat aankomen en dan jammerend een professioneel in de arm neemt. Deze werkwijze kan ik van harte aanbevelen.

De eerste variant vergt namelijk veel weggooien. En als ik ergens slecht in ben, is het wel dingen weggooien. Tampons? Goed, mits gebruikt. Lege nespresso hulzen? Ja. Maar, dat rokje uit de brugklas? Ok, het is functioneel beperkt tot beenwarmer, maar je weet nooit of je morgen ineens 10 kilo lichter wakker wordt...

Nu heb ik nog een reden om mijn troep lekker op te potten. Je vuilnis is niet veilig. Voor je het weet wordt jouw favoriete tamponmerk bekend gemaakt. Nou goed, hoe erg is dat?

Volgens Alexander Pechtold is dat heel erg. Hij “wil niet in een land leven waar vuilnisbakkenjournalistiek normaal gevonden wordt.” Alexander heeft misschien een beetje onder een steen gelegen de laatste twee decennia. Hele bewijsdossiers werden vroeger al uit vergeten computers weggetrokken. Bovendien, het is vuilnis! Je laat het achter, op de straat. Het is niet meer jouw eigendom, overgeleverd aan de wikken van de Staat. Daar heb je toch geen geheimhoudingsovereenkomst mee getekend? Als je niet wil dat bepaalde informatie openbaar wordt, dan stop je die zwangerschapstest lekker in de papierversnipperaar.

Maar in Nederland is iedereen heel boos. Eerst het jongetje Ruben en nu dit. De ethiek van de hele journalistieke beroepsgroep staat ineens ter discussie. Ondertussen is er nog niets gepubliceerd over Pechtold wat schadelijk is voor zijn imago of dat van zijn politieke partij. Jammer. Dan moeten we ons toch weer focussen op de inhoud van de verkiezingsprogramma's. Daar is alleen nog verdomd weinig over terug te vinden in de berichtgeving. Gelukkig is er binnenkort wel een Rouvoet Race game online. Ik ga weer verder met inpakken.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …