Doorgaan naar hoofdcontent

Partir c'est mourir un peu


Today is my last day at the office. I am leaving the firm. It is time to reminisce on days gone by whilst stuffing office memories into boxes, side by side with my long-time secretary. Is that a tear blinking in the corner of her eye? I feel quite melancholic and seriously question my motivation for swapping my cubicle for the next one further down the block.

Colleagues drop into my office to pay their last respects. If this were a movie, the images would soften. If this were a song, it would be Whitney’s I Will Always Love You fading out. As the French say: "partir, c’est mourir un peu".

And, as we say in Dutch, "of the dead, nothing but good." So, from the moment I resigned, my working days turned into Pleasantville days. A lovely period of freewheeling, where a sugarcoated attitude seemed to apply to me only. It has been a while since I did any actual billable work, yet no subtle hints about our quickly deteriorating department turn over. A general understanding for slipping deadlines and fluctuating business hours. Of course, those traffic jams get worse every day!

Wrapping it up implies unwinding, it seems. It is funny how employers will go out of their way to make you a good leaver. Yes, you should definitely come back! (Yet I won’t make you an offer right now.) Of course we pay for your farewell cocktail party. No, I insist! Add in a little dinner too!

I must confess to be very sensitive to this professional type of sucking up. Of course, I know that the only reason for this disproportionate level of appreciation is the potential future interdependency that my now-former boss and I may have. When you cut your ties loose, you are no longer subject to the office hierarchy. You never know where you will meet again. So your former employer will no longer boss you around, but will grind his teeth and smile. Why, I may just be the next CEO of Shell.

But somewhere over the rainbow dawns a new day at a new firm. It will be difficult to wake up and smell the coffee.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …