Doorgaan naar hoofdcontent

De babbelbox

Haaaaai. Hoe is ie? En bam. Daar zit de babbelbox. Op de hoek van je bureau. Lege blik, geen duidelijke missie. Komt even langs om wat van zich af te praten.

Jij hebt acht uur om wat te maken van je werkende dag. Acht uur, waarvan er zes declarabel moeten zijn. 2 uur om te twitteren, facebooken, blogposts te schrijven en te lunchen. De babbelbox begrijpt dit niet.

De babbelbox is als een Iphone 4 in de death grip. Voor je het weet heb je haar gevoeligste plekje geraakt. Crappers. Haar sociale antennes lijken te zijn geknapt. Je probeert nog wat te signaleren. Laat je ogen steeds vaker afdwalen richting scherm. Antwoordt niet op een vraag. Zucht een paar keer nadrukkelijk.

Helaas. De babbebox staat alleen nog maar op zenden.

Laat haar gewoon niet binnen, zou Steve Jobs zeggen. Dat gaat misschien nog op voor de jongere collega. Maar wat te doen met een claimende meerdere? Het type verzuurde medewerker met overspannen eierstokken zonder duidelijke sociale agenda? Voor je het weet ben jij haar emotionele boksbal.

Zoek hulp. Meng je onder de mensen. “Laten we even een kopje koffie gaan halen.” De koffieautomaat is als het goed is een sociale broedplaats. Koppel haar daar aan een andere collega. Blijf verder in beweging om de aanvaller af te lijden. Als er geen andere collega’s bij het koffiezetapparaat voorhanden zijn, verplaats je dan naar de bieb of de repro. Als de babbelbox de boodschap dan nog niet heeft begrepen, rest het enige beproefde middel in dit soort situaties: de pistruuk. Laat smerige okselscheten als ze je is gevolgd tot in de wc (arm omhoog, hand in kommetje rond de oksel en dan hard de lucht naar beneden pompen– ideaal bij klam zomers weer). Zo. Jij kan weer aan t werk.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …