Doorgaan naar hoofdcontent

In therapie?

“En wat doet dat dan met jou als Robert Jan zo tekeer gaat. Nee, hoho, blijf nou even dicht bij je gevoel. Dicht bij jezelf. Wat voel je dan?” He lekker. Niks zo verfrissend als een uurtje afgekocht zelfbeklag bij de psycholoog.

Krises. We hebben het ook niet makkelijk. Een vette paycheck, een 120 m2 in Goud Zuid en die bakfiets staat alvast gereserveerd. Je houdt zo weinig te wensen over! En 80% minder tijd om fijn met jezelf bezig te zijn dan toen je nog studeerde. Op een dag word je wakker met grijze haren naast de scharrel die je ooit voor de grap van de bar hebt geschraapt in de kleine Cool Down. En je denkt, heel Doe Maar, Is dit alles?
De gemiddelde ZuidAsser denkt die quarterlife crisis wel even te kunnen tackelen. Wij zijn can do persons. Geïnspireerd door mede stumpers in de stoel bij O of Phil, gaan we op zoek naar onszelf. Een yoga klasje hier, een cursusje Mindfullness daar. En heb jij deel 643 van de Power of Now al gelezen? Als je dan nog geen afleiding hebt kunnen vinden in de vorm van kinderen en nog steeds zoekende bent, ga je gewoon professioneel. Want of je nou zat bent van Robert Jan in bed, of van Robert Jan als baas, niets is zo fijn voor al die geforceerd gecontroleerde ZA-ers als een uurtje emotioneel incontinent te mogen doen. Laat je maar lekker gaan. Liefst in de tijd van de baas. Dan heet het training of coaching en hoeven we het p-woord niet te laten vallen. Want, hé, ik ben toch niet gek?

Nee, nee, tuurlijk niet. Al die tierende theatrale personen gecomprimeerd op een vierkante kilometer zijn heel gezond. Het zijn de helden van de Nederlandse economie! Dus koop jij wekelijks een uurtje unwinden in bij de coach en dan gaat het best.

Sinds vandaag is er iets wat misschien bijna net zo fijn is als jezelf eens goed te laten leeg lopen: de misère van anderen volgen op tv. Want wat blijkt, Carice en Halina hebben ook grote mensen problemen! Die gaan ook gewoon naar de p-, p- , p-, nou ja, eh je weet wel...

En als je vanavond om 22.45 op Ned 2 ‘In therapie’ hebt gekeken ben je weer even gerustgesteld. Gek zijn is heel normaal.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …