ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







zondag 13 juni 2010

Shit runs downhill

Als junior draai je vaak op voor de verantwoordelijkheden van je baas. Delegeren noemen ze dat. Eenrichtingsverkeer naar beneden alsof ze een family pack laxeermiddelen hebben geslikt. Je agenda raakt overstroomd en jijzelf in de shit. Voor je het weet snorkel je in je eentje in een bodemloze gierput rond. Een foutje is dan snel gemaakt. Shit happens.

Als junior draai je soms ook op voor de slordigheden van je baas. Shit runs downhill noemen we dat. Vaak in de vorm van een cover your ass email waar gebruikt WC papier nog fris bij afsteekt. Ja, dat stinkt!

Maar watskebeurt als er vijf miljard is verdwenen, zoals in het geval van Jerome Kerviel?


Jerommeke was achtentwintig, toen hij de beursvloer bij Société Générale betrad in 2005. Met een verlies van vijf miljard op posities die hij in 2008 had ingenomen, kwam de Franse bank er bescheten vanaf. Een “je m’excuse” ging de lucht niet klaren; Jerommeke staat deze weken terecht in Parijs.

Nou is het de vraag of Jerommeke poep in zijn ogen had, of het hoger management. Voorafgaand aan het proces heeft Jerommeke flink bagger lopen spuien over de banking industry en général en SocGen in het bijzonder. Vorige maand verschenen zijn memoires, waarin hij stelt zondebok te zijn voor de financiële sector in zijn geheel. Jerommeke weigert die verantwoordelijkheid alleen te dragen. "Hoeveel heb je verdiend?", was de enige en steeds terugkerende vraag op het einde van de dag, zo vertelt hij in zijn boek. Jerommeke stelt dat het management op de hoogte was van de risicovolle posities die hij innam:
For a year, no it's impossible. On a trading desk we are all within 50cm of each other. Everything is seen; everything is heard....(My bosses) encouraged me instead'. (…) Seventy per cent of the time, the (trading) limits were broken'.

Zijn oude baas, Jean-Pierre Mustier, kreeg naar eigen zeggen pas lucht van de zaak toen Kerviel in een email aan een vriend overwoog zichzelf voor de trein te gooien. Toen was het volgens Mustier tijd voor een gezamenlijke WC bezoekje. And then… the shit hit the fan.

Het riekt hoe dan ook naar onfrisse praktijken. Kerviel’s carrière is inmiddels down the drain: Jerommeke werkt nu bij IT. Kop op Kerviel. Shit happens!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen