Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit juli, 2010 weergeven

Copycat

Onverwachte trendsetter: Holland. Nog onverwachtere copycat: Londen. In Londen probeert de Britse overheid de City boys en Girls op de fiets te krijgen. Vandaag zijn 6,000 fietsen bij 400 "docking stations" geplaatst. Het zogeheten Barclays Cycle Hire scheme (naar de gelijknamige bank) is opgezet in navolging van Parijs. Parijs? Hallo? Een beetje meer restecpa voor de moeder der fietssteden alsjeblief.Iedereen probeert gewoon de vibe uit onze hoofdstad op te pakken. Die al zo oud is als Old Amsterdam. Hello London, bonjour Paris, wake up in this wrold :) Volg de introductie van het stalen ros in de City op http://www.guardian.co.uk/uk/2010/jul/29/cycle-hire-scheme-live-updates

Het Kantoor VI

Bikers & Bitches

We Dutchies bike. We bike to work, to court, to the club, and then back to bed. Is it the lack of hills? The outrageous cab fares? The risk of submarining into a canal when trying to park a car? Or having to wait up to eight years for a city parking permit?
Who knows? We just don’t know better.

Fresh out of the diapers, every Dutch toddler is equipped with their first Harley: a three wheeler. I remember rolling down the streets on one of these babies at the tender age of three. (OK, no need to get into my street credibility at the time.)

The point is, biking is as quintessentially Dutch as tea is English. We do not even consider it a sport. Biking is to us what the Tube is to the City boys and girls, and the yellow cab is to SJP: a necessary means to get by.

Except, of course, for the group that have taken it to the next level, the few ZuidAs boys and girls, like me, infected with the pan-European virus of the Tour du France. They roam the outskirts of Amsterdam on their velo du course, t…

Het Kantoor V

Het Kantoor IV

Kantoor III

Om te kijken

In de categorie: ‘Wat te doen op een druiligere zomeravond of weekend’ hebben wij na Breaking Bad een andere serie in de aanbieding. Dit keer een serie waar al heel wat seizoenen van zijn verschenen, dus zijn heel wat avonden voorlopig gevuld.
De serie is al een lange tijd op comedy Central te zien, maar aangezien wij met zappen nooit veel verder komen, dan de 9 van net 5, hieronder de trailer en een korte Samenvatting.
Have fun!

Je moet even door een paar episodes heen, maar dan slaat de verslaving toe en ben je niet meer te stoppen. Entourage is het verhaal van Vince en zijn vrienden. Vince is een big-time moviestar en hij heeft altijd zijn vrienden mee.
Het principe entourage is uitvergroot bij de rappers en hiphoppers die altijd met gemiddeld 12 man op het podium staat. Als first time bezoeker van een optreden vraag je je dan ook af wie nu precies djiggie dje of .. is. En wie zijn al die andere mensen op het podium, die niks doen. Die mensen, dat is zijn entourage. Dat zijn de vriende…

Misleiding

Op de website van de Guardian, stond deze week een bizar artikel over een rechtszaak in Israël. Een single joodse vrouw klaagt een getrouwde Arabische man aan voor verkrachting door misleiding.
Voordat zij aan de one-night stand met deze man was begonnen, dacht ze dat de man single was en joods. Na de one-night stand kwam ze erachter dat de man getrouwd was en van Arabische afkomst.
Vervelend, zou je denken. Maar no biggie. Hoe vaak gebeurt het bij ons op de Zuidas wel niet dat we denken een ongetrouwde rijke vent aan de haak hebben geslagen, die in werkelijkheid getrouwd is met twee kinderen en daardoor geen cent meer te spenderen heeft.
Shit happens, weten wij. Klaag erover bij je vriendinnen en move on.
Zo niet deze vrouw. Deze vrouw laat het er niet bij zitten en klaagt de man aan voor verkrachting door misleiding. En. Ze wint de zaak.
Nee, maar echt!
Dus je gaat als Nederlandse vrouw naar bed met een Turkse, Chinese, Surinaamse of Duitse vent die je hebt opgepikt in de kroeg. Op het m…

Kantoor II

Het Kantoor I

In therapie?

“En wat doet dat dan met jou als Robert Jan zo tekeer gaat. Nee, hoho, blijf nou even dicht bij je gevoel. Dicht bij jezelf. Wat voel je dan?” He lekker. Niks zo verfrissend als een uurtje afgekocht zelfbeklag bij de psycholoog.

Krises. We hebben het ook niet makkelijk. Een vette paycheck, een 120 m2 in Goud Zuid en die bakfiets staat alvast gereserveerd. Je houdt zo weinig te wensen over! En 80% minder tijd om fijn met jezelf bezig te zijn dan toen je nog studeerde. Op een dag word je wakker met grijze haren naast de scharrel die je ooit voor de grap van de bar hebt geschraapt in de kleine Cool Down. En je denkt, heel Doe Maar, Is dit alles?
De gemiddelde ZuidAsser denkt die quarterlife crisis wel even te kunnen tackelen. Wij zijn can do persons. Geïnspireerd door mede stumpers in de stoel bij O of Phil, gaan we op zoek naar onszelf. Een yoga klasje hier, een cursusje Mindfullness daar. En heb jij deel 643 van de Power of Now al gelezen? Als je dan nog geen afleiding hebt kunnen vind…

My boss is a smurf

Every time my boss walks into my office, I feel a little sick. One look at his face and my hands start shaking. My throat tightens and my head feels heavy. "Good morning", I reply to his grunt.
He is a short man, with a constant red face and due to his size (or rather, the absence of it) he suffers from a typical Napoleon Complex.

He shouts at his employees and is constantly angry with the rest of the office and the world. He finds everyone, except himself, incompetent. But he wouldn’t dare telling this to his peers or his superiors in their faces, because on top of being angry at everyone, he is a coward. So he shouts from his office into my office how he feels about his boss, his colleagues and the board of directors. But whenever they come in, he is a smiling geisha, sucking up to his boss and the board.

About his feelings towards us, he is a little more specific. He makes mean little jokes that are hurtful, but hard to respond to, without breaking down in tears. And becaus…

Lieve ZoZa's,

Lieve ZoZa's.

Ik werk twee jaar en een paar maanden als advocaat-stagiaire bij een kantoor op de Zuidas. Een half jaar geleden ben ik gewisseld van een transactiepraktijk naar een procespraktijk. Op mijn vorige sectie had ik het best wel naar mijn zin. Mijn collega's daar waren aardig en de partners waren super vriendelijk! Ik vraag me wel af of die gevoelens wederzijds waren. Vriendinnen zeggen wel eens dat ik een beetje een plaat voor mijn hoofd kan hebben.

Toen moest ik dus een tijdje geleden switchen naar een procespraktijk, laten we het I.E. noemen. Vanaf moment 1 dat ik daar was had ik het gevoel dat ik er niet thuis hoorde. Ik kan niet goed opschieten met de partner die de sectie bestiert. Hij is een mega goeroe op zijn gebied en een totale diva. Maar op een of andere manier heeft hij gewoon besloten dat hij niets van me moet hebben. De laatste maanden merk ik dat ik geen klussen meer krijg, niet van hem, maar ook niet van andere partners. De eerste weken is dat nog wel r…

Prank mails

Ok. De prank mails zijn een rage. Iedereen waagt zich er aan, maar de ruler blijft een zekere David Thorne. We kennen inmiddels allemaal de spider grap. Niet? Kijk dan even hier. Maar deze man heeft nog veel meer in zijn mars en daar kwamen wij, rijkelijk laat, een paar weken geleden achter. Hij maakt niet alleen geen vrienden met de bankbeambten. Ook zijn buren, buurtgenoten en collega’s moeten eraan geloven. Voor de website klik hier. Voor een van de betere mails klik op lees meer.




From: David Thorne
Date: Monday 8 Dec 2008 11.04am
To: Matthew Smythe
Subject: R.S.V.P.

Dear Matthew,
Thankyou for the party invite. At first glance I thought it may be a child’s party what with it being vibrant and having balloons but I realise you probably did your best with what little tools were available. I wouldn’t miss it for the world. What time would you like me there?
Regards, David.

From: Matthew Smythe
Date: Monday 8 Dec 2008 3.48pm
To: David Thorne
Subject: Re: R.S.V.P.

Hi David
Sorry the note was just to…

Om te kijken - Breaking Bad

Het is komkommertijd. Er is vrij weinig spannends te lezen in de bladen (behalve uiteraard ons interview in VN) en televisietechnisch zit je de herhaling van As The World Turns nog maar een keer te kijken. Geen DWDD, geen nieuwe series. Enkel maar herhaal tv. Uiteraard zijn er de terrassen die lonken op zwoele zomernachten. De roseetjes en de witbiertjes. Maar wat doe je op een regenachtige avond, zoals morgenavond bijvoorbeeld. Dan kijk je series. En niet een aflevering. Nee meerdere afleveringen na elkaar, want dan pas kom je echt in het verhaal. En, zoals mijn oma zo mooi verwoordde; Door je mee te laten slepen in een goed verhaal, leef je meerdere levens. Uiteraard had zij het over het geschreven woord, maar we zijn inmiddels een paar decennia verder in de tijd.
Wij helpen je aan de nodige ontspanning tijdens de regenachtige zomernachten door de komende weken met een aantal reviews van series te komen. Zo te downloaden van da interweb.


De eerste serie die wij hier bespreken is hele…

Niet vrij, toch vakantie

Het is zomer. Buiten schijnt de zon en binnen giert de airco, met snotterende neuzen als gevolg. Op de Zuidas hanteert iedereen een tropenrooster. We beginnen laat en eindigen vroeg. Voor sommige collega’s is dit niet iets wat specifiek tot de zomer behoort, maar voor de meeste Zuidassers wel. Het is vakantietijd en het is rustig. Alle managers met schoolgaande kinderen zijn op vakantie en ook de secretaresses zijn er niet om ons in de gaten te houden. De echt fanatieke Zuidasser zonder kinderen neemt ook in deze tijd vakantie, maar de meeste weten, dat de zomer sowieso wel wat down time met zich meebrengt. Dus waarom zou je een van die kostbare 20 vakantiedagen aan een vakantie in de zomer verspillen? Bovendien zijn er festivals en Amsterdamse terrassen to attend. En met het gehanteerde tropenrooster, kun je vanaf 17:00h al aan je eerste witbiertje zitten. En je collega’s doen gezellig mee, dus je hoeft je niet betrapt te voelen.
Vakantiedagen opnemen. Dat doen we dus mooi niet!
.

De babbelbox

Haaaaai. Hoe is ie? En bam. Daar zit de babbelbox. Op de hoek van je bureau. Lege blik, geen duidelijke missie. Komt even langs om wat van zich af te praten.

Jij hebt acht uur om wat te maken van je werkende dag. Acht uur, waarvan er zes declarabel moeten zijn. 2 uur om te twitteren, facebooken, blogposts te schrijven en te lunchen. De babbelbox begrijpt dit niet.

De babbelbox is als een Iphone 4 in de death grip. Voor je het weet heb je haar gevoeligste plekje geraakt. Crappers. Haar sociale antennes lijken te zijn geknapt. Je probeert nog wat te signaleren. Laat je ogen steeds vaker afdwalen richting scherm. Antwoordt niet op een vraag. Zucht een paar keer nadrukkelijk.

Helaas. De babbebox staat alleen nog maar op zenden.

Laat haar gewoon niet binnen, zou Steve Jobs zeggen. Dat gaat misschien nog op voor de jongere collega. Maar wat te doen met een claimende meerdere? Het type verzuurde medewerker met overspannen eierstokken zonder duidelijke sociale agenda? Voor je het weet ben jij h…

Helemaal zo gek nog niet

I'ts just another manic Monday... Wie zit er op deze zonovergoten maandagmorgen vol enthousiasme en overgave achter zijn PC? Niemand. Nobody home.

De halve afdeling is uitgezonden. Op missie naar de Cote d'Azur of de Costa del Sol. Met lede ogen zien wij aan de verkeerde kant van het glas de zomer aan ons voorbij trekken. Tenzij? Je een creatieve oplossing bedenkt voor dit probleem. Zoals onze jongens uit het leger. Je gaat bij je baas te biecht over je avonturen van dit weekend: "En nu ga ik wel eens naar een festivalletje, zo in de zomer. En tja van het één komt het ander. Er was veel druk vanuit de groep. Dus toen nam ik er één. En toe nam ik er nog één, en nog één....En inmiddels kan ik niet meer zonder. Dus het lijkt me beter dat ik van Project Klatergoud wordt afgehaald..."

Het leger. "Helemaal zo gek nog niet".

Lieve Zoza's

Een paar weken geleden vroeg HR of ik een studentstagiaire, we noemen hem "Rik" onder mijn hoede wilde nemen en zijn aanspreekpunt kon zijn op kantoor. Dat vond ik natuurlijk prima, en sindsdien heb ik een rondje met hem over de sectie gelopen om hem aan iedereen voor te stellen, ben ik met hem gaan lunchen, kan hij bij me terecht voor vragen, etc.

Probleem is dat het enorm irritant kereltje is.

Hij overschat zijn rol op kantoor volledig. Tijdens sectielunch gaat ie rustig een kwartier lang over zijn eigen onbelangrijke memootje doorzagen. Menig medewerker rolt met zijn ogen als Rik weer op zijn praatstoel gaat zitten. Maar de partners op kantoor vinden hem fantastisch! Als een partner naar me toeloopt om een zaak te bespreken, en Rik staat er toevallig bij, dan blijft Rik rustig nog tien minuten naast ons staan om zijn "suggesties" over de koers van de zaak te geven. Ook gaat hij, met de partner erbij, simpele juridische concepten op luide toon aan me uit staan le…

Poepen op kantoor, hoe doe je dat?

Tja dames (en heren, maar die hebben er geloof ik niet zo'n probleem mee), even een momentje stilstaan bij het dagelijks darmdilemma.
Poepangst op kantoor is een wijdverbreid probleem.
Het is gewoon niet te doen, als er net iemand anders de w.c. naast je inloopt, en vervolgens live kan meegenieten van de audio versie van jouw Mr. Hanky in de pot.

Ook vervelend, als iemand na jou de w.c. wil gebruiken en tegen een muur van geur aanloopt. Het is niet fraai, maar je moet natuurlijk altijd degene die voor je is geweest de schuld geven. Dus met zo'n hulpvaardig gezicht naar buiten lopen, en dan "Oe. Nou hier zou ik niet naar binnen gaan. Arlette was hier net. Ze heeft weer last van prikkelbare darm. Rot voor d'r. Maar die lucht!"
Ja het is heel gemeen, maar dat is nu eenmaal de w.c. code. It was never you!

Anyhow, bijgaand een instructiefilmpje over het thema. Succes!

Inspiratie: Chantal Biya, First Lady van Kameroen

Dit is Chantal Biya, de first lady van Kameroen.
Drie woorden: stijl, elegance en colour coordination.
Chantal was deze week op bezoek bij Carla Bruni-Sarkozy, om Bastille dag te vieren. Model schmodel. Carla had het moeilijk om haar bleke botox snoetje overeind te houden naast de exotische glamour van Miss Chantal:



Ook Paris kan niet op tegen de hard core glamour van Chantal:

Womenomics

Applying for your first job is nerve racking. The second time around, you think you've been around the block and know how to play this game.
You upgraded your CV and added a shimmer of brilliance and social awareness while you were at it. With straight As in university and hobbies such as alpinism with the physically challenged and aura reading for the blind, there is but one conclusion your interviewers can arrive at: not only is this our Golden Profit Centre for the next decennium, but also a generally good person at heart. Hurray! This woman is the man for the job. Yes you can!

Or, can you? It seems that when applying the second time around, factors not necessarily related to your competencies have become relevant as well.
Last Friday I was having after-work drinks with my friends J, consultant, and C, soon-to-be doctor. Any potential patient would refrain from a daily diet of apples knowing C. C is a true Dutch beauty, tall, blond and blue-eyed, who does not fail to match her mo…

Nigel vs Geert

De actualiteit van deze week is de verloren wedstrijd, de huldiging en de mening van de buitenlandse pers. In de buitenlandse pers worden we verguisd, vooral de Kung fu trap van Nigel de Jong is een geliefd onderwerp. Breed uitgemeten in de wereldwijde pers haalt Nigel de Headlines. Nederland zou zich moeten schamen volgens de buitenlandse pers. Maar wij zijn trots op onze jongens, onze zonen. Dat laten we ze zien door ons massaal naar de grachten te begeven.

Dan die andere actualiteit. De (in)formatie. Hoewel de gesprekken momenteel uitsluitend met de Paars plus partijen plaatsvinden, worden we nog achtervolgd door de monsteroverwinning van Geert.. Hij is nog lang niet uitgespeeld en zal ons de komende jaren nog vaak internationaal voor schut zetten met opmerkingen over de Kopvoddentax, de Jihad, Palestina en Henk & Ingrid.
De narigheden van Geert worden een stuk minder breed uitgemeten in de buitenlandse pers, terwijl ze toch een veel grotere groep kwetsen dan slechts een enkele,…

CEO's

Gisteren hebben ze wel de felicitaties in ontvangst genomen. Onze jongens zijn helden. Zondag hadden ze er wat moeite mee. Nog teleurgesteld na hun nederlaag en verdrietig omdat ze niet geschiedenis konden schrijven, waren ze niet blij met de tweede plek. De zilveren medailles werden met moeite in ontvangst genomen en snel weggestopt. Van Persie voorop. Velen spraken er schande van. Slechte sportmanschap en onvolwassen vonden velen het. Maar wat we soms vergeten is dat we praten om 20-jarige jongens, die heel erg graag wilden winnen. En als dat niet lukt, mag je dan niet gewoon boos zijn en ontevreden met een tweede plek? Wordt er niet gewoon bovenmenselijke volwassenheid van ‘onze jongens’ gevergd? Omdat ze vaak meer, verdienen dan de CEO’s van multinationals, verwachten wij net zulke professionaliteit. Maar het zijn geen CEO’s die bedrijven runnen, het zijn 20-jarige jongens. En geld maakt niet volwassen.
Volwassen kerels staan jankend na afloop op het museumplein. Moeders van pubers…

Stare into the sun

Ja hoor. Gevonden! Hmm, wat een lekker zomerhitje van Graffity 6. Het klinkt naar bootjes, het terras bij Brandstof en... Biertjes! Dat kan kloppen, want het is het liedje van de Wieckse Witte reclame dat we niet meer uit ons hoofd krijgen. De clip is een beetje trippy. Maar dat past wel bij de zomer. Sante!

Totaalvoetbal

Crappers. Gewonnen, gegokt, verloren. El pulpo había hablado. En helaas, de damn fish was right. Ik hoopte nog op een statistical error, maar het was tika taka futbol en niet totaalvoetbal dat domineerde afgelopen zondag.

Je geeft een land Cruyff, je krijgt een nukkige Engelse referee en negen kaarten terug. Boehoe! De Britse kranten spreken over de “Dirty Dutchmen” alsof wij het nieuwe Argentinië zijn. Unfair! Goed, die jubeltrap van De Jong leek niet sympathiek, maar hij bedoelde het niet zo. Echt! En Van Bommel is in het echt heel aardig. Denk ik.

Het is weer voorbij, die mooie zomer. De hemel begon gisteravond spontaan te huilen. Dat is niet alleen jammer voor je relatie of de economie, maar ook voor de sfeer op kantoor. De afgelopen weken waren één aanzwellende golf van saamhorigheid. Samen kijken met je collega’s op maandagmiddag, of een spontante kantoorborrel na de wedstrijd op donderdagavond. Je secretaresse begreep waarom jij Casillas stiekem zo’n kanjer vond en met de kantin…

Boek!

Corporates and corporetttes! Beslaat jullie cubicle al? Hier wat afleiding: als het strakjes weer winter is ligt ie eindelijk in de winkel! Ons boek! Het wordt uitgegeven door Pearson en ligt waarschijnlijk begin december in t schap. Zie het Persbericht TenPages.com van vandaag.

Check ook ons interview in het dubbeldikke zomernummer van Vrij Nederland jaja met foto voor de nieuwsgierigen.... Pfff nog ff volhouden vandaag. Sous bras onder de arm en veel cola light;) TGIF!! xoxo

De 36-urige werkweek

Stel, je bent al een paar jaartjes aan het werk en je ziet dat er meer dingen te doen zijn in het leven dan enkel werken. Je wilt iets creatiefs doen, maar je vindt er de tijd maar niet voor. Of je wilt graag voor je zelf beginnen, maar bent nog niet helemaal klaar om het zonder al dat heerlijke geld te doen.

Wat doe je dan? Dan ga je minder werken. Op de ZuidAs heeft nagenoeg iedereen een 40-urig contract, maar een 50 tot soms wel 80- urige werkweek. Een dag minder werken betekent dus een 32-urig contract, maar een 40 tot soms wel 64-urige werkweek. Tenminste, als je het goed doet. Vaak komt het er op neer, dat je een 32-urig contract hebt, maar nog wel een 50 tot soms wel 80-urige werkweek. Weliswaar voor 20% minder loon. Je kunt jezelf de vraag stellen of je jezelf dan niet niet te kort doet. En je kunt je afvragen of je op deze manier nog wel toe komt aan je eigen bedrijf, of je eigen schilderij.
Als je ambtenaar bent of in sommige gevallen bankmedewerker, dan bestaat er zoeiets als…

Toekomstdromen

In het huis tegenover me zie ik een koppel schoonmaken. Heel typisch. Zij is aan het zuigen; hij strijkt glad. Zo door de dubbele beglazing heen lijken ze midden tot eind twintig en blank. Zij met Abercrombie jogging broek, hij met halflang haar. Francien en Olivier. Of misschien Sandra en Daan.

Wat doet een koppel van mijn leeftijd in hemelsnaam schoonmakend op een doordeweekse dag in Goud Zuid?

Het is nog geen 16h! Het is goddomme zomer!

16.30h: Hij is nog steeds de strijkplank aan het opwrijven, zij is in de weer met de slang. Nu begint Sandra met soppen. Dit is geen sporadisch voorkomende aanval van huishoudelijk vlijt, dit is het serieuzere schoonmaakwerk. Meneer en Mevrouw Helderder zijn cleaners with a cause.

Ik heb met moeite één vrije dag per week losgepeuterd voor blog en boek dankzij een flauwe smoes over "lang gekoesterde verlangens voor zelfstudie en wetenschappelijke ontplooiing." Maar, geen ZuidAsser neemt een dag vrij in de week om samen op maandag te gaan staa…

Kantoorkoppel

"Nee Gerard. Dit is toch niet nieuw! Nu zie ik het je verdorie weer doen. Tijdslijnen Gerard! Planning! Nou vooruit. Sta daar niet zo lullig te staan. Moet je soms plassen ofzo? Ik leg het je nog wel een keertje uit."

Het is weer tijd om over te schakelen naar het "Gerard krijgt een standje van Bernadette" journaal.

Gerard is begin veertig, en boos vanwege management aspiraties en "daar hoor ik te zitten" complex.
Verder: Mephisto schoenen, en een boterhammenpakket door zijn vrouw in een zijvak van zijn rugzakje gestopt. Hij is een beetje kalend op het midden van zijn hoofd en gaat altijd net te laat naar de kapper. Zodat hij met zijn vrolijke zijkantkrullen net een paar weken Pipo de clown effect meepakt.

Bernadette is eind dertig, maar zou ook midden veertig kunnen zijn. Een grijzende dorre knot op het achterhoofd gespeld. Ze heeft een standaard blik voor elke situatie: zuur. Alsof er botox in haar lachspieren is gespoten, en haar mondhoeken als twee impote…

Biertje?

Ok. Op de Zuidas lusten we allemaal wel een glaasje. Na werk wordt er in de Blauwe Engel heel wat bier gedronken en tijdens lunch wordt er wijn genuttigd bij Dicky’s. Maar sommige collega’s weten niet van ophouden.

Iedere ochtends sta ik in de lift en kan ik ruiken dat er de avond ervoor stevig is gedronken. Het is iedere keer dezelfde collega. Hij komt iedere ochtend steeds iets later na werk en ziet er steeds iets beroerder uit. De wallen worden donkerder en de groeven dieper. Mijn collega is midden 40 en hij heeft het hoogtepunt van zijn carrière wel zo’n beetje bereikt. Hij verdient goed, maar hij lijkt er niet gelukkiger op te worden. Hij had eigenlijk fotograaf willen worden. Maar ja, dat verdiende natuurlijk niet genoeg.
In zijn betere jaren was hij te vinden op borrels en tijdens de lunch nam hij af en toe een wijntje. Moet kunnen toch? Om de dag iets dragelijker te maken.

Nu kom je zijn kamer binnen en lijkt het alsof je een kroeg binnen wandelt. De verschraalde bierlucht vliegt…

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!