Doorgaan naar hoofdcontent

Toekomstdromen

In het huis tegenover me zie ik een koppel schoonmaken. Heel typisch. Zij is aan het zuigen; hij strijkt glad. Zo door de dubbele beglazing heen lijken ze midden tot eind twintig en blank. Zij met Abercrombie jogging broek, hij met halflang haar. Francien en Olivier. Of misschien Sandra en Daan.

Wat doet een koppel van mijn leeftijd in hemelsnaam schoonmakend op een doordeweekse dag in Goud Zuid?

Het is nog geen 16h! Het is goddomme zomer!

16.30h: Hij is nog steeds de strijkplank aan het opwrijven, zij is in de weer met de slang. Nu begint Sandra met soppen. Dit is geen sporadisch voorkomende aanval van huishoudelijk vlijt, dit is het serieuzere schoonmaakwerk. Meneer en Mevrouw Helderder zijn cleaners with a cause.

Ik heb met moeite één vrije dag per week losgepeuterd voor blog en boek dankzij een flauwe smoes over "lang gekoesterde verlangens voor zelfstudie en wetenschappelijke ontplooiing." Maar, geen ZuidAsser neemt een dag vrij in de week om samen op maandag te gaan staan poetsen? Toch?

Een kleine rekensom. Als Meneer en Mevrouw Helderder beiden full time zes uur per dag schoonmaken en daarvoor 10 EUR per uur rekenen, vanzelfsprekend zwart, komt het koppel op 2400 EUR netto per maand. Als beide daarnaast een WW uitkering zouden vangen (70% van je laatst verdiende loon en minimiaal EUR 842 in het eerste jaar van je werkloosheid), komt daar EUR 1700 tot 2400 bij. Met een netto gezamenlijk maandinkomen tussen de vier en vijfduizend euro kan die tophypotheek op het grachten paleisje er nog net af.

Het zou toch niet?

Zes uur poetsen per dag; zes uur over voor een biertje in de zon. Om daarna te gaan bbqen in het Westerpark: de nieuwe netwerkborrel. Voor je het weet heb je tien vaste adresjes gevonden. En de rij bij de Aldi voor het schoonmaakschap werkt natuurlijk ook reuze mee. Daar doe je dan meteen je eigen boodschappen in de baas zijn tijd.

Ik ga mijn vriend even bellen over die vertrekregeling op kantoor.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …