Doorgaan naar hoofdcontent

De 36-urige werkweek

Stel, je bent al een paar jaartjes aan het werk en je ziet dat er meer dingen te doen zijn in het leven dan enkel werken. Je wilt iets creatiefs doen, maar je vindt er de tijd maar niet voor. Of je wilt graag voor je zelf beginnen, maar bent nog niet helemaal klaar om het zonder al dat heerlijke geld te doen.

Wat doe je dan? Dan ga je minder werken. Op de ZuidAs heeft nagenoeg iedereen een 40-urig contract, maar een 50 tot soms wel 80- urige werkweek. Een dag minder werken betekent dus een 32-urig contract, maar een 40 tot soms wel 64-urige werkweek. Tenminste, als je het goed doet. Vaak komt het er op neer, dat je een 32-urig contract hebt, maar nog wel een 50 tot soms wel 80-urige werkweek. Weliswaar voor 20% minder loon. Je kunt jezelf de vraag stellen of je jezelf dan niet niet te kort doet. En je kunt je afvragen of je op deze manier nog wel toe komt aan je eigen bedrijf, of je eigen schilderij.
Als je ambtenaar bent of in sommige gevallen bankmedewerker, dan bestaat er zoeiets als een 4x9 week. Dat betekent voor meer uren per dag betaald krijgen en toch nog een volledige dag vrij om te spetteren en te kleuren. Ideaal. Maar je baas is niet gek.

Hij wil zo min mogelijk betalen voor zovel mogelijk uren. Dus een 4x9 week wordt zelden toegekend. Mijn collega wil dolgraag 4x9 werken. In haar functioneringsgesprek schermde zij met het feit dat ze een 60 urige werkweek heeft en maar 32 uur betaald krijgt. Die 4 uur extra mochten van haar best op rekening van de baas. Ze gooide met termen, als ‘Het Nieuwe Werken’ en ‘Werken 2.0’. De werkgever moet flexibel zijn. Een 36-urige werkweek weigeren is toch niet meer van deze tijd.
Helaas is onze baas een 58-jarige vakidioot en heeft hij een hekel aan alles wat van deze tijd is. Werken 2.0 is dus stompzinnig volgens hem en ‘iets creatiefs’ doe je maar in je eigen tijd. Uiteraard, nadat je een normale werkweek (met bijbehorende 80 uren) hebt gedraaid.

Die creatieve uiting die moet dan maar op zondagochtend plaatsvinden.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …