ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 18 mei 2010

De verGeenStijling van onze samenleving

Er zijn van die gebeurtenissen die je leven geheel overheersen. Dood, schijnt er eentje te zijn. Verhuizing is een goede tweede. Al dozen volstouwend verlies je langzamerhand het contact met de realiteit. Je gedachten beperken zich tot levensvragen als “Is het zonde als ik dit monopolypoppetje niet meeneem?” of “Hoort dit losse schroefje niet bij de linkerPax?

Voor een verhuizing zijn grofweg twee scholen. Nummer 1: je bereidt alles voor met de efficiëntie van een Closing. Weken van tevoren cancel je je sociale agenda en je maakt pagina dikke to do lijsten.

Of, je bent een onvolwassen confrontatiemijdend persoon die alles op het laatste moment laat aankomen en dan jammerend een professioneel in de arm neemt. Deze werkwijze kan ik van harte aanbevelen.

De eerste variant vergt namelijk veel weggooien. En als ik ergens slecht in ben, is het wel dingen weggooien. Tampons? Goed, mits gebruikt. Lege nespresso hulzen? Ja. Maar, dat rokje uit de brugklas? Ok, het is functioneel beperkt tot beenwarmer, maar je weet nooit of je morgen ineens 10 kilo lichter wakker wordt...

Nu heb ik nog een reden om mijn troep lekker op te potten. Je vuilnis is niet veilig. Voor je het weet wordt jouw favoriete tamponmerk bekend gemaakt. Nou goed, hoe erg is dat?

Volgens Alexander Pechtold is dat heel erg. Hij “wil niet in een land leven waar vuilnisbakkenjournalistiek normaal gevonden wordt.” Alexander heeft misschien een beetje onder een steen gelegen de laatste twee decennia. Hele bewijsdossiers werden vroeger al uit vergeten computers weggetrokken. Bovendien, het is vuilnis! Je laat het achter, op de straat. Het is niet meer jouw eigendom, overgeleverd aan de wikken van de Staat. Daar heb je toch geen geheimhoudingsovereenkomst mee getekend? Als je niet wil dat bepaalde informatie openbaar wordt, dan stop je die zwangerschapstest lekker in de papierversnipperaar.

Maar in Nederland is iedereen heel boos. Eerst het jongetje Ruben en nu dit. De ethiek van de hele journalistieke beroepsgroep staat ineens ter discussie. Ondertussen is er nog niets gepubliceerd over Pechtold wat schadelijk is voor zijn imago of dat van zijn politieke partij. Jammer. Dan moeten we ons toch weer focussen op de inhoud van de verkiezingsprogramma's. Daar is alleen nog verdomd weinig over terug te vinden in de berichtgeving. Gelukkig is er binnenkort wel een Rouvoet Race game online. Ik ga weer verder met inpakken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen