Doorgaan naar hoofdcontent

Bikers & Bitches

We Dutchies bike. We bike to work, to court, to the club, and then back to bed. Is it the lack of hills? The outrageous cab fares? The risk of submarining into a canal when trying to park a car? Or having to wait up to eight years for a city parking permit?
Who knows? We just don’t know better.

Fresh out of the diapers, every Dutch toddler is equipped with their first Harley: a three wheeler. I remember rolling down the streets on one of these babies at the tender age of three. (OK, no need to get into my street credibility at the time.)

The point is, biking is as quintessentially Dutch as tea is English. We do not even consider it a sport. Biking is to us what the Tube is to the City boys and girls, and the yellow cab is to SJP: a necessary means to get by.

Except, of course, for the group that have taken it to the next level, the few ZuidAs boys and girls, like me, infected with the pan-European virus of the Tour du France. They roam the outskirts of Amsterdam on their velo du course, trying to fool themselves that any acceleration on our fully flat stretches of dry-milled land would compare with the Tourmalet or Mont Ventoux. Silently, they point out bumps in the road to one another. Just making sure none of their team mates get hurt.

Of course, this has nothing to do with the type of biking that is really going on in the Tour at the moment. Operating at the highest level implies fierce competition, right? At least, that’s what we’ve been told when it comes to working for a top notch firm. Call me a girl, but strangely enough I don't get it. Earlier in the Tour, Schleck was angry with Contador for - here it comes - not having waited when his chain fell off. It is a professional competition, right? I doubt whether I would wait for a colleague with a flat tire when riding to work. “See you at the office, and good luck,” would probably be my response. Over the days, Schleck and Contador 'needed to talk'. Apologies were demanded and made. On Thursday, they kissed and made up, and finished together on the Tourmalet as a cuddling symbiosis. Holding hands, rubbing shoulders, patting each other on the back.

Is this top sport? Is this possible?

Why, I may just start Monday morning off with a pat on the back and an unsolicited coffee for my colleague.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …