Doorgaan naar hoofdcontent

Pakken en Pakkinnen

De zon schijnt en net als middelbare scholieren in de schoolpauze zwermen de pakken en pakkinnen naar buiten om een sigaretje te roken en een broodje te eten.

Vroeger waren het door moeder gesmeerde bammetjes. Nu zijn het ciabatta’s met pastrami en mosterd honing mayo van een Zuidas cateraar.
Net als op het schoolplein zijn de groepen goed te onderscheiden.

Rechts op het Strawinskyplein in de schaduw van de Ito toren zien we de nerds. Slungelige mannen in slecht zittende pakken van een ondefinieerbare kleur en stof. Sommige hebben hun eigen brood meegebracht, gesmeerd door moeder de vrouw. Anderen hebben een broodje bij Arie op Gelderlandplein gekocht ‘even lekker de benen strekken in de pauze’. Dit zijn de boekhouders of hoe zichzelf ook wel noemen: Accountants.

Links een groepje blonde dames. Hooggehakt en ietwat kortgerokt zitten zij een sigaretje te roken in de zon. Dit zijn de populaire meiden. Het mannelijk Zuidas volk gaat niet aan hun aandacht voorbij ‘snel een bankier aan de haak slaan om een expat leven in het zonnige Hong Kong tegemoet te gaan’ . Het is de recruitment afdeling van een plaatselijk consultancy firm.

Iets verder op de populaire mannen, die de aandacht vast weten te houden van de blonde dames. Strak in het juiste maatpak, met juiste snit en schoenen. Haar achterover gekamd mag weer en ook de zonnebril is belangrijk. Deze jongens zitten op het terras bij Koetjes en Kalfjes of Dicky’s. Geld zat en geen loonslaven, dus tijd om uitgebreid te lunchen. Dat ze internationaal georiĆ«nteerd zijn zie je aan het wijntje bij de lunch. ‘Doen ze in Frankrijk ook’. Dit zijn de bankiers of advocaat medewerkers van de Zuidas.

Rond 13:30h gaat de denkbeeldige schoolbel. De pakken en pakkinnen schuifelen de glazen torens in. De nerds bespreken de red flags van de jaarrekening en de populaire jongens grappen wat en de blonde dames lachen consequent om iedere grap.

Het enige verschil met de middelbare school zijn de rimpels.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …