Doorgaan naar hoofdcontent

Biertje?

Ok. Op de Zuidas lusten we allemaal wel een glaasje. Na werk wordt er in de Blauwe Engel heel wat bier gedronken en tijdens lunch wordt er wijn genuttigd bij Dicky’s. Maar sommige collega’s weten niet van ophouden.

Iedere ochtends sta ik in de lift en kan ik ruiken dat er de avond ervoor stevig is gedronken. Het is iedere keer dezelfde collega. Hij komt iedere ochtend steeds iets later na werk en ziet er steeds iets beroerder uit. De wallen worden donkerder en de groeven dieper. Mijn collega is midden 40 en hij heeft het hoogtepunt van zijn carrière wel zo’n beetje bereikt. Hij verdient goed, maar hij lijkt er niet gelukkiger op te worden. Hij had eigenlijk fotograaf willen worden. Maar ja, dat verdiende natuurlijk niet genoeg.
In zijn betere jaren was hij te vinden op borrels en tijdens de lunch nam hij af en toe een wijntje. Moet kunnen toch? Om de dag iets dragelijker te maken.

Nu kom je zijn kamer binnen en lijkt het alsof je een kroeg binnen wandelt. De verschraalde bierlucht vliegt je tegemoet. Hij gaat niet meer mee naar borrels, maar gaat vroeg naar huis. Zijn afgeleverde werk is niet meer wat het geweest is. Hij lijkt dagen niks te doen en veinst een druk werkbestaan.

Zijn peers deden het eerst nog af met een opmerking. Zo, zo lekker gefeest gisteren? Maar dat begint nu gênant te worden.
Ik en een andere collega vragen ons af of we actie moeten ondernemen. Naar HR? Dan drijven we het ook zo op de spits. Naar zijn baas? Dat maakt ons verklikkers.
We hebben al met hem gesproken, maar hij doet alsof er niks aan de hand is.

We laten het hier maar bij. En trekken er een les uit. Nooit te lang ergens blijven zitten, waar je alcohol nodig hebt om de dag door te komen.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …