Doorgaan naar hoofdcontent

De Jurisprudentielunch

Advocaten worden betaald per uur. ZuidAs advocaten moeten gemiddeld zo’n zes uur van hun dag kunnen verantwoorden. Dat zorgt voor vreemde deformaties in de persoonlijkheidsstructuur. Tik Tak Tik Tak Tik Tak, wat kom je doen? Alleen drie jarige peuters en topsporters zijn net zo geobsedeerd door de klok.

De advocaat ziet de gemiddeld twee uur non billable als een beetje Me-time op de drukke werkdag. Die wordt bij voorkeur besteed aan koffie en panty’s shoppen op het Strawinskyplein. De advocaat wordt erg zuur als een deel van zijn Me-time moet worden geofferd aan niet zelf gekozen activiteiten. Loop je langs voor een kletspraatje, dan begint de azijnpisser al snel op zijn horloge te kijken met een blik die schreeuwt: je eet mijn tijd op.

De Jurisprudentielunch is daarom een eigenaardig fenomeen. De jurisprudentielunch is een niet declarabele activiteit. In 99,99% van de gevallen niet zelf gekozen. Voor de niet ingewijden: de jurisprudentielunch is een beukend saaie interne bespreking waarin een advocaat de rest bijpraat over de laatste wereldschokkende berichtgeving uit de JOR, JAR of een andere jeukerig jurisprudentietijdschrift. Zonder plaatjes. Niet academisch verantwoord.

Je zou denken dat de goegemeente de kroketten in rap tempo naar binnen schuift. Klaar om naar buiten te rennen, het Strawisnkyplein op. Maar nee, er is iets heel eigenaardigs aan de hand. Plotsklaps lijkt de advocaat te zijn vergeten dat er een uurtje unwinden van zijn dag af wordt afgesnoept. Hij weet het beter! En dat gaat hij de rest nu vertellen. Met verve demonstreert hij hoe hij zich de hele zondag heeft afgetrokken op de JOR. Liefst voor zijn beurt. De spreker is na alinea 1 de rode draad kwijt. Als kleuters op de speelplaats buitelen de advocaten over elkaar heen om het hoogste woord te voeren.

Hoogtepunt is dan het zakenrondje, ofwel het kringgesprek. De advocaten wippen op het puntje van hun stoel om hun wilde juridische avonturen van afgelopen week uit de doeken te doen. Ze praten ook hier weer voor hun beurt, naarstig op zoek naar een extra minuutje aandacht. Dit is hun moment om te shinen. Negen van de tien moeten worden afgekapt door de groepsleider als ze de beurt hebben.De beste me time is toch een beetje aandacht.

Ik zie mijn cappuccino verdampen.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …