Doorgaan naar hoofdcontent

Kantoorkoppel

"Nee Gerard. Dit is toch niet nieuw! Nu zie ik het je verdorie weer doen. Tijdslijnen Gerard! Planning! Nou vooruit. Sta daar niet zo lullig te staan. Moet je soms plassen ofzo? Ik leg het je nog wel een keertje uit."

Het is weer tijd om over te schakelen naar het "Gerard krijgt een standje van Bernadette" journaal.

Gerard is begin veertig, en boos vanwege management aspiraties en "daar hoor ik te zitten" complex.
Verder: Mephisto schoenen, en een boterhammenpakket door zijn vrouw in een zijvak van zijn rugzakje gestopt. Hij is een beetje kalend op het midden van zijn hoofd en gaat altijd net te laat naar de kapper. Zodat hij met zijn vrolijke zijkantkrullen net een paar weken Pipo de clown effect meepakt.

Bernadette is eind dertig, maar zou ook midden veertig kunnen zijn. Een grijzende dorre knot op het achterhoofd gespeld. Ze heeft een standaard blik voor elke situatie: zuur. Alsof er botox in haar lachspieren is gespoten, en haar mondhoeken als twee impotente piemels afhangen.
Maar achter die suffe Pearle bril van Bernadette glimmen twee felle kraaloogjes. Die Bernadette is lang niet zo suf als ze lijkt. Het is een zeer gepassioneerde vrouw, al haar energie steekt ze in Gerard straf geven. Foei Gerard! En Gerard vindt het heerlijk.

Bernadette en Gerard zijn een kantoorkoppel. Een man en vrouw die op kantoor van mijn vorige werkgever een commitment zijn aangegaan. Niet te verwarren met een kantoorrelatie. Een kantoorkoppel is een team zonder sex.

Geer en Ber hebben bijvoorbeeld afgesproken dat Geer zijn werk altijd maar half doet, en Ber het dan voor hem af gaat maken. Maar dan wel onder de voorwaarde dat ze Geer heel stevig mag toespreken. En dus zag ik Gerard zo'n drie keer per week voor de deur drentelen, als een zenuwachtig hondje met een verfrommeld memootje in zijn hand. Na een buldersessie van Bernadette lopen ze met rode wangen naar het koffie apparaat, innig tevreden.
Helaas moest ik wegens de dunne kantoor wandjes meedelen in hun huwelijksgeluk. Lucky me.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …