Doorgaan naar hoofdcontent

Female, Lawyer, Dutch...and Cheap


Dutch people are known for not necessarily the most charming characteristics. Rude has been mentioned. Loud. Inconsiderate. And, of course, cheap. Do not underestimate how these national handicaps affect one's daily life.
For the last year, I have been a devout receipt collector, compiling a sustainable paper trail of potential professional expenses. Gas station? Receipt. Coffee? Receipt. Dress? Receipt. Beauty salon? Hey, why not, it's representation.

Yes, I am a lawyer. Yes, I am a woman. Worse, I am Dutch.
Every year when Spring arrives, my Dutch heart starts pounding with joy. It's time to file taxes. Questions like: "How to maximize return on investment?" or “I've already paid for it, now what can I get back from the government?” dominate my thoughts.

Here comes the handicap:

I have two options. Either, I accept a standard forfeiture percentage of my total income for deductible professional expenses per category, or I make an exhaustive list of all my receipts, confessing every detail of my life as a splurging, spending shopaholic. The latter, more masochistic approach, has another upside besides shock therapy - no threshold applies.

I could settle for the fixed amounts. But what if, only what if all the coffee corner receipts I have collected exceed the standard reimbursement rate for business lunch? That’s it. Yes indeed! I could lose money! No oh no! Must. Save. Money. My heart starts throbbing.

I try to remain calm and take a realistic decision. I know my friends are out celebrating the return of spring on a terrace. (“No, I won’t make it. I just have to finish up on something.” “I thought you were in between jobs?” “Well, ehm, finishing up takes a little more time than I had imagined.”)

This is hard. I could just start with calculations for a month. Would it be OK to add yet another Karen Millen receipt to the tax deductible pile? Would a Saturday night dinner be likely perceived as a client event?

I wish I was a Desperate Housewife with my own expense account. Or, better yet, I wish I had my own accountant. But then again, that would cost me dearly...

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …